This book was created and published on StoryJumper™

©2010 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

       - Biegnij szybciej! - jak zwykle z niecierpliwością w głosie krzyknęła Lena. Niewiele 

wspólnego miała ze swoją mamą. Jej ogniste, długie włosy były teraz w nieładzie, a 

zwykle porcelanowa cera nabrała poziomkowego odcienia. Orzechowe oczy były szeroko 

otwarte, pełne satysfakcji i podekscytowania. Pędziła daleko przede mną. 

       Bojko biegł tuż za nią, loki opadały mu na twarz. Jego piegi wydawały się 

ciemniejsze. Ciężko sapiąc próbował nadążyć za rudowłosą. Jak zwykle byłem ostatni, lecz 

pilnowałem, by nie stracić swoich towarzyszy z pola widzenia.

- Jak zawsze jesteś narwana. Ten gruby gad nigdy nas nie złapie! - powiedziałem to 

bardziej, by zirytować koleżankę. Nie znosiła, gdy nie mówiłem z szacunkiem o Smokach. 

Ona tylko prychnęła cicho pod nosem jakby zignorowała mój komentarz.

- Jeżeli nie będziemy biec szybko, ten "gruby gad" ugotuje nas na miękko - wyrzucił z 

siebie mój piegowaty przyjaciel. Przewróciłem oczami i przyspieszyłem kroku tak, by być 

koło Leny.

- Jak myślisz, po tym zadaniu nadadzą nam tytuł Strażników? - zapytałem ze szczerą 

ciekawością. Dziewczyna wyciągnęła z szerokiej kieszeni słabo migoczącą kulę i przyjrzała 

jej się z tęsknotą. Było to źródło kłopotów okolicznych wiosek - płomień Smoka. Ludzie 

tacy jak my chronili innych przed tymi potężnymi istotami. Nazywaliśmy się Strażnikami 

Ognia. A przynajmniej ci, którzy jakimś sposobem zasłużyli sobie na ten tytuł. My byliśmy 

jedynie Złodziejami Żaru. Niezbyt oryginalna nazwa, szczerze mówiąc.

- Nie wiem. Jest tylu kandydatów, a tak banalne misje nie zaprowadzą nas 

nigdzie dalej - mruknęła pod nosem i schowała cel naszej wyprawy. Zadaniem 

Strażników była obrona ludzkości przed najniebezpieczniejszymi Smokami na 

ziemi. My jedynie kradliśmy moc tych słabszych, które zagrażały okolicy. 

Nudna robota, ale dla Leny i Bojka było to całe życie. Nigdy nie zabijaliśmy tych 

istot, były bardzo szanowane i podziwiane. Dla mnie były tylko gruboskórnymi 

stworami, nic więcej. Wszyscy razem wypadliśmy z jaskini. Nie słyszałem już za 

nami tego gada, więc wyprostowałem się i skierowałem twarz ku słońcu. Promienie 

przyjemnie ogrzewały moją skórę. Zawsze marzyłem o byciu Strażnikiem. Wtedy ktoś w 

końcu by mnie zauważył! 

- Bruno, uważaj! - na dźwięk mojego imienia automatycznie odwróciłem głowę. 

Zobaczyłem tylko łuskowaty, wielki ogon. Siła uderzenia była na tyle silna, że 

odrzuciło mnie parę metrów od moich przyjaciół. Smok pędził w moim kierunku, 

ale ledwo mogłem się podnieść. Miałem skręconą kostkę. Zobaczyłem, że Lena 

wysyła w kieruku gada strzałę nasiąkniętą miksturą usypiającą - bronią używaną 

tylko w ostateczności. Bydle upadło z hukiem na ziemię. Rudowłosa i piegowaty rzucili w 

moją stronę nerwowe spojrzenie.

- Idziemy - rzucił Bojko i już wiedziałem, że żarty się skończyły.

      W ciszy wróciliśmy do Świątyni - domu Strażników Ognia i Złodziei Żaru. Byli na 

mnie źli, że musieli sprawić, by Smok zasnął. Nic nie wskazywało na to, że nadajemy 

się na zyskanie wymarzonego tytułu. Wręcz przeciwnie. Byłem zły sam na siebie. 

Nerwowo skubałem skórki paznkoci. Zawsze, po wykonaniu misji należało stanąć 

przed Wielką Radą w celu zdania raportu z wyprawy. Weszliśmy przez wielkie, złote 

drzwi suto zdobione połuskującymi płaskorzeźbami przedstawiającymi ziejące ogniem 

istoty. Smętnie przeszliśmy szerokim korytarzem ozdobionym czerwoną, trochę 

zdartą już tapetą, aż w końcu dotarliśmy do naszego celu. Lena próbowała zachować 

zimną krew i kamienną twarz, jednak widziałem, że trzęsły jej się ręcę, gdy naciskała 

masywną klamkę. Z opuszczoną głową zrobiła pierwsze kroki w kierunku 

przewodniczącego rady. Tak to już przyjęło się w naszej drużynie, że to zawsze 

rudowłosa dowodzi. Miała charakter przywódczyni i nie dałaby sobą kierować. Bojko i 

ja już nawet nie sprzeciwialiśmy się, gdy wybiegała na przód i wypowiadała w 

imieniu całej grupy. Cicho mówiła coś do posiwiałego staruszka z czarnymi jak czarna 

dziura oczami bez białek. Podała mu świetlistą kulę, a jego pomarszczona ręka 

wskazała nam ławę znajdującą się na środku sali. Usiedliśmy na niej i czekaliśmy na 

słowa Rady.

- Zadanie zostało wykonane. Ale musieliście użyć strzał. Do niedopuszczalne 

zwłaszcza, że było to jedno z najprostszych zadań, jakie może otrzymać wasza 

drużyna - powiedział poważnym, lecz spokojnym i dostojnym tonem. 

Kobieta siedząca po jego prawej stronie pokręciła głową tak mocno, że jej rude loki 

wysunęły się spod szerokiego kaptura - matka Leny. To jej najbardziej bała się 

nasza towarzyszka.

- Jak mogliście być tak nieuważni? Czy zdajecie sobie sprawę, że niedługo nastąpi 

nadanie tytułów Złodziejom Żaru? Ten wasz "wyczyn" może was zdyskwalifikować 

- rzekła z surowością w głosie.

- Niestety,   Anastazja ma rację. Jeżeli wasze następne misje nie będą wypełnione 

zgodnie z zasadami, możecie stracić szansę na tytuł - ze smutkiem rzekł 

przewodniczący rady. Tego było za wiele. Niewiele myśląc, poderwałem się z 

miejsca.

- Przecież to niedorzeczne! Przez jeden błąd, mamy stracić taką możliwość? Nie 

moglibyśmy spróbować raz jeszcze? - Lena złowieszczo na mnie spojrzała, dając 

mi do zrozumienia, abym był cicho. Ale ja niby przypadkiem nie zauważyłem jej 

wzroku.

- Rzeczywiście, byłaby taka możliwość. Moglibyście dostać misję, która 

sprawdziłaby wasze umiejętności. Ale byłaby ona bardzo niebezpiecza i gdyby 

zakończyła się niepowodzeniem...Stracilibyście szansę bycia Strażnikami na 

zawsze - powiedział i z uwagą przyglądał się naszej reakcji. Bojko gwałtownie 

zaczerpnął powietrza, a Lena szeroko otworzyła oczy.

- Bierzemy tę misję! - krzyknąłem bez zastanowienia. Starzec uśmiechnął się z 

politowaniem.

- A więc szykujcie się! Musicie zdobyć moc Smoka Jeziora - rudowłosa stłumiła 

okrzyk zaskoczenia, a Bojko i ja spojrzeliśmy na siebie z przerażeniem.

       - Dlaczego podjąłeś decyzję bez nas? Zdajesz sobie sprawę z tego, że to nasza 

ostatnia szansa? Ostatnia szansa w życiu? - Lena nerwowo wymachiwała rękami 

przed moją twarzą, a Bojko próbował ją uspokoić. Przy Wielkiej Radzie próbowała 

zachować spokój, lecz na korytarzu nic nie stało jej na drodze do krzeczenia na 

mnie.

- Chciałaś, żebyśmy wyszli na tchórzy? Możemy się wykazać! Damy z siebie 

wszystko! - próbowałem przekrzyczeć dziewczynę. Nigdy nie byłem tak pewien 

swoich słów. Z przekonaniem potrząsnąłem głową tak, że blond włosy zsunęły mi 

się na twarz.

- Po prostu boisz się ryzyka i tyle! Czy to jest cecha Strażnika Ognia? - Na moje 

słowa odwróciła się na pięcie i stanowczym krokiem zaczęła iść do pokoju. W 

połowie drogi zatrzymała się.

- Mówisz, jakbyś już nim był, a przez ciebie nigy możemy nimi nie zostać - 

wysyczała z wściekłością i z impetem weszła przez drzwi. Piegus uśmiechnął się 

pokrzepiająco w moją stronę. Był zawsze pokojowo nastawiony i nigdy nie wdawał 

się w nasze kłótnie.

- Nie będzie długo się gniewała. Lepiej też się przyszykujmy - powiedział i skierował 

się w stronę swoich drzwi. Podekscytowany, lecz pełen obawy pobiegłem spakować 

parę rzeczy. Strzały, miecz, jedzenie i parę innych ważnych przedmiotów mieściły 

się w małym, podręcznym plecaku ze złotą klamerką. Zszedłem po schodach. Moi 

towarzysze już na mnie czekali.

- Jezioro, w którym mieszka Smok jest daleko. Polecimy tam Gryfem - powiedziała.

- Dobrze, mądralo. Więc chodźmy - po moich słowach Lena stuknęła mnie lekko 

łokciem. Widocznie już ochłonęła i przestała się na mnie złościć. W trójkę poszliśmy 

do stajni. Bojko skierował się do pierwszego boksu i wyprowadził z niego piękne, 

wielkie ptaszysko. Przypominało orła, lecz miało też cechy lwa i wężowy język. 

Piegus pogładził swojego pupila po piórach i założył mu spore siodło ze srebrnymi 

zdobieniami. Wsiedliśmy na niego, a chłopak cmoknięciem sprawił, że wzbił się w 

powietrze. Bojko zawsze miał rękę do zwierząt. Odkąd pamiętam nawet 

najniebezpieczniejsze stworzenie było przy nim łagodne jak baranek.

- Musimy lecieć na wschód, w stronę Leśnych Źródeł - Lena wskazała na mapie 

miejsce, do którego musieliśmy dotrzeć. Ciemnowłosy skinął głową i szepnął coś do 

gryfa. W odpowiedzi usłyszeliśmy głośny ryk. 

- Podróż trochę potrwa, więc możecie odpocząć. Pokieruję nim i powiem wam, kiedy 

dotrzemy na miejsce - uśmiechnął się, a ja i Lena z wdzięcznością pokiwaliśmy 

głowami. Byliśmy zmęczeni, w końcu dopiero co wróciliśmy z poprzedniej misji. 

Oparłem się o wystający fragment siodła i zamknąłem oczy. Znajome promienie 

słońca ogrzewały mi policzki. Spojrzałem na moich przyjaciół. Bojko zadowolony 

szeptał coś do stwora - uwielbiał zwierzęta. Jego loki były w nieładzie. Ognistowłosa 

wyglądała, jakby miała zaraz zasnąć, a wiatr targał jej kosmyki. Wszyscy mieliśmy 

różne charaktery, ale mimo to, byliśmy drużyną. Nawet nie zauważyłem, kiedy 

zasnąłem.

    Obudziło mnie gwałtowne zatrzymanie się w powietrzu. 

- Co się stało, Bojko? - wyprzedziła mnie z pytaniem Lena przecierając oczy.

- Spójrzcie - chłopak wskazał ręką na gęte, ciemne chmury przed nami - gdybyśmy 

polecieli dalej, najprawdopodobniej wpadlibyśmy w sam środek burzy - zmartwiony 

pokręcił głową.

- Dlaczego nie oblecimy tego dookoła? - mówiąc to, ziewnęła i przeczesała dłonią 

rude włosy.

- Zajęłoby nam to za dużo czasu. Musimy lecieć prosto - powiedziałem stanowczym 

tonem. Bojko spojrzał pytająco na dziewczynę.

- Jeżeli Alan uważa, że powinniśmy tak zrobić, to nie mam nic przeciwko - wzruszyła 

ramionami, a ja ze zdziwieniem spojrzałem jej w oczy. Zwykle sprzeciwiała się 

wszystkiemu, co powiedziałem. Po chwili lecieliśmy w stronę chmur.

Było tak jak powiedział Bojko - wpadliśmy w sam środek ulewy. Co chwilę niedaleko 

nas błyszczała błyskawica. W pośpiechu ubraliśmy płaszcze w kolorze brudnej zieleni 

i próbowaliśmy utrzymać się na gryfie, który wrzeszczał w niebogłosy.

- Cicho bądź! - krzyknęła Lena, a Bojko spiorunował ją wzrokiem. Mocniej naciągnął 

kaptur na głowę i szarpnął za wodze omijając kolejny piorun. Chwyciłem się oparcia 

siodła i próbowałem nie zgubić plecaka. Nagle zobaczyłem błysk i po chwili 

spadaliśmy na ziemię. Z krzykiem wylądowaliśmy na wielkiej polanie. 

       Na szczęście upadek zakończył się paroma siniakami i stłuczeniem. Dziewczyna z 

wyższością mi się przyglądała.

- Posłuchaliśmy się ciebie i jak skończyliśmy? - przewróciła oczami, a ja ze 

złościąściągnąłem płaszcz z ramion.

- Ty też byłaś za tym, żebyśmy lecieli prosto - warknąłem, choć wiedziałem, że nie była 

to do końca prawda. Powoli wstaliśmy z trawy i zacząłem rozglądać się, by zobaczyć, 

gdzie dokładnie jesteśmy. W oddali zauważyłem błyszczącą powierzchnię.

- Zobaczcie, to całkiem niedaleko. Mamy farta, że nie wylądowaliśmy dalej - 

powiedziałem. Kilkadziesiąt metrów od nas rozciągało się błękitne jezioro. Za nim 

znajdowała się wielka jaskinia - dom Smoka. Przełknąłem ślinę na ten widok. Jama 

wskazywała na to, że jej mieszkaniec był wielki.

- Co, strach cię obleciał, mały móżdżku? - ze złośliwością w głosie powiedziała Lena.

- Mnie? Chyba żartujesz, mądralo - odgryzłem jej się z uśmiechem i zacząłem iść przed 

siebie. Bojko przywiązał gryfa do drzewa, pogłaskał go na pożegnanie i wraz z Leną 

dołączyli do mnie.

- Jaki mamy plan? - zapytał się spokojnie chłopak. Lena jak zwykle pierwsza się 

odezwała.

- Ostrożnie wchodzimy do jaskini jeden za drugim, poruszamy się przy ścianie. Idę 

przodem, Bruno drugi, ty pilnujesz tyłów. Broń w gotowości! Wy wypatrujecie Smoka, ja 

szukam jego źródła mocy. Może być ciężko, bo potężne Smoki bardzo strzęgą swoich 

kuli. Uważajcie! - wyrzuciła to z siebie jednym tchem, jakby już wcześniej obmyśliła 

każdy szczegół naszej wyprawy. Po paru minutach byliśmy przy wejściu. Zaczerpnąłem 

głośno powietrze. Na ciele poczułem dreszcz ekscytacji. Rudowłosa wyciągnęła strzały

You've previewed 9 of 15 pages.

To read more: