This book was created and published on StoryJumper™

©2010 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

Rozdział I

Jak się poznałyśmy

Pewnego dnia bawiłam się na podwórku. Byłam sama, 

bo moja przyjaciółka Tosia pojechała wraz ze swoimi 

rodzicami nad morze. Trwały wakacje, więc wszyscy 

wyjeżdżali i podwórko pustoszało. Nudno było siedzieć 

samej na ławce i nic nie robić. Już miałam iść do 

domu, gdy nagle zauważyłam, że nieopodal siedzi 

dziewczynka z psem. Rozpoznałam, że to był husky 

syberyjski. Dziewczynka miała założone ciemne 

okulary. Myślałam, że są to okulary przeciwsłoneczne. 

Podeszłam do niej i przedstawiłam się.

- Cześć! Mam na imię Amelka, a ty?

- Kamila - przedstawiła się.

Dziewczynka nie była zbyt rozmowna.

- Przepraszam, ale muszę już iść - nagle powiedziała 

Kamila.

- Dobrze. Może do mnie przyjdziesz? Lepiej się 

poznamy - zaproponowałam.

- Dziękuję, ale nie mogę. Cześć!

Zdziwiło mnie jej zachowanie. ,,Może jest nieśmiała?”- 

pomyślałam. Postanowiłam, że pójdę do niej. 

Wiedziałam, gdzie mieszka, bo widziałam dom, do 

którego wchodziła. Pomyślałam, że udam się tam, po 

obiedzie, bo teraz spieszyłam się do domu.

Zresztą Kamila miała właśnie wchodzić do swojego 

domu. Nagle spostrzegłam, że jej pies ucieka. Dziwne, 

że moja nowa koleżanka go nie spostrzegła. Po prostu 

weszła jak gdyby nigdy nic do klatki. Pobiegłam za 

psem. Zdziwiło mnie, że gdy zawołałam psa, grzecznie 

przystanął i dał się przypiąć do smyczy. Nie zwlekałam i 

od razu poszłam do domu właścicielki tego cudownego 

psa.  

Rozdział II

Cała prawda o Kamili

Gdy zjadłam obiad, poszłam do domu Kamili. Miałam problem z 

odszukaniem jej mieszkania, ale po jakimś czasie trafiłam. 

Zapukałam do drzwi, na których widniał numer 12. Otworzyła mi 

pewna kobieta. Miała czarne włosy i duże niebieskie oczy. Na rękach 

trzymała małą, chyba roczną dziewczynkę. Z mieszkania dolatywał 

zapach cebuli.

- Dzień dobry. Nazywam się Amelia Nowakowska. Czy tu mieszka 

Kamila?- zapytałam.

- Dzień dobry. Miło mi ciebie poznać, Amelko. Kamilka właśnie poszła 

do lekarza. Proszę, wejdź do środka.- powiedziała kobieta.

- Dziękuję. Chciałam przyprowadzić psa, jak się domyślam, należy on 

do pani córki.

- Och, bardzo dziękuję. Kamila odchodziła od zmysłów. Jest bardzo 

przywiązana do Bruna.

- Cieszę się, że mogłam pomóc.- odpowiedziałam. 

Gdy weszłam, czarnowłosa pani zaprowadziła mnie do kuchni. 

Usiadłam przy stole.

- Może zjadłabyś u nas obiad? Ja muszę teraz nakarmić Helenkę.- 

powiedziała, wskazując ruchem głowy małą dziewczynkę.

-Nie, dziękuję. Obiad jadłam przed chwilą w domu.- odpowiedziałam.

- Rozumiem. A tak w ogóle, to skąd znasz Kamilę?

- Właściwie to jej nie znam. Chciałam zapoznać się z nią na podwórku, 

ale powiedziała tylko jak ma na imię i od razu poszła.- opowiedziałam.

- No tak. Cała Kamila.- westchnęła kobieta.- Wiesz, ona jest 

niewidoma. Już, gdy byłam w ciąży, lekarz powiedział, że moje dziecko 

nie rozwija się prawidłowo. No i gdy się urodziła, stwierdzono, że nie 

widzi. Dlatego Kamila boi się z kimś rozmawiać. Całe szczęście, że 

Helenka jest zdrowa.

- Przykro mi. Moja młodsza siostra nie słyszy, więc domyślam się, co 

pani przeżywa.- powiedziałam.

Mama Kamili westchnęła i pokiwała głową. Nagle otworzyły się drzwi i 

wszedł tata Kamili. Chwilę później do domu weszła ona sama.

- Bruno, mój piesku!- zawołała z radością.

- Jak to jest możliwe, że ona wyczuwa obecność tego pieska? Przecież 

nie widzi.- spytałam.

- Właśnie tak jak powiedziałaś. Kamila wyczuwa zwierzaka.- 

odpowiedziała mi mama mojej koleżanki.

- Kamilko, twoja koleżanka przyszła.- zwróciła się do córki.

- Mogę cię dotknąć? –zapytała Kamila, idąc w moim kierunku.

- Oczywiście.- odpowiedziałam.

Kamila zaczęła dotykać mojej twarzy i włosów. Uśmiechała się do 

siebie.

- Jesteś bardzo ładna. I miła.- powiedziała.  

- Dziękuję. Ty też jesteś bardzo ładna.-odparłam.

- Dziękuję. Chodź ze mną do pokoju.- odpowiedziała Kamila.

- Mogę cię dotknąć? –zapytała Kamila, idąc w moim kierunku.

- Oczywiście.- odpowiedziałam.

Kamila zaczęła dotykać mojej twarzy i włosów. Uśmiechała się do 

siebie.

- Jesteś bardzo ładna. I miła.- powiedziała.  

- Dziękuję. Ty też jesteś bardzo ładna.-odparłam.

- Dziękuję. Chodź ze mną do pokoju.- odpowiedziała Kamila. 

 Kamila natomiast opowiadała mi o swojej siostrze. Mówiła, jak bardzo ją kocha i 

że cieszy się, bo Helenka jest zdrowa. Zauważyłam, że Kamila ma świetnie 

rozwinięty słuch i dotyk. Słyszy takie rzeczy, których przeciętny człowiek nie jest 

w stanie usłyszeć. No cóż, w końcu jest niewidoma.

 Fajnie się nam gadało, ale później musiałam już iść do domu. 

- Oj, już późno. Muszę iść. 

-Szkoda. Może jutro do mnie przyjdziesz?

- A może ty przyszłabyś do mnie?- zapytałam.

- No… nie za bardzo… bo wiesz… właściwie… byłoby mi nie swojo… i… dziwnie… 

- Ach, no tak. Przepraszam, czasami się zapominam, że jesteś niepełnosprawna. 

Doskonale cię rozumiem. Wiadomo, że najlepiej będziesz czuła się w swoim 

własnym domu.

- Dziękuję za wyrozumiałość. Wiele osób nie rozumie   takich ludzi jak ja czy 

twoja siostra. 

- Niestety. A może poszłybyśmy do parku?

- Tak! To świetny pomysł. To może o w pół do pierwszej?

-Dobrze. Jesteśmy umówione. Pa! Do widzenia.- zwróciłam się do rodziców 

Kamili.

- Do widzenia!

Rozdział III

Najlepsze przyjaciółki

Gdy przyszłam po Kamilę, już czekała na mnie przed blokiem. Później 

ruszyłyśmy do parku. Ja opisywałam to, co widzę , a Kamila 

wyobrażała to sobie i uśmiechała się. Gdy siedziałyśmy na ławce, a ja 

opisywałam małe dzieci bawiące się niedaleko nas, usłyszałam 

znajomy głos.

- Amelka, Amelka! – wołał ten głos.

Obróciłam się i nie wierzyłam własnym oczom. To była Tosia! Biegła, a 

kucyk   na jej włosach ciągle podskakiwał.

- Tosia! – wykrzyknęłam uradowana, po czym pobiegłam w jej stronę .

- Cześć! – powiedziałyśmy na raz, a Tosia objęła mnie i podeszłyśmy 

do ławki.

- Kamilka, ty tutaj? – spytała Tosia.

- Mogę cię dotknąć?- odpowiedziała pytaniem na pytanie Kamila.

- Oczywiście.

Kamila dotykała Tosi, a po chwili uśmiechnęła się.

- To ty.- wyszeptała.

- To wy się znacie? Dlaczego już wróciłaś? O co chodzi?- moja 

głowa nie pojmowała tego wszystkiego.

- Spokojnie, wszystko ci wyjaśnię.- powiedziała Tosia i zaczęła 

mi wyjaśniać.

- Kamilę znam, ponieważ leczy się u mojego taty, który jest 

okulistą. Znam ją też dlatego, że przychodzi do mojej mamy 

ze swoim psem. I stąd się znamy. A teraz wyjaśnię ci, 

dlaczego tak szybko wróciłam. Otóż mój tata dostał wezwanie 

do pracy i rodzice odwiozą mnie za tydzień. I wcale nie 

jechałam nad morze, tylko na dwa tygodnie do dziadków na 

wieś. Nad morze jadę pod koniec lipca. Prawie przez całe 

wakacje mnie nie będzie w domu, bo po powrocie znad morza 

jadę na kolonie w góry, a później na obóz jeździecki. 

You've previewed 10 of 16 pages.

To read more: