Ο Γεώργιος Ιακωβίδης γεννήθηκε το 1853 στα Χίδηρα της Λέσβου. Σε ηλικία 13 ετών πήγε στη Σμύρνη, για να ζήσει με τον θείο του, πρακτικό αρχιτέκτονα, και να φοιτήσει στην Ευαγγελική Σχολή, ενώ παράλληλα εργαζόταν. Από νωρίς έδειξε ενδιαφέρον για την τέχνη και κυρίως για την ξυλογλυπτική. Το 1868, ακολούθησε το θείο του στη Μενεμένη για δύο έτη και το 1870 με την προτροπή και την οικονομική βοήθεια του Μιχαήλ Χατζηλουκά, ξυλέμπορου, συνεργάτη του θείου του, αποφάσισε να σπουδάσει γλυπτική στην Αθήνα.

Το 1870, εγγράφηκε στο Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών). Δάσκαλοί του στην Αθήνα ήταν ο ζωγράφος Νικηφόρος Λύτρας και ο γλύπτης Λεωνίδας Δρόσης. Από το Σχολείο των Τεχνών αποφοίτησε με άριστα τον Μάρτιο του 1877, ενώ είχε ήδη αρχίσει να διακρίνεται για το ζωγραφικό του ταλέντο.

Τον Νοέμβριο του 1877 έλαβε υποτροφία από το ελληνικό κράτος και αναχώρησε για το Μόναχο με σκοπό να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης. Δάσκαλοί του εκεί ήταν ο Λούντβιχ φον Λεφτς (Ludwig νοn Löfftz), ο Βίλχελμ φον Λίντενσμιτ (Wilhelm νοn Lindenschmidt) και ο Γκάμπριελ φον Μαξ (Gabriel νοn Max). Το 1883, αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου και για τα επόμενα δεκαεφτά χρόνια συνέχισε να εργάζεται στην ίδια πολη.

Το 1878, δημιούργησε στο Μόναχο δικό του εργαστήριο και σχολή ζωγραφικής θηλέων που λειτούργησε μέχρι το 1898. Με το ταλέντο και την εργατικότητά του, έγινε ευρύτατα γνωστός και αγαπητός. Οι διακρίσεις άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη: «Χρυσούν μετάλλιον» στην Αθήνα το 1888, ιδιαίτερο βραβείο των Παρισίων 1889, «Βραβείο τιμής» στην Βρέμη το 1890, «Χρυσούν μετάλλιον» του Βερολίνου το 1891, «Χρυσούν μετάλλιον» του Μονάχου το 1893, το «Οικονόμειον βραβείον» στην Τεργέστη το 1895, το βραβείο Βαρκελώνης το 1898 και το χρυσό μετάλλιο στο Παρίσι το 1900

Το 1889 πέθανε η σύζυγός του, Άγλα. Το γεγονός αυτό σημάδεψε τη ζωή του και λέγεται πως κατόπιν σταμάτησε να ζωγραφίζει χαρούμενα παιδικά θέματα.

Το 1900, ιδρύθηκε η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδαςκαι ο Ιακωβίδης κλήθηκε από

την ελληνική κυβέρνηση να επιστρέψει στην Ελλάδα και διορίστηκε πρώτος της έφορος. Μετά τον θάνατο του δασκάλου του Νικηφόρου Λύτρα το 1904, διορίστηκε ως άμισθος καθηγητής ελαιογραφίας στην Σχολή Καλών Τεχνών. Για την προσφορά του αυτή, του απονεμήθηκε ο «Χρυσούς Σταυρός των Ιπποτών». Κατά την ίδια περίοδο, ο Ιακωβίδης, ως ο αγαπημένος προσωπογράφος της βασιλικής οικογένειας (υπήρξε προσωπικός φίλος του φιλότεχνου πρίγκιπα Νικολάου) και της υψηλής αθηναϊκής κοινωνίας, ήταν ήδη ένας από τους λίγους ευκατάστατους Έλληνες ζωγράφους.

Το 1910, με τον διαχωρισμό της Σχολής Καλών Τεχνών από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, με βασιλικό διάταγμα του ανατέθηκε η διεύθυνση του Σχολείου των Καλών Τεχνών. Το 1914, ο Ιακωβίδης τιμάται με το «Αριστείον των Γραμμάτων και Τεχνών» και το 1918, την θέση του στην διεύθυνση της Εθνικής Πινακοθήκης αναλαμβάνει ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1926, ορίζεται ως ένα από τα τριάντα οκτώ αριστίνδην μέλη της νεοσυσταθείσας Ακαδημίας Αθηνών.

Το 1930, αποχωρεί από τη διεύθυνση της Ανωτάτης, πλέον -μετά την αναδιοργάνωσή της- Σχολής Καλών Τεχνών, με τον τίτλο του «επιτίμου διευθυντού». Πέθανε το 1932, λίγο καιρό πριν κλείσει τα ογδόντα του.

Πηγή:WIKIPEDIA,

Γ.ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ 1853-1932

Συναισθήματα και σκέψεις για το έργο  του Γ. Ιακωβίδη:

Η σύζυγος του καλλιτέχνη με το γιό τους ,   1895

Το πορτρέτο  που βλέπουμε , το οποίο απεικονίζει τη σύζυγο και το γιό του ζωγράφου Γ. Ιακωβίδη, 

με κάνει να αναρωτηθώ πως θα αντιδρούσε ο δημιουργός του αν το ξαναέβλεπε μετά απο τόσο καιρό, αφού το έργο του έχει γίνει τόσο διάσημο.

Επίσης όταν παρατηρώ τον πίνακα με εντυπωσιάζουν τα έντονα χρώματα του παρασκηνίου  -φόντου ,  που απεικονίζονται.     

Ωστόσο ένα από τα στοιχεία που θα άλλαζα θα ήταν οι αποχρώσεις που χρησιμοποιούνται για τα ρούχα  των  προσώπων.

Πιστεύω πως άν χρησιμοποιούσε , πιο χαρούμενα χρώματα για την ενδυμασία των προσώπων, ο πίνακας θα ήταν ακόμα καλύτερος.

Επιπλέον θεωρώ πως τον πίνακα θα έκανε πιο χαρούμενο ένα παιχνίδι που θα κρατούσε το παιδί ή τα λίγο πιο έντονα χαμόγελα των απεικονιζόμενων.

Αληφαντάρου  Λυδία

     Στον πίνακα αυτό εικονίζεται η γυναίκα του καλλιτέχνη , του Γ. Ιακωβίδη, μαζί με το παιδί τους.

 Βρίσκονται  καθισμένοι σε ένα ξύλινο παγκάκι μπροστά από ένα γαλήνιο, καταπράσινο και φωτεινό τοπίο.

 Το φόρεμα και το καπέλο της  συζύγου του , καθώς και τα ρούχα του γιού του είναι σκουρόχρωμα. 

Αυτό έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με τα χαρούμενα, φωτεινά και εύθυμα χρώματα που χρησιμοποιούνται για τον φόντο του πίνακα.

 Επίσης, από την ενδυμασία των προσώπων καταλαβαίνουμε πως είναι ευκατάστατοι. Εντύπωση μου προκαλεί το γεγονός ότι ούτε η σύζυγος ούτε το παιδί του χαμογελούν , αντιθέτως το βλέμμα της γυναίκας εκπέμπει μια αυστηρότητα  και επιβλητικότητα.

      Τα συναισθήματα και οι σκέψεις που δημιουργούνται παρατηρώντας το έργο αυτό είναι βεβαίως, ο θαυμασμός και ο σεβασμός για την υπομονή και τις ικανότητες του καλλιτέχνη.   

Ακόμα, η έκπληξη και ο σεβασμός προκύπτουν όταν σκεφτόμαστε πόση εξάσκηση ήταν απαραίτητη για να φτάσει ο καλλιτέχνης σε αυτό το σημείο. 

Επίσης, καταλαβαίνουμε το πόσοαγαπά την οικογένεια του. 

Γνωρίζοντας ότι ο Γ. Ιακωβίδης, όταν πέθανε η γυναίκα του, σταμάτησε να ζωγραφίζει τα χαρούμενα παιδικά θέματα που συνήθιζε , η συγκίνηση που προκαλείται είναι ακόμα μεγαλύτερη.

 Δούσκα  Νασοπούλου  Θεοφανία

Σε αυτό το πορτρέτο βλέπουμε ότι το τοπίο στο οποίο η γυναίκα και το παιδί βρίσκονται είναι ήρεμο και καταπράσινο.

Πιθανότατα να βρίσκονται σε κάποιο δάσος ή πάρκο και σε πιό παλιά εποχή.

Κάθονται σε ένα παγκάκι.

Φοράνε σκουρόχρωμα ρούχα-τα οποία ίσως  εκφράζουν στεναχώρια-και φαίνονται πιο έντονα σε σχέση με τα υπόλοιπα χρώματα της ζωγραφιάς.

Η γυναίκα φαίνεται ότι είναι η μητέρα του παιδιού , φοράει ένα σκουρόχρωμο καπέλο και έχει σοβαρή  έκφραση προσώπου.

Το παιδί κρατάει ένα ψάθινο καπέλο στο ένα χέρι και η έκφρασή του είναι ψιλοχαμογελαστή.

Στο άλλο του χέρι κρατάει ένα φρούτο.

Η μητέρα φοράει  γάντια.

Το συναίσθημα που μου προκαλείται είναι η περιέργεια, για τις εκφράσεις των προσώπων,καθώς και για τα σκούρα χρώματα των ρούχων τους.

Θα ενδιαφερόμουν να μάθω περισσότερα για τη ζωή τους.

Αλεξάνδρα Βαρνάβα

Αυτή η ζωγραφιά , μου   προκαλεί πολλές σκέψεις και συναισθήματα.

Φαίνεται το πόσο αγαπάει την οικογενειά του ο ζωγράφος.

Η φύση στο φόντο, με κάνει να φαντάζομαι 

πώς  μπορεί να είναι το τοπίο.

Τα χρώματα είναι γήινα και ξεκουράζουν το μάτι μου.

Η εικόνα με ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή.

Το βλέμα της γυναίκας είναι αυστηρό, όπως και το χρώμα των ρούχων τους.

Με βάζει σε σκέψεις, ότι μπορεί να το ζωγράφισε αφ'ότου πέθανε η γυναίκα του! 

 15/2/2022

Νεφέλη Κόλλια

 Μ’ αυτούς τους πίνακες ο καλλιτέχνης μεταφέρει ερεθίσματα της χώρας όπου ζει και μ’ αυτούς απευθύνεται στο κοινό του, το αστικό κοινό του Μονάχου όπου έχει καταξιωθεί ως παιδογράφος.

Τέτοια έργα κερδίζουν εγκωμιαστικές κριτικές και πρέπει να υπογραμμιστεί ότι ο ζωγράφος επανειλημμένα δουλεύει το ίδιο θέμα σε παραλλαγές.

Η αφηγηματική, ανεκδοτολογική γλώσσα της ηθογραφικής ζωγραφικής συνδυάζεται με την έγνοια να αποδοθεί πλαστικά η πραγματικότητα του παιδιού στη φυσική του διάπλαση και παρουσία, και κάποτε με μια βούληση ψυχολογικής διείσδυσης στην παιδική ηλικία, σύμφωνα και με τα ευρωπαϊκά πρότυπα της εποχής.

 Στιγμιότυπα και καταστάσεις φωτίζουν την παιδική ιδιοσυγκρασία στις ποικίλες αποχρώσεις της. Οι ενήλικες, όταν εικονίζονται, συμπράττουν συνήθως στο χαρακτηρισμό των παιδικών μορφών. 

 Η επίμονη παρουσία της γιαγιάς και του παππού σε αντίστιξη με τα πολύ μικρά παιδιά, το αντιθετικό σχήμα των γηρατειών και της παιδικότητας – με το οποίο εξαίρονται οι αντίστοιχες ιδιαιτερότητες – εγγράφεται σε αυτά τα συμφραζόμενα. Οι “συρράξεις των μωρών, των παππούδων και των γιαγιάδων” (Ζαχαρίας Παπαντωνίου) στη ζωγραφική του Ιακωβίδη προσφέρουν μια δραστική εκδοχή αυτής της σχέσης, με κάποιες ρεαλιστικές αναζητήσεις, πέρα από την ιδεαλιστική όραση της ακαδημαϊκής τέχνης.

Τα πρόσωπα και τα αντικείμενα είναι δουλεμένα με ένα επιμελημένο, σφριγηλό σχέδιο που διαγράφει με σαφήνεια τους όγκους και τα σχήματα, σε συνδυασμό με ένα περιγραφικό χρώμα. 

Το φως είναι καίριος παράγοντας στο πλάσιμο των μορφών, στην ανάδειξη της κρουστής παιδικής σάρκας, όσο και στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας που υπηρετεί το σημασιολογικό περιεχόμενο της σκηνής.

 Καθοριστικός είναι ο ρόλος των λεπτομερειών, ενώ έμφαση δύνεται στην ομιλητική έκφραση, χειρονομία ή στάση.

 Η ρητορική των εκφράσεων και των χειρονομιών γίνεται ένας κώδικας επικοινωνίας με το θεατή – αποδέκτη του πίνακα.

Αυτό εύλογα παρατηρείται και σε κάποιους πίνακες με συγκινησιακά φορτισμένο ή θλιβερό θέμα (μικροί βιοπαλαιστές), θέμα που ο Ιακωβίδης πραγματεύεται ανώδυνα, χωρίς ρεαλιστική οξύτητα. 

(Χαρακτηριστικό παράδειγμα εδώ η “Προσφυγοπούλα”). 

Τέτοια έργα υπακούουν σε μια διάχυτη συναισθηματική τάση της νατουραλιστικής ζωγραφικής στην Ευρώπη.

(Η Καθημερινή – Επτά ημέρες, Αφιέρωμα: Γεώργιος Ιακωβίδης, Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 2000, σελ. 15 & 17)

Ο Γ. Ιακωβίδης των παιδιών

Παιδί με καρότσι

Πρώτο μάθημα Μουσικής, 1898

Ο μικρός σαλπιγκτής

Παιδική συναυλία , 1900

Τα πρώτα βήματα,1889

Μητρική στοργή,1889