Μια φορά και έναν καιρό σε ένα μηλοχωριό ζούσαν δύο αδελφάκια , ο Ορφέας και η Θεοδώρα . Το χωριό τους ήταν γεμάτο από δένδρα, μηλιές, με κόκκινα ,κίτρινα, πράσινα μηλαράκια.

Τους άρεσε να παίζουν στην παιδική χαρά του χωριού με τους φίλους τους όπου υπήρχε η μεγαλύτερη μηλιά που είχε απλωμένα τα κλαδιά της και πρόσφερε ίσκιο.  Τους άρεσε να τρέχουν, να κυνηγιούνται τριγύρω της ,να σκαρφαλώνουν στα κλαδιά της.

Μια μέρα που ψιλόβρεχε δεν υπήρχαν άλλα παιδιά στην παιδική χαρά παρά μόνο τα δύο αδελφάκια. Ο Ορφέας και η Θεοδώρα έπαιζαν με τις στάλες της βροχής και έτρεχαν τριγύρω από τα παιχνίδια της παιδικής χαράς και τη μηλιά.

Η βροχή σταμάτησε και τα αδελφάκια κάθισαν κάτω από την καταπράσινη μηλιά που ήταν "φορτωμένη" με κατακόκκινα μηλαράκια και συζητούσαν χαζεύοντας τα κλαδιά του δένδρου .΄Ώσπου ξαφνικά ακούγεται μία φωνή....

"Βοήθεια...πέφτω...."

Γυρίζουν με τα ματάκια τους και παρακολουθούν ένα μήλο να πέφτει από τη μηλιά και να προσγειώνεται ανάμεσα τους.

Το μήλο σιγοψιθύρισε με τρεμάμενη φωνή "μπορείτε να με βοηθήσετε να ανέβω πάλι στο δένδρο;".

 Η Θεοδώρα με μία φατσούλα απογοήτευσης του απάντησε 

"μα δε μπορείς να ανέβεις πάλι στο δένδρο σου , όταν ένα φρούτο πέσει δεν ξαναγυρίζει στο κλαδί του, ξεκινάει ένα καινούργιο ταξίδι"

Ο Ορφέας απορημένος γυρίζει και το ρωτάει :

"μα εσύ είσαι ένα μήλο....πως μιλάς;;;έχουν τα μήλα φωνή;;;"

Το μήλο αναστέναξε και είπε: "είμαι μήλο μοναδικό και μιλώ, η νεράιδα της μηλιάς μου έδωσε μιλιά για να μοιράζομαι με τους φίλους μου τις ιστορίες που ακούω από τα πουλιά που στέκουν στα κλαδιά του δένδρο. Αλλά τώρα υπάρχει τρόπος να ανέβω πάλι; ίσως αν με βοηθούσατε εσείς; Σας βλέπω κάθε μέρα που έρχεστε εδώ με τους φίλους σας και παίζετε , τρέχετε, κυνηγιέστε, σκαρφαλώνετε στον κορμό του δένδρου μου. Σας παρακολουθώ να κόβετε και να τρώτε με όρεξη πολύ τα μηλαράκια και χαίρομαι πολύ"