Ο Τζαμάλ και η Τζασμίνα ζούσαν στη Συρία. Ήταν μαθητές και έμεναν με τους γονείς τους και τους παππούδες τους. Όμως ξέσπασε πόλεμος. Παντού ακούγονταν βόμβες που έσκαγαν, πυροβολισμοί και σειρήνες. Μία βόμβα έσκασε στη γειτονιά των παιδιών και κατέστρεψε όλα τα σπίτια. Τότε οι γονείς των παιδιών αποφάσισαν να φύγουν κρυφά με όλη την οικογένεια.

Προσπάθησαν να περάσουν τα σύνορα της χώρας τους αλλά δυστυχώς οι γονείς και οι παππούδες τους έχασαν τη ζωή τους σε μία συμπλοκή. Τότε ο Τζαμάλ και η Τζασμίνα βρέθηκαν να περπατάνε μόνοι τους στην έρημο. Αισθάνονταν φόβο και πανικό. Απελπισία γέμιζε την ψυχή τους. Πεινούσαν και διψούσαν αφόρητα. 

Στην πορεία τους μέσα στην έρημο συνάντησαν μία ομάδα προσφύγων που την οδηγούσαν παράνομα διακινητές, οι οποίοι είχαν πάρει πολλά χρήματα από τους δυστυχισμένους πρόσφυγες. Εντάχθηκαν σε αυτή την ομάδα και μετά από πολλές μέρες πορείας βρέθηκαν στο αμπάρι ενός πλοίου να ταξιδεύουν για την Ελλάδα.

Ξαφνικά το πλοίο χτύπησε σε ύφαλο και βυθίστηκε μέσα στην θάλασσα. Οι πρόσφυγες που μετέφερε πανικοβλήθηκαν και κάποιοι δεν κατάφεραν να σωθούν. Όμως άλλοι πήραν μία λέμβο για να βγουν στην κοντινότερη στεριά. Ανάμεσά τους ήταν και τα δύο αδέρφια.

Αμέσως ήρθε στην παραλία που έφτασαν ο Τζαμάλ και η Τζασμίνα το Λιμενικό Σώμα για να παρέχει βοήθεια στους πρόσφυγες που ήρθαν από τη Συρία. Τότε ανακάλυψαν ότι τα δύο παιδιά είναι ασυνόδευτα και αποφάσισαν να τα φιλοξενήσουν σε συγκεκριμένες δομές.  

Τα δύο αδέρφια φιλοξενούνται πλέον σε συγκεκριμένη δομή μαζί με πολλούς ασυνόδευτους και ανήλικους πρόσφυγες. Στη δομή που μένουν υποστηρίζονται από δασκάλους, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς. Μόνο ο εισαγγελέας ανηλίκων μπορεί να  αποφασίσει για αυτούς, γιατί η ευρωπαϊκή  νομοθεσία είναι πολύ αυστηρή. 

Τώρα τα αδέρφια αισθάνονται ανακούφιση και ασφάλεια. Όμως τους λείπουν οι γονείς τους.