This book was created and published on StoryJumper™

©2010 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

Pewnego jesiennego popołudnia Adam i 

Marta sprzątali strych.   Dobry prezent dla 

rodziców z okazji rocznicy ich ślubu i 

ciekawa przygoda! Gdy cali umorusani 

porządkowali ostatni fragment 

pomieszczenia, natknęli się na interesujący 

kuferek.

- Ciekawe, co tam może być? – spytała 

Marta.

- Spróbujmy go otworzyć – zaproponował 

Adam i wziął się do pracy.

-Patrz, kuferek pradziadka, o którym wspominała babcia - krzyknął 

chłopiec, zabierając się od razu do przeszukiwania wnętrza. Uwagę 

dzieci przykuł nieotwierany wcześniej list, którego nadawcą był jakiś 

Niemiec. Rodzeństwo chciało zbadać zawartość koperty, więc 

otworzyło go w pokoju Adama. W środku był tekst napisany po 

niemiecku i odręcznie narysowany plan jakiejś miejscowości.

- I co my z tym zrobimy? – zapytała Marta.

- Przede wszystkim musimy przetłumaczyć ten list, a potem 

dowiedzieć się, co przedstawia plan – powiedział Adam.

    Przez zimę dzieciom udało się przetłumaczyć treść listu. To, czego 

się dowiedziały, przerosło ich najśmielsze oczekiwania.

- Podsumujmy, co wiemy – rzekł Adam.

 – Pradziadek miał niemieckiego przyjaciela. Ten przed śmiercią 

napisał list, w którym prosi o odszukanie ukrytej przez niego 

skrzynki. Co w niej jest? Możemy tylko zgadywać.

- To na pewno jakiś skarb – wtrącił chłopak.

- Nie sądzę. Raczej jakieś dzieło sztuki zrabowane Polsce – odrzekła 

dziewczynka.

- I co z tego, jak nie wiemy, gdzie szukać tej skrzynki – mruknął 

zrezygnowany Adam.

- Przecież mamy plan – pocieszyła go Marta.

- Najgorsze, że nie wiemy nawet, jak nazywa się ta miejscowość. 

Poszukiwania w Internecie niczego nie dały.

- Mam wyjście! Poradzę się naszego pana od historii.

    Następnego dnia dziewczynka wróciła niezwykle podekscytowana. 

Wpadła jak bomba do pokoju brata i wykrzyknęła:

- Na wakacje musimy pojechać na Dolny Śląsk!

- Dlaczego akurat tam?

- Bo miejscowość z planu leży niedaleko Opola.

- Chodźmy przekonać rodziców. Ale ani słowa o tym, czym się 

zajmujemy.

    Tata zgodził sie od razu. Mama została przegłosowana.Gdy dotarli 

do gospodarstwa agroturystycznego, w którym wynajęli pokoje, 

mama rozglądała się bez entuzjazmu po okolicy.

- Zupełnie nie wiem, co wy tu zamierzacie robić? – westchnęła.

- Po prostu odpoczywać – zgodnie odpowiedziały dzieci.

    Już następnego ranka rodzeństwo udało się na zwiady, zabierając ze sobą 

kopię planu. Rzeczywistość bardzo różniła  się od zapisków przyjaciela 

dziadka. Niespodziewanie z pomocą przyszedł im przewodnik niemieckiej 

wycieczki, wyjaśniając słowo, którego sami nie umieli przetłumaczyć. 

Chodziło o leśniczówkę.Następnego dnia znaleźli siedzibę leśniczego, ale   był 

to zupełnie nowy budynek.

- No, to jesteśmy w punkcie wyjścia... – zmartwił się Adam.

- A może zapytamy mieszkańców, czy nie ma w pobliżu innej leśniczówki? – 

zaproponowała Marta.

Z budynku wyszedł starszy pan w zielonym mundurze.

-   Zgubiliście się? – zapytał z uśmiechem.

- Nie, tylko zastanawiamy się, czy jest tu może inna gajówka.

- Nie ma, chyba że chodzi wam o tę spaloną.Dzieci z zapałem pokiwały 

głowami.

- Musicie iść tą drogą około pół kilometra – wskazał mężczyzna.

Podziękowali mu i zagłębili się w las. Niedługo potem, wśród młodych 

drzewek i krzaków znaleźli ruiny spalonego budynku.

- I co teraz? – spytała dziewczynka.

- Pomyszkujemy tu trochę. Może coś zauważymy.Z zapałem zaczęli 

przeszukiwać rumowisko, przedzierając się przez krzaki jeżyn i pokrzywy. 

W pewnym momencie Adam krzyknął:  

- Mam, to na pewno tu! Gdy go odszukała, stał nad ciemnym otworem 

prowadzącym w głąb ziemi i świecąc latarką, zaglądał do środka.

Po śliskich kamiennych schodach zeszli do częściowo zawalonej piwnicy.

- Od czego zaczniemy? – zapytała Marta.

- Musimy znaleźć jakąś skrytkę.

Zaczęli dokładnie oglądać zachowane fragmenty ścian i podłogi. Po 

godzinie, oblepieni pajęczynami, usiedli zrezygnowani na kamieniach 

zalegających posadzkę. 

- Ja mam dość, wracajmy - powiedziała cicho Marta. 

You've previewed 9 of 14 pages.

To read more: