This book was created and published on StoryJumper™

©2010 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

  Cześć, mam na imię Weronika. Niedawno 

miałam 13 urodziny. Chodzę do 6 klasy szkoły 

podstawowej. Mam czarne włosy i zielone oczy. 

Mieszkam dwa kilometry od szkoły, na wsi.

  Dzisiaj jest niedziela, więc nie muszę odrabiać 

lekcji. Siedzę w łóżku i czytam lekturę. Nagle 

okno się otwiera i wpada zimny wiatr, chociaż 

jest maj. Chcę wstać, żeby zamknąć okno, ale 

jakaś siła nie pozwala mi na to. Siedzę 

nieruchomo czekając. W jednej sekundzie 

wpada do mojego pokoju duch. Boję się, bo 

stwór nie wygląda miło. Ma w ręce coś ostrego. 

Chcę uciec, ale okazuje się, że drzwi są 

zamknięte. Duch zbliża się do mnie i wyciąga 

ostrze w moim kierunku. Strasznie się boję. 

Potwór rozcina mi rękę. Drzwi się otwierają i 

szybko biegnę do łazienki. Bandażuję dłoń, 

lecz bandaż robi się cały czerwony od krwi i 

muszę go zmienić. Wracam do pokoju. Na 

szczęście ducha już nie ma.

  Rano wychodzę do szkoły i cały czas myślę o 

wczorajszym wieczorze. Zastanawiam się czy 

to zdarzyło się naprawdę. Może mam ranę na 

ręce, bo w nocy uderzyłam się w szafę?

  W domu odrobiam lekcje i kładę się na łóżku, 

rozmyślam. Nic nienormalnego lub 

magicznego

nie wydarzyło się tego dnia. 

  Jak ten czas szybko leci, już piątek. Dziś idę do 

szkoły ledwie pamiętam o niedzielnym 

zdarzeniu. Wracając do domu nie wiem dlaczego 

wchodzę do opuszczonego, starego hotelu. W 

salonie czeka na mnie duch z tajemniczym 

przedmiotem i wilkołak. Zaczynają mnie gonić, a 

ja szybko uciekam. Oczywiście jestem wolniejsza 

i doganiają mnie. Czuję jak kły wbijają mi się w 

szyję, a w nodze coś strzela. Nagle robi mi się  

ciemno. Po kilku minutach budzę się. Wygląda 

na to, że zemdlałam. Widzę ducha. Leży obok 

mnie i chyba śpi. Zabieram szybko jego broń i 

chcę uciec, lecz okazuje się, że ze złamaną nogą 

trudno jest nawet wstać. Na szczęście szyja 

mnie już nie boli. To ugryzienie chyba miało 

mnie tylko osłabić. W końcu wstaję i powoli 

wychodzę. Gdy jestem na dworze - jest 

godzina 14:00. Pół godziny byłam w tym 

domu. Szybko wracam do mieszkania. Rodzice 

pytają dlaczego tak dziwnie się poruszam i 

kuśtykam. Odpowiadam, że wywróciłam się i 

chyba złamałam nogę. Mama sprawdza i 

okazuje się, że jest złamana w dwóch 

miejscach. Jedziemy do szpitala, dostaję różne 

leki i zakładają mi gips. Muszę być w szpitalu 2 

tygodnie. 

  Hurra! Dzisiaj wychodzę ze szpitala. Jutro idę 

do szkoły. Przez dwa tygodnie miałam czas do 

myślenia, od teraz muszę uważać i mieć oczy 

szeroko otwarte. 

  W szkole wszyscy podpisują mi się na gipsie. 

Wracam do domu, ale też nic się nie wydarza. 

  Jest 28 czerwca - zakończenie roku 

szkolnego. Mam jedną z najwyższych średnich  

ocen (5,36). Za pół godziny dowiem sie czy 

dostałam się do gimnazjum. Czas się strasznie 

ciągnie, ale... udaje się! Jestem 

najszczęśliwszą dziewczyną na świecie. 

Zastanawiam się tylko czy ten duch dał sobie 

spokój. Nikomu o tym nie mówię, lecz chyba 

powiem mojej najlepszej przyjaciółce. Wdech, 

wydech, mówię Ani (mojej BFF). Na szczęście 

wierzy mi i pociesza mnie. Razem wracamy 

świętować zakończenie 6 klasy w moim domu.

  Pierwszy dzień wakacji rozpoczął się 

dokładnie 10 godzin temu. Za cztery dni jadę 

do Paryża z Anią, Zuzią (koleżanką), Dorotą 

(kuzynką), Kamilą (przyjaciółką) i Różą 

(młodszą siostrą Kamili). Wszystkie mamy po 

13 lat, oprócz Róży, która ma 8 lat. Lecimy do 

Francji na trzy tygodnie z mamą Zuzi, która 

mówi, że będzie zajmować się Różą,

You've previewed 7 of 12 pages.

To read more: