This book was created and published on StoryJumper™

©2010 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

Rozdział 1 

To ja

Mam cztery lata, lecz nie jestem już dzieckiem. Mieszkam w Witoszowie. To 

taka   nieduża   wieś    niedaleko   Świdnicy,   ale   za   to bardzo długa.   Prawie 

godzinę   zajmuje mi przedostanie się spokojnym   truchcikiem z   jednego jej 

końca na drugi. Rzadko zdobywam się na takie dalekie wyprawy, ponieważ 

mój   pan   bardzo   tego nie   lubi.   Ciągle powtarza, że może potrącić mnie 

samochód albo że mogę   spotkać   jakiegoś   niesympatycznego 

czworonożnego   rozbójnika.    Ja   jednak   jestem   sprytna.   Rozbójników   się  

nie   boję. Biegam   zawsze   chodnikiem.   Gdy   chcę przejść   na   drugą  

stronę   ulicy, to uważnie się rozglądam i sprawdzam, czy nie zbliża się 

samochód. Jak już wspomniałam, staram się nie oddalać od domu. Nie 

myślcie sobie, że mi się nudzi! Mam bardzo ciekawych sąsiadów. Moim 

najlepszym kumplem jest Maks. Zdarza się, że na wesołej zabawie 

spędzamy razem cały dzień. Biegamy po polach i łąkach, bawiąc się w 

„ugryź mój ogon” – to taka odmiana berka, kopiemy też dziury w ziemi, 

szukając skarbów, zanurzamy nosy w kałużach, łapiemy muchy.

enter text here

Ale zaraz, ja chyba się nie przedstawiłam, choć powinnam zrobić to na samym 

początku mojej opowieści. Takie są przecież zasady. Tak mówi mój pan. Jeśli z 

kimś zaczynamy rozmawiać, a spotykamy go po raz pierwszy, to zawsze się 

przedstawiamy. Już się poprawiam: mam na imię Myszka. O nie, nie mam nic 

wspólnego z tymi małymi stworzeniami mieszkającymi w norkach na polach. 

Jestem kundelkiem. Psem co prawda nie rasowym, ale nie znaczy, że gorszym. 

Straszny ze mnie spryciarz. Tak mówi mój pan. I ma rację, bo ja potrafię robić 

różne sztuczki. Umiem złapać piłkę w locie, skakać na trampolinie i znakomicie 

bawić się w chowanego. I niczego się nie boję. Nie jestem zbyt wysoka ani zbyt 

niska. Taka w sam raz. Moja sierść jest bardzo jasna, ale nie biała. Mam też dość 

długi i bardzo czujny nos. Moje uszy sterczą do góry. Podobno są takie jak u 

owczarków niemieckich, a to przecież najszlachetniejsze psy. Mam więc bardzo 

szlachetne uszy. Ogon przeważnie trzymam w górze. Podwijam go pod siebie 

spradycznie- tylko wtedy, gdy bardzo się boję. Moje nogi są smukłe i 

wytrzymałe. Nie pamiętam, żeby kiedykolwiek były zmęczone i aby ktokolwiek 

mnie wyprzedził. Teraz już mnie znacie. To ja: Myszka- najszczęśliwszy wiejski 

kundelek z wielkim charakterem.

Rozdział 2

Podróż

Mój dom znajduje się w Witoszowie, ale nie zawsze tak było. O tym, jak się tu 

znalazłam, jeszcze wam nie opowiadałam, a to historia z prawdziwym 

dreszczykiem. Do mojego wspaniałego pana trafiłam zupełnie przez przypadek. 

Jako kilkutygodniowy szczeniak,   odbyłam długą i niebezpieczną podróż autem. O 

psie podróżującym koleją wszyscy już słyszeli, ale o istnieniu psa 

samochodowego nikt nie ma pojęcia.   A było to tak... Z czasów, kiedy miałam 

kilka tygodni, pamiętam niewiele. Jedno wspomnienie   utkwiło jednak głęboko w 

mojej głowie: kogut, który bardzo mnie prześladował. Uwziął się na mnie od 

naszego pierwszego spotkania, od dnia, gdy odważyłam się opuścić budę mojej 

mamy. Pamiętam, ale już słabo, podwórko całe wysypane drobnymi i ostrymi 

kamyczkami, które raniły moje szczenięce łapki. Na środku placu rosło drzewo. 

W jego cieniu moja mama lubiła schronić się przed   upałem. Przy mamie czułam 

się bezpieczna. Ale wystarczyło tylko, że oddaliłam się od niej kawałeczek, a już 

ten wstrętny kogut dopadał mnie! Usiłowałam uciekać, najczęściej jednak 

przegrywałam, ponieważ moje nogi nie były tak sprawne jak teraz, a to 

ptaszysko biegało jak błyskawica, pomagając sobie przy tym skrzydłami.

Finał gonitwy wyglądał tak: kogut siedzący na moim grzbiecie, 

dziobie moje uszy, robiąc przy tym ogromny rwetes. Oj, nie były 

to przyjemne chwile. Nie potrafiłam wtedy szczekać. Starałam się 

więc jak najgłośniej piszczeć.   Wówczas moja mama przychodziła mi 

z odsieczą. Tak naprawdę to wcale nie ruszała się z miejsca. 

Wystarczyło tylko jedno warknięcie, a tchórzliwy ptak uciekał, aż się 

kurzyło.   Pewnego popołudnia mama nie zareagowała na moje wołanie. Nie 

wiem, czy spała wyjątkowo twardym snem, czy może źle się czuła. 

Zrozumiałam, że jeśli sama sobie z kogutem nie poradzę, to ten hultaj gotów mi 

wyskubać całe futro.

Zauważyłam samochód gospodarza. Był blisko, kilka kroków ode mnie. 

Wiedziałam, że pojazdy używane przez ludzi bywają niebezpieczne, ale ten stał 

bez ruchu, był zimny i milczący. Powoli pełzłam w jego stronę z zamiarem 

schowania się pod nim.   Centymetr po centymetrze, z kogutem na grzbiecie, 

przesuwałam się w kierunku schronienia. Do przodu i do przodu, nie 

zauważyłam, gdy pozbyłam się intruza. Byłam już bezpieczna pod autem. 

Jeszcze trochę, dla pewności, kilka kroków w górę, gdzie zobaczyłam 

zachęcająco wyglądający zakamarek. Udało się . Poczekałam godzinkę, i jeszcze 

kwadrans, aby upewnić się, że jestem bezpieczna. Zaczęło się ściemniać, gdy 

postanowiłam opuścić kryjówkę. Ale wtedy odkryłam coś bardzo złego. Moja 

tylna   łapa zakleszczyła się tak, że nie mogłam jej uwolnić. Starałam się ze 

wszystkich sił. Nie dałam rady. Chciałam piszczeć, ale bałam się i koguta, i kary 

od mamy za oddalanie się bez jej zgody. 

Czekałam. Nie wiem, jak długo. Po pewnym czasie   usłyszałam kroki, trzaśnięcie 

drzwi. Pojazd zatrzeszczał. Silnik ożył. Samochód ruszył, a ja razem z nim 

uwięziona w pułapce. 

Auto jechało coraz szybciej, hałas przybierał na sile, pęd wiatru zatykał mi uszy i 

zamykał oczy. Marzłam. Kilka razy rozpędzony samochód wjeżdżał w dziury 

wypełnione wodą. Wkrótce moje futerko przemokło i zaczęłam nieprzyjemnie 

pachnieć. 

Wstrząsy nasiliły ból łapy- stał się nie do wytrzymania. Marzyłam tylko o końcu 

tej podróży. Marzyłam o dziobiącym kogucie i o złości mojej mamy. Wtedy 

wydawało mi się, że ta jazda nie ma końca. 

W pewnej chwili samochód jednak się zatrzymał. Wiedziałam już, że nie jestem 

na swoim podwórku. Nie słyszałam znajomych odgłosów, nie czułam nic. Nie 

było szczekania mamy, nie było kroków koguta. Cisza. Po jakimś czasie 

spróbowałam się uwolnić. Bezskutecznie. Łapka była całkowicie unieruchomiona. 

Utknęłam na dobre. Wpadłam jak śliwka w kompot. Tak kiedyś powiedział pod 

nosem mój pan, gdy jechaliśmy bez zapiętych pasów, a zatrzymała nas policja. 

Było z tym potem trochę kłopotów. Teraz ta śliwka to oczywiście ja. Naprawdę 

nie było mi wesoło. Zostałam sama. Traciłam czucie w łapkach. Z trudem 

łapałam oddech. Byłam usmarowana jakąś mazią od ogonka po nosek. A mój 

zapach... Ble! To mieszanina spalin, potu, brudnej wody, no i strachu. Zapach 

strachu! Znałam go doskonale, tak jak mysz zapędzona w kąt przez burego kota, 

dżdżownica wyciągnięta z ziemi przez zgłodniałą kurę albo mucha złapana w 

pajęczą sieć.   Bardzo się bałam. Nigdy wcześniej nie byłam tak długo sama. Raz 

wpadłam do pustej beczki po wodzie, ale nawet tam mama znalazła mnie bez 

wysiłku. A tu?

Byłam sama jak palec. Musiałam wezwać pomoc. Pisnęłam. Miałam wrażenie, że 

bardzo donośnie, ale mój pan powiedział później, że spod samochodu dobiegały 

jedynie cichutkie skomlenia. A ja przecież piszczałam, ile sił w moich 

szczenięcych płucach, mając nadzieję, że ktoś mnie w końcu usłyszy.

You've previewed 10 of 16 pages.

To read more: