Μια φόρα κ΄ έναν καιρό ήταν ένα όμορφο κορίτσι η Αγάπη πού έιχε για πατέρα τον κύριο Παντόφλα και για μητέρα την κυρία Φώνακλού.

    Η μικρή Αγάπη όταν ήταν μωρό είχε αρρωστήσει πολύ βαριά με αποτέλεσμα να κλαίει συνέχεια.Τα μώρα όταν κλαίνε σημαίνει οτί θέλουν τη μαμά τους αλλά η κυρία Φωνακλού 

νόμιζε πως η μικρή αγάπη ήταν ένα μικρό τέρας με μορφή μωρού.Την άφηνε μόνη και έπεισε τον κύριο Παντόφλα να την χτυπάει στον πωπό της μέχρι να σταματήσει.

Όσο περνούσαν τα χρόνια η μικρή Αγάπη μαράζωνε καθώς έβλεπε τα παιδάκια του χωριού να πηγαίνουν στην εκκλησία κάθε Κυριακή με τους γονείς τους ενώ αυτή ήταν συνέχεια κλειδωμένη στο δωμάτιο της. Οπότε η κυρία Φωνακλόυ ήταν στα κέφια της την άφηνε να παγαίνει στο ποτάμι να παίζει όμως πάντα το μετάνιωνε και έστελνε τον κύριο Παντόφλα να της τις βρέξει!

Μία μέρα καθώς η μικρή έκλαιγε στο δωμάτιο της άκουσε την μητέρα της να φωνάζει δυνατά!

-ΈΛΑ ΕΔΏ ΜΙΚΡΌ ΤΈΡΑΣ!ΤΏΡΑ ΘΑ ΤΙΣ ΦΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΆ!

 Η μικρή τρομοκρατημένη χωρίς να ξέρει γιατί  η μαμά της φωνάζει πηδάει από το παράθυρο και εξαφανίστηκε μέσα στο δάσος...

    Πέρασαν δύο και τρείς μέρες όμως η Αγάπη έλεγε από μέσα της

-Η μαμά δεν με αγαπάει. Ο μπαμπάς δεν με αγαπάει και με χτυπάει συνέχεια.Πρέπει να φύγω από έδω!

Για καλή της τύχη έφτασε έξω από την καλύβα μιας γριούλας που την αγάπησε πολύ! Την έλεγαν κυρία Στοργή και μύριζε σαν μόσχος. Η αγκαλιά της ήταν ζεστή ,τα χέρια της ήταν απαλά και η φωνή της γλυκιά σαν νανούρισμα.

    Πέρασαν τα χρόνια η Αγάπη μεγάλωσε στο πλάι της Στοργής ήρεμα μέχρι που μεγάλωσε και αγάπησε έναν όμορφο νέο του χωριού που την αγαπούσε και αυτός πάρα πολύ.

Αποφάσισαν λοιπόν με τον άνδρα της να επισκεφτούν τους γονείς της για να τους καλέσουν στο γάμο τους καθώς ο νέος ήξερε ότι η Αγάπη παρόλο που την χτυπούσαν μικρή τους αγαπούσε ακόμη.

   Μόλις έφτασαν έξω από το σπίτι αντίκρισαν την κυρία Φωνακλόυ γριά πια  να κάθεται στον κήπο και να πλέκει.

   - Μητέρα η Αγάπη είμαι ,η κόρη σου...

είπε διστακτικά η Αγάπη.

Η κυρία Φωνακλόυ τότε ξέσπασε σε κλάματα και αγκάλιασε σφιχτά το κορίτσι και τον νέο όπως δεν είχε αγκαλίασει ποτέ της την Αγάπη μικρή.

Της ζήτησε συγνώμη για τον τρόπο που της φερόταν μικρή και της είπε πως ο πατέρας της ο κύριος Παντόφλας πέθανε από το μαράζι για τον χαμό και την άδικη συμπεριφορά προς την κόρη του.

Όταν το έμαθε αυτό η Αγάπη έκλαψε πικρά.

Η μητέρα της την ρώτησε:

-Παιδί μου μετά από όλα αυτά που σου κάναμε πως μας αγαπάς ακόμη; 

Kαι η Αγάπη απάντησε 

-Η ΑΓΆΠΗ ΌΛΑ ΤΑ ΜΠΟΡΕΊ!ΣΕ ΣΥΓΧΩΡΏ ΜΗΤΈΡΑ....

Από τότε πολλά άλλαξαν .Η κυρία Φώνακλόυ πήγε να ζήσει με την Αγάπη και τον νέο αλλά και την κυρία Στοργή που έγιναν αχώριστες φίλες!

  Όταν η κυρία Φωνακλού έγινε γιαγιά , αγαπούσε και αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή της στα εγγόνια της που τόσο λάτρευε. Ποτέ ξανά δεν σήκωσε τον τόνο της φωνής της και κάθε φορά που η Αγάπη μάλωνε τα παιδιά της αυτά έτρεχαν στην γιαγιά Φωνακλού που τα παρηγορούσε και τα αγκάλιαζε...