მინასავით უძრავ ლურჯ ჰაერში, ბებერ მუხასთან შემოვედი მე, ხარირემი, ყველამ მაშინვე შემამჩნია, ყველა გაიცქაფა, თითქოსდა თითისწვერებზე შედგნენ ერთმანეთის უკან. მათი საქციელი ძალიან გამიკვირდა თუმცა ვცდილობდი არ შემემჩნია.

მოწყენლი, მაგრამ ზვიადი, ნელ-ნელა მივდიოდი. ხანდახან შვჩერდებოდი, ყურებს შევიტოკებდი, ნესტოებს დავბერავდი და ისევ წავიდოდი.

თოვლშერჩენილ მიწას შავად აჩნდებოდა ჩემი შუაზე გაყოფილი ნაფეხურები. ჩავედი ხევში,პატარახანს წყალს დავეწაფე,მერე თავი ავწიე და გაკვირვებული დავრჩი.

   კბოდეზე გადმოზიდულ ნეკერჩხალს ერთი დიდი წითელი  ფოთოლი შერჩენოდა და ის ფოთოლი თრთოდა, ცახცახებდა; ნიავი არ იძვროდა, ისე თრთოდა და ცახცახებდა. კისერი წავიგრძელე და კიდევ უფრო დაკვირვებით შევაჩერდი. ფოთოლმა ძალიან გამაკვირვა და დამაბნია მისი თვალმომჭრელი სილამაზით.

მაშინ ფოთოლი მოწყდა, წამოვიდა ფარფატით, ლამის თითქოს ჰაერშიც კი შედგა, მერე მოეშვა და გულაღმა დაეცა თოვლზე - წითელი, უსასოო. ძალიან შემეცოდა თუმცა ცნობისმოყვარეობა მაინც მკლავდა, თუ რა იყო ასეთი განსაკუთრებული იგი. იმდენად უმანკო და საბრალო ჩანდა მისი გაცნობა დავაპირე იქნებ რაიმეთი დავხმარებოდი.

დრუნჩი მივუახლოვე, წინა ფეხიც ავწიე, მინდოდა, ჩლიქი წამეკრა, გადამებრუნებინა, მენახა, რა ფოთოლი იყო ასეთი, მაგრამ ის ისე უმწეოდ ესვენა თოვლზე - სისხლისფერი, სიფრიფნა, ოდნავ მოხრილი მხრებში - ფეხი დავუშვი, მორიდებით შემოვუარე, რამდენჯერმე შევჩერდი, მოვიხედე, რაღაც საოცარმა ნაღველმა შემიპყრო, თავი ავწიე და ამოვიბღავლე. ფოთლისადმი ერთი ნახვით შეყვარებამ დამაბნია და ცოტა ავნერვიულდი.