This book was created and published on StoryJumper™

©2010 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

Wychodząc z domu na jesienne, zimne powietrze miałam nadzieję, że jutro będą znowu   wakacje . Ale nie jutro jest 

wtorek . Nie lubię szkoły . Wolę siedzieć w małym domku w małej wsi Won gdzie mieszkam razem   z mamą i gospodynią. 

Cieszę się, że tu zamieszkałyśmy bo nie lubię dużych miast . Benia   – gospodyni domowa która traktuje mnie jak swoja 

własną córkę . W szkole byłam pośmiewiskiem dla innych . Na szczęście miałam swoją grupkę przyjaciół . Martynę ,Kasię 

,Pawła , którzy zawsze przy mnie są . Jest jeszcze taka Ewa ale ona stanowczo nie należy do tej grupy osób co my. Jest 

piękna, nieco   wredna, złośliwa, i wogóle nie wie co się dzieje wokół niej..   Na lekcji Historii niestety sidzę z nią w ławce i 

tylko modle sie aby ta lekcja już sie skończyła.   Jestem jasnowidzką i dobrze sie z tym czuje . Przynajmniej mogę unikać 

złych przypadków wydarzeń, no ogólnie nieprzyjemności.   O moim darze wie tylko Martyna , bo ona jest tak jakby mi 

najbliższa. Oczywiście Kasia , Paweł i Marcin coś podejrzewają ale my nakręcamy ich , że   ja wszystko zgaduje .   Martyna 

namawia mnie abym ten talent wykorzystywała w szkole .   Wiedziałabym wtedy jaki będą pytania na testach , na 

sprawdzianach czy na   kartkówkach .   Ja tego nie robić . Wolę żyć uczciwie . Mam piętnaście lat, ciemne długie włosy i 

ciemne oczy    . Na szesnaste urodziny poprosiłam Mame , żeby kupiła mi samochód ale , oczywiście mi go nie kupiła. Więc  

zbieram teraz na Audi A4 , bo mam dość łażenia do szkoły która była bardzo dlaeko . Czasami zdarza mi się poprosić o 

pomoc   Pawła bo mieszka niedaleko   mnie ale ogę ciągle siedzieć mu na głowie. Pewnego dnia przyśnił mi się drugi chłopak 

moich marzeń .Dzisiaj ubrana w kolorową koszule , czarne spodni i uczesana w kucyk   pobiegłam do Pawła pod dom licząc 

, że jeszcze nie wyjechał do szkoły .    Miałam ogromnego farta bo jego samochód stał jeszcze w garażu . Jego dom był o 

wiele bogatszy od mojego. Miał dwa piętra, garaż , ogród i wiele innych pomieszczeń i miejsc . Paweł   ma talent do 

robienia zdjęć, dlatego jest w szkolnym kółku fotograficznym.   Podeszłam bliżej dużych , brązowych dzwi i zapukałam   . Po 

paru sekundach   drzwi się otworzyły.                                                                                                                         - 

Hej Ola – przywitał mnie Paweł . Ola to moje imię które   niezbyt   lubię                                                           -Cześć. 

Podrzucisz mnie? – spytałam   . Paweł spojrzał na mnie z uśmiechem i powiedział:                            - Chyba ktoś nie ma 

humoru, co? – zaśmiał się   i złapał mnie za rękę. Gdyby zdarzyło to się pierwszy raz pomyślałabym, że to zwykły, 

kumplowski gest. Niestety zdarza się to wiele razy. Kasia sądzi że chłopak się we mnie zakochał .   Ja uważam, że to 

niemożliwe bo nie jestem w jego typie. Co prawda mam długie nogi, duże oczy i ciemne włosy, które opadały mi na 

ramiona ale jednego czego nie miałam to ciemnej karnacji a Paweł powiedział kiedyś , że jego dziewczyna marzeń powinna 

mieć bardzo ciemną skórę. Więc wszystko wydawało sie jasne .    

- Nie, no może trochę. No bo Mama spotyka sie dzisiaj w naszym domu z jej nowym chłopakiem , którego nie lubię . 

- To może wpadniesz dzisiaj do mnie? Pouczyła byś mnie do sprawdzianu z historii . No bo   nie rozumiem wszystkiego tego 

czego pani mówi na lekcji   - zająknął się

-Tak jasne, każdy tak mówi - odpowiedziałam .   Mimo to Paweł   jest moim przyjacielem i 

nie wypadało by odmówić więc będę miała niezłą wymówkę. 

-Mogę być około 17 ?? – zapytałam wpatrując się w jego czarne piękne włosy.                                                                          

- Świetnie mi pasuje. No to co   jedziemy. – powiedział zamykając drzwi .                                                             - 

Chcesz poprowadzić - zapytał                                                                                                                                             

- Nie dzięki. – otworzyłam drzwiczki od strony pasażera i wsiadłam . W jego samochodzie było zawsze miło . Lubiłam w 

nim przebywać a Paweł doskonale o tym wiedział                                                                 - Cieszysz się, że już koniec 

wakacji? – spojrzał na mnie i zapytał                                                                                          – Mówiłem ci już, że 

pięknie wyglądasz? – spytał z jego pieknym uśmiechem.                                                                                 - Nie 

jeszcze nie mówiłeś. – zaśmiałam się . I nie, nie cieszę się, że koniec wakacji                                                             - To 

tak jak ja. Chociaż spójrz, w końcu załapiesz dobre oceny, nie brakowało ci tego przez wakacje?

- Bardzo śmieszne   a po za tym, chyba w tym roku nie zdam. Oznajmiłam . On natomiast zaczął się szczerze śmiać.                                                                                                                                                

– Co cię tak rozbawiło - zapytałam                                                                                                                                 

- Ty i nie zdać?   Oj Ola , Ola nie okłamuj samą siebie. Proszę. 

Odpalił silnik i wyjechał z garażu.                                                                                                                               

Jeśli chodzi o Pawła to był to może mój ideał na chłopaka marzeń .   Wiem natomiast, że on chyba ma już swoją  

wybrankę to Ewa . Niestety ona. Co z tego, że była wredna skoro jej włosy sięgały do pasa, nogi miała dłuższe niż tułów 

a oczy miała niezwykle niebieskie. Każdy chłopak ulegał jej figurze nawet ten, który był już z jakąś związany. Na samym 

początku pomyślałabym, że jest wiedźmą i rzuca urok ale teraz wiem, że po prostu już taka jest. Niewybaczalnie piękna i 

niewybaczalnie głupia. Kasia była raczej przeciętna. Niezbyt wysoka, trochę grupsza niż inne dziewczyny , a w każdym 

razie nie był nią nikt zainteresowany. Za to miała ogromny dar w malarstwie. Malowała pięknie , potrafiła to co widziała 

przenieść na kartkę i wtedy wyglądało to jeszcze piękniej . Po chwili zastanowienia zauważyłam, że staneliśmy.                                                                                                                                                                                                                 

- Trzeba będzie pchać… - powiedział do mnie Paweł    

- Co ??? – byłam   oburzona, na początku nie pomyślałam, że mówi o samochodzie.                                      – A, no tak. 

Pomóc ci? - Zapytałam                                                                                                                                         

Zaśmiał się po raz kolejny i zapytał   :                                                                                                                                          

- Albo pójdźmy na pieszo?                                                                                                                                                       

- No dobra, ale deszcz nie pada? - Spytałam                                                                                                                                    

-Coś nie widzę deszczu. Olu powiedz mi coś .                                                                                                                   

- Tak? Słucham ??   – spytałam z chwilą namysłu. Błagam nie zapytaj o związek, błagam, błagam…                                                                                                                                                                                                               

-Dasz mi kiedyś szansę?                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

Zamarłam ze zdziwienia .Mysłałam że sie przesłyszałam .   I co mam odpowiedzieć ??? Bedę musiała o tym 

pogadać z Martyną. 

- Słuchaj, jest za dzieśęć . Nie zdążymy. – otworzyłam drzwiczki i chciałam wysiąć   , ale on przetrzymał mnie za 

rękę i powiedział:                                                                                                                                  - 

Odpowiesz mi do jutra?                                                                                                                                                                 

- Tak. –   Odpowiedziałam i wyszłam z samochodu .                                                                                                    

Biegłam jak najszybciej do szkoły nie myśląc że zostawiłam go w zepsutym samochodzie . Kiedy dobiegłam do 

szkoły za sobą usłyszałam ciche śmiechy dziewczyn. Odwróciłam się sprawdzając kto to na szczęście były to moje 

przyjaciółki.                                                                                                   - Jezu jak to   dobrze, że to wy. – 

uścisnęłam je. Kasia dzisiaj wyglądała zjawiskowo. Miała na sobie   różową , krótką sukienkę, i różowe baletki . 

Włosy miała luźno puszczone na ramiona. Maryna jak to zawsze, ubrana była w czarne spodnie i żółtą koszulkę .                                                                           

-Świetnie wyglądacie. - Powiedziałam                                                                                                                       

- Ty też Olu. Co tam słychać? – spytała Kasia                                                                                                                    

- Niezbyt   ciekawie. - Odpowiedziałam                                                                                                                                                                       

- Musimy się dzisiaj spotkać po szkole ok.? – zapytałam patrząc w kierunku Martyny.                                 - 

Jasne. To o siedemnastej?     - powiedziała Martyna                                                                                                                                      

- Nie, bo spotykam się z Pawłem właśnie wtedy - odpowiedziałam                                                                                                                                                 

- To po piętnastej może ? – zapytała                                                                                                                                                 

- Ok. Mi pasuje - powiedziałam . 

Tak więc do szkoły weszłyśmy razem niestety musiałam zobaczyć mojego upiora, czyli ukochaną Ewę . Ubrana w 

czerwoną kieckę mierzyła mnie wzrokiem . Miałam ochotę jej coś powiedzieć ale albo to skończyłoby się bijatyką 

albo przekleństwami a może tylko zwykłą kłótnią. Nie chciałabym się wpakować w tarapaty w pierwszy dzień 

szkoły.                                                                                                          -   Kogo ja tu widzę ?? .– wyrzuciła 

z sibie Ewa . Musiała pierwsza zacząć, oczywiście jak zwykle.   Moja szkoła była bardzo   mała , miała małe 

pomieszczenia , małe okna . A nauczyciele byli niezbyt mili dla nas . Nauczyciele traktowali nas jak jakieś nieuki .  

Na szczęście nikt na to nie zwracał uwagi. Klasa przyzwyczaiła się już do moich stopni i mojego toku nauczania 

więc nie mieli z tym problemu.   Kiedy usiadłam na ławce w naszej klasie zauważyłam reszte mojej klasę. Stali pod 

drugiej stronie. Patrycja i Zuzia pomachały mi a reszta odwróciła się razem z Ewą . Zauważyłam Martynę i Kasie .                                                                                                                                                                                    

- Chodźcie tutaj! – pomachałam . Martyna obejrzała się za siebie i powiedziała raz, dwa trzy i wtedy nie mogłam 

nic wyduśić z siebie .                                                                                                                                                                                                

Po prostu nie mogłam uwierzyć, że go widzę. To był on,   chłopak który mi się przyśnił , mój wymarzoy facet. Na 

początku nie miałam pojęcia skąd znam tą twarz ale byłam przekonana, że gdzieś już ją widziałam . W drzwiach 

stał chłopak o jasnj   karnacji, kręconych, krótkich bląd włosach i niebieskich oczach. Opierał się o drzwi i cały czas 

wpatrywał się we mnie.Powiedziałam so siebie: Przestań się gapić! . Ale nie potrafiłam tego zrobić . Moim 

największym   marzeniem było, żeby podszedł do mnie i spytał się choć o imię. Nie potrafiłam oderwać od niego 

wzroku . Niestety moje obserwacje przerwała pani Gerda , która zaczynała swoje uroczyste powiedzenie .                                                                                       

Oderwałam na chwile   wzrok no i nauczycielka   zaczęła mówić:                                                                                                         

- Witajcie po wakacjach. Teraz czeka was trudna praca przez cały rok. Mam nadzieję, że mojej nowej klasie będzie 

się ze mną miło pracowało. Dziękuję. Teraz przekazuję swój głos pani Dyrektor Ridi . Oderwałam wzrok od 

dyrektorki i przeniosłam ją na Ewę , która naśmiewała się z Bartkiem   z Kasi . To właśnie dla niej ją rzucił!                                                                                                                               

- Co za … - wybuchnęłam z krzykiem . Przypadkowo powiedziałam to o wiele za głośniej niż chciałam powiedzieć. 

Pani dyrektor spojrzała na mnie osłupiałym wzrokiem, a pani Gerda zapytała:                      - Ola masz coś 

przeciwko pani dyrektor ? – spojrzała na mnie gniewnym wzrokiem.                                      - Ależ oczywiście, że 

nie… - zaczęłam mówić .                                                                                                     -Dziecko wstań jak 

do ciebie mówię! – wykrzyknęła.                                                                                                             -Ale ja. 

- zaczęłam się jąkać   

- Ale ,ale czemu ty w dlaszym ciągu siedzisz ? – teraz zaczęła wrzeszczeć.                                                           

Co ja jej zrobiłam? Co za kobieta… Jakaś bardzo nerwowa. Nerwowa? To była za mało powiedziane . Usłyszałam  

szepczący głos w mojej głowie. Obejrzałam się za siebie ale każdy wpatrywał się na mnie , więc trudno mi było 

zgadnąć kto do mnie przemawia. Ale   jednak to nie kłótnia z profesor Gerdą   spowodowała, że stałam się centrum 

uwagi, a to, że stał przede mną chłopak ze wspomnień.  

- Hej. – powiedział do mnie z uśmiechem. Nie dało się jednak rozpoznać czy był to przyjacielski czy raczej 

fałszywy uśmiech.                                                                                                                                                   

- Cześć. – ledwo wyjąkłam to jedno słowo a on dalej zaczął mówić .                                                                       

- Wstań, wiesz ta nerwuska zaraz wybuchnie. Jak będziesz gotowa do mrugnij a wtedy uruchomię czas. – musnął 

mój policzek opuszkami palców i odszedł na miejsce z którego do mnie przyszedł   Uruchomić czas ??   Rozejrzałam 

się dokoła i zauważyłam, że   wszyscy są w tej samej pozycji co byli poprzednim razem. Jak on to zrobił? Czy to 

możliwe, że ten chłopak ze wspomnień, był nadzwyczajny, miał jakąś moc, czy dar? Wróciłam do teraźniejszości i 

mrugnęłam, tak jak zalecił, a wszystko powróciło do zwyczajności.Wstałam z ławki i zaczęłam mówić:

-Pani Profesor bardzo przepraszam, że panią uraziłam.                                                                                         

- Możesz usiąść. Wracajmy do kontynuacji naszej uroczystości. - odpowiedziała pani profesor                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

A dalej potoczyło się wszystko samoistnie. Nagle   obudziłam się z bolącą głową. Cała byłam odrętwiała a na dłoni 

miałam ślad po paznokciach, tak jakby ktoś mi je wbijał. Czyżby koszmar był jawą? Ale nie mogłam dłużej o tym 

myśleć. Zbiegłam do kuchni i wtuliłam się w ramiona naszej gosposi. Benia ten gest odwzajemniła.   

- Co się stało? – spytałam .                                                                                                                                                          

Przywiozła cię karetka, z powodu duszności na sali zemdlałaś i zaczęłaś cała drżeć. Pani Gerda bardzo 

zaniepokojona zadzwoniła do nas i wezwała pogotowie. Lekarze powiedzieli, że powinnaś się porządnie wyspać i 

przywieźli cię do domu. Dopiero teraz przypomniał mi się Paweł i nasze wieczorne spotkanie .

- O nie! – wykrzyknęłam na głos. – Zupełnie zapomniałam.                                                                                                      

- Co się stało Olu? – spytała Benia.                                                                                                                                                                              

- Dziś wieczorem idę do Pawła pouczyć się historii   - wyjąkłam ze zdenerwowaniem.                                - To 

lepiej już się szykuj,bo za pół godziny przychodzi Piotr i twoja matka . Kazała mi wyjść z domu, już nie wiem co 

się dzieje z tą kobietą. - powiedziała gosposia.                                                               - Tak, ja też niewiem o 

co chodzi . – jeszcze raz ją uścisnęłam i pobiegłam do swojego pokoju Co mam założyć ? Zapytałam samą siebie 

wyrzucając wszystko co miałam w szafie . Nie ubierałam się w sukienki ani spódnice, moją znaczną część 

garderoby przeważały kolorowe koszule i dżinsowe rurki . BYŁAM PO PROSTU INNA! Lecz każdywidząc mnie w tak 

beznadziejnych ciuchach mówił że jestem uzależniona od koszul . I co to kogo obchodzi jak się ubieram. Bez 

przesady nie zamierzam stroić się przed lustrem i szafą tak jak prawie każda dziewczyna a zwłaszcza Ewa. Po 

paru minutach zastanowienia wybrałam swoje ulubione ciemno niebieskie rurki i fioletową koszule . Uczesałam 

się w luźnego kucyka. Do plecaka spakowałam książkę od historii , zeszyt, komórkę, latarkę, nożyczki no i nóż. 

Tak nóż, zawsze go noszę na wypadek gdyby ktoś mnie zaczepił lub zaatakował.   Usłyszałam dźwięk zamykanych 

drzwi i głos Piotra. Mówił coś do mojej matki, lub byłej matki, bo teraz nie czułam, żeby nią była. Otworzyłam 

lekko drzwi i sprawdziłam czy Benia jest jeszcze w domu. Niestety w odróżnieniu od Matki nie było jej słychać. 

Westchnęłam   i zbiegłam niezauważalnie na dół . Skręciłam do drzwi wejściowych i ostrożnie je uchyliłam. Szybko 

wyszłam na powietrze i stanęłam pod drzwiami jak wryta . Przed moimi drzwiami stała chłopak moich snów .   - 

Chyba nie cieszysz się, że mnie widzisz, co? – zastosował swój niegrzeczny uśmieszek.                                          

- Nie skąd, ja po prostu… Co tu robisz? – zapytałam                                                                                                                                                                                          

- Chciałem ci tylko powiedzieć, że zabieram cię w piątek wieczór do Arg Mentoro   . – puścił do mnie całuska .                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 

– Potrzebujesz trochę odpoczynku.-dodał                                                                                                                          

- Nie. Dopiero skończyły się wakacje. - powiedziałam                                                                                                             

- Mimo to nalegam. – powiedział swoim pieknym tonem .                                                                                              

Po chwili namysłu pomyślałam, że przecież nic nie zaszkodzi wybrać się z kolegą do … właśnie do czego?                                                                                                                                                                                                             

- A co to jest? – zapytałam                                                                                                                                                                         

- Arg Mentoro? - odpowiedział                                                                                                                                                

- Tak. - powiedziałam                                                                                                                                                                  

- To jest   Klub. – zaśmiał się z widoku mojej przerażonej twarzy.                                                                    – 

Wyluzuj, to zwyczajny, bezpieczny klub.                                                                                                                                                                             

- Od kiedy to kluby są bezpieczne? – spytałam ostrożnie, tak żeby dobrze dobierać słowa.                             - 

Od wtedy kiedy ja tam jestem. Mi możesz zaufać. - odpowiedział                                                                       

- No nie wiem, nawet cię   nie znam. – skłamałam. Znałam go, ze snu ale nic nie mogłam więcej o nim 

powiedzieć. Tak jakby ktoś wymazał mi pamięć o nim. – Czy my się znamy?                                         - Tak, ze 

szkoły. - odpowiedział                                                                                                                                    

- Ale czy wcześniej gdzieś się spotkaliśmy? - zapytałam                                                                                             

Zmieszał się bardzo wyraźnie. Coś ukrywał i powiedział                                                                                                                                                                                                                                                                         

- Nie mam pojęcia, chyba nie.                                                                                                                                                                                

- Mimo to ja cię pamiętam. - powiedziałam                                                                                           

Zniknął. Nie wiem jak, ani gdzie ale słyszałam tylko głos w mojej głowie, i to znowu ten sam co przedtem . 

Piątek wieczór   Arg Mentoro. Przyjadę po ciebie. Do zobaczenia Olu . Miałam   przestraszoną twarz. Jak on to 

zrobił? To już druga sytuacja, która potwierdzała, że jest jakiś dziwny ,inny i nie powinnam się z nim spotykać. 

Lecz jego oczy, mówiły, że jestem bezpieczna i tak się czułam. Z dużym uśmiechem na twarzy zapukałam do 

drzwi Pawła . Po sekundzie otworzył z równie promiennym wyrazem   twarzy . 

 - Witaj ślicznoto . – przywitał mnie buziakiem w policzek. Co się z nim dzieje?  

- Hej . – odparłam bezinteresownie                                                                                                                             

- Proszę wejdź. Masz książki? – spytał biorąc ode mnie plecak przerzucony przez prawe ramie                                                                                                                                                                                                   

- Tak mam. – rozglądając się po domu z zakłopotaniem zauważyłam, że nikogo oprócz nas nie ma. Niestety.                                                                                                                                                                        

- Jesteśmy sami. – zamknął za mną drzwi. Na dźwięk wymawianego słowa ,, sami” przeszedł mnie dreszcz.                                                                                                                                                                         

-   Właśnie widzę. - odparłam idąc w stronę salonu . 

 – Weź zeszyt i coś do pisania. Poczekam tutaj.                                                                                                             

- W porządku. – mruknął niezrozumiale i pobiegł na drugie piętro, bo tam był właśnie jego pokój.Nie 

zamierzałam być tu tak długo jak miałam w planie a zwłaszcza dlatego, że byliśmy całkiem sami a Paweł stał się 

naprawdę dziwny i inny niż był kiedyś.Przyszedł po jakimś czasie i usiadł obok mnie za bardzo blisko, odsunęłam 

się udając, że szukam podręcznika od historii w plecaku. Paweł patrzył na mnie   bacznie próbował nawet   złapać 

mnie za dłoń. Przestraszyłam się .                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

- Więc czego dokładnie nie rozumiesz? – spytałam przerywając tą   ciszę.                                                                     

- Olu nie chciałem żebyś mnie uczyła historii tylko.                                                                                       

Tylko co? – pomyślałam. Chyba powinnam wracać… Rany! Zupełnie zapomniałam, miałam spotkać się z Martyną 

. Kurcze muszę się jakoś z tego wywinąć.                                                                                    - Słuchaj Paweł 

, pospiesz się bo ja muszę niedługo lecie                                                                                 - Dobra, prawda 

jest taka, że , ja, no wiesz ...                                                                                                      No wyduś to z 

siebie… O rany nie tylko nie to… 

-Jestem... no   dobra , no zakochałem się. - wydusił z siebie                                                                                                         

Tak, i co teraz będzie ? - Zapytałam  

-O rany to genialnie! – wykrzyknęłam ze zdenerwowaniem.   – Kim ona jest?                                                                          

No właśnie tu pojawia się cały problem.                                                                                                          

Boże nie wytrzymam. Proszę   żeby nie była to ja. Błagam.                                                                                 

- Dobra jest nim Julek Staszkiewicz. – powiedział zawstydzony.                                                                Nim? 

Że co?! To znaczy, że jest … Nie, nie powiem nigdy tego słowa. Ale to czemu tak bardzo starał się mnie 

poderwać, no i jeszcze   ta scena w samochodzie? Tu coś napewno   nie gra…                                                                                                                                                                          

- To w takim razie czemu zapytałeś się mnie o szansę w samochodzie?- spytałam                                                    

No bo wiesz ,   myślałem, że mnie znienawidzisz…- odpowiedział No tak, to było logiczne. No ,ale chwila? To 

znaczy, że nie ma do mnie żadnego zaufania jako do przyjaciela którego zna od wieków . Chociaż ja też bałabym 

się co o mnie pomyślą i powiedzą .                                                                       - Drogi Przyjacielu , będę ci 

wierna   jako twoja   przyjaciółka do końca życia! I nic nie może tego zmienić ! Pamiętaj. – uśmiechnęłam się i 

lekko przytuliłam się do przyjaciela.                                    No ładnie, jeśli podobał mu się Julek , największe 

ciacho szkolne, nie   licząc tajemniczego chłopaka ze wspomnień to Luiza może pożegnać się z jedynym typem 

chłopaka dla siebie.                                   - Paweł , ale on też jest, no wiesz?- spytałam                                                                                                                                

- Jasne. – odparł naturalnie. – Aha jeszcze jedno. Proszę   nie mów o tym nikomu   , nikomu, że jestem inny , ok.?   

- Spokojnie , możesz na mnie liczyć. Ja już idę, nie obraź się ale dzisiaj nocuję u Martyny   więc wolałabym   się już 

naszykować.                                                                                                                                  - Nie ma 

sprawy, leć szybko . Dzięki za wszystko. – powiedział a ja wyszłam z jego domu.                    Z   kłębkiem myśli 

starałam sobie przypomnieć wspomnienia. To dziwne. Od czasu                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

obudzenia się z przerażającego snu, ani razu nie próbowałam   sobie go przypomnieć. 

Zupełnie jakbym nie chciała go sobie w ogóle wspominać. Pamiętam tylko, że działo się ze mną i z Tomkiem coś 

naprawdę złego. Chwila… Kto to Tomek? Chyba mówiłam do niego, że go kocham ale skąd   ja go wogóle znam? 

Gdybym nie miała z nim nigdy styczności mój mózg nie myślał by o nim, a   jednak to, wiedziałam w głębi duszy, 

że jest dla mnie kimś bardzoważnym. Co ja robiłam w tym śnie. Odczuwałam w nim falę oblewającego mnie 

gorąca, płomienie. Płonęłam! Drżałam! Tylko co jeszcze?   Pamiętam, że to nie wszystko. Na pewno nie wszytsko . 

To coś sprawiało, że czułam się taka

 bezsilna, taka   niepewna. Ja po prostu spadałam. Spadałam! Tak,   właśnie to o tym był ten sen. Tomek i ja 

spadaliśmy, płonęliśmy i drżeliśmy!   Teraz było to jasne. Ale on tego nie przetrwał. Spadł. Mówiłam do niego, że 

go kocham, a on do mnie, że mnie nie puści a jednak to ja puściłam jego. Później pamiętam, że patrzę się na 

niego jak leży bezwładnie na ziemi i pali się, ogień zalewa jego całe ciało aż w końcu zostaje po nim tylko popiół. 

Popiół? ,   Ogień? , Spadanie z niewiadomo skąd ? i jeszcze Tomek ? .Co   to wszystko miała   znaczyć? Mogłabym 

przywołać do siebie obraz przeszłości, bo jestem jasnowidzem ale czy ja tego chcem ? . Czy pragnę dowiedzieć się 

czegoś co zmieniło by mi całe własne życie? A po za tym kim był Tomek? I on, i chłopak ze wspomnień 

najwyraźniej są mi bardzo bliscy. Chyba, że Tomek jest właśnie Nim. To jest bardzo prawdopodobne . Idąc 

ciemną już ulicą i nadal zastanawiając się co to wszystko ma znaczyć   . Nagle widziałam całą histroię przed 

oczami i usiadłam na ławce . Już gdy skończyło sie to wszystko podbiegł do mnie chłopak ze wspomnień.                                                                                                                                                                     

- Spytał sie mnie czy cos mi sie stało                                                                                                                          

- Odpowiedziałam że nic , wszystko w porządku                                                                                                                       

- Dobrze więc, jestem inna. Nawet coś więcej niż tylko inna ale nawet i dziwna. Ja jestem...   , nie tak po prostu 

musi być .                                                                                                                                               -Ja 

muszę już iść.- powiedziałam   wstając z ławki.                                                                                              Na 

chodniku był kamień, głupi mały kamień ale jak wielki spowodował by wypadek gdyby nie on. W ostatnim 

momencie złapał mnie za rękę                                                                                                      -   Musisz iść, 

ale do mnie. – powiedział    

Kiedy doszliśmy do jego domu . Usiadłam na kanapie i zasnęłam. Po jakimś czasie zapytał :                                        

- Śpisz?  

- Nie - odpowiedziałam podnosząc sie z kanapy   . 

Bardzo dziwne jest to , że tak duży dom jak jego , może okazać się tak niezwykle przyjemny i ciepły. Niemalże 

czyłam   się   w nim   jak we własnym domu. Teraz siedząc na jego kanapie widzę, że nalewa mi szklankę wody  

Wkrótce przychodzi do salonu i   podaje mi szklankę. 

Dziękuję. – wyjąkłam powoli.                                                                                                                                     

- Nie ma za co. Pij. – rozkazał wskazując palcem na szklankę .                                                                             

Zrobiłam jak mi kazał. Rozkoszowałam się słodkim smakiem wody . Pyszne – myślę.                                                                                                                                                                             

- Co to jest? – pytałam z rozkoszą.                                                                                                                                    

-   A to jest taki mix. – śmieje się z mojego tonu głosu.                                                                                                                 

- Z czego? – odpowiadziałam   mu uśmiechem.                                                                                                         

-No wiesz woda truskawkowa, pomarańczowa, malinowa i jabłkowa . Proste. Razem dają przepyszny smak.                                                                                                                                                                

-Prawda? – zapytał bez oczekiwania na odpowiedź. Dobrze wiedział, że odpowiem, tak.                              - 

Tomek , słuchaj .   - powiedziałam    

Wybuchł śmiechem. Czym go tak rozbawiłam?                                                                                                                               

- Skąd ci przyszło, że mam na imię Tomek? – pyta nadal z   uśmiechem.   

- No bo… -   zaczełam jęczeć . Co mam mu powiedzieć ? Słuchaj mam wizję, ty w niej byłeś, powiedziałam, że 

cię kocham i teraz chyba niestety czuję to samo. NIE! Boże, daj mi mądry język.                                                                                                                                                                                                   

- Ok., nie chcesz to   nie mów. Masz pewnie chłopaka, co? - zapytał                                                                  

- Nie.- odpowiadziałam . Co go obchodzi czy mam chłopaka czy nie.                                                                                   

– A ty masz dziewczynę? – spytałam zaraz .                                                                                                                     

- Hej, nie bądź złośliwa! – powiedział nadal rozbawiony.                                                                                          

-Słuchaj , muszę już iść. Umówiłam się z Martyną , że pójdę do niej nocować więc w ogóle nie wiem czemu ci się 

tak   tłumaczę – zaczęłam wygadywać bzdury. Mówiłam   wszystko co mi przyjdzie na język. – bo nie powinnam 

ci się tłumaczyć skoro nawet nie wiem jak masz na imię, a ty moje znasz chociaż nawet nie wiem skąd bo nie 

przedstawiłam się tobie .

- Ok , rozumiem musisz iść. Ale pójdziesz dopiero jak wypijesz wodę                                                                         

- Dobra , niech ci będzie   – przegryzłam wargę.                                                                                                  

Kiedy już    pół godziny minęły wyszłam od chłopaka ze wspomnień. Która jest właściwie godzina? Pewnie późna, 

na ulicach nie ma już żadnych ludzi. Było zupełnie ciemno. To dobrze, że Martyna   mieszka blisko jego ulicy. 

Bałabym się teraz iść do domu taki kawał. Przez parę minut szłam ulicą aż w końcu zobaczyłam domek 

przyjaciółki. Nie był tak wielki jak Pawła ,   ale był w takim stylu jak mój   . Podeszłam do drzwi   i zapukałam w 

czerwone drzwi. Po sekundzie   Martyna otworzyła mi drzwi .

- Wytłumaczę ci wszystko . – powiedziałam bez powitania .                                                                             

- Nie masz innego   wyboru, - odpowiedziała                                                                                            

You've previewed 10 of 16 pages.

To read more: