Στις αρχές του Σεπτεμβρίου, η ΣΤ’ τάξη είχε ένα μάθημα για τα οριγκάμι. Για κάποιους φάνηκε πολύ ενδιαφέρον αλλά κάποιους άλλους τους άφησε αδιάφορους. 

Μόλις ολοκληρώθηκε το μάθημα και βγήκε ο δάσκαλος από την τάξη, ξαφνικά μέσα από τα βιβλία των μαθητών πετάχτηκαν διάφορα πίκο-πίκο, ζωντανά, και άρχισαν να πετούν γύρω-γύρω σε όλο τον χώρο. Όλοι ξαφνιάστηκαν όταν είδαν αυτά που είχαν κατασκευάσει να ζωντανεύουν. Όταν ηρέμησαν τα πράγματα, έγινε κάτι πολύ περίεργο. Τα πίκο-πίκο μιλούσαν κιόλας!!!!

- Δε νομίζω πως εδώ είναι δάσος! παραπονέθηκε ένα πικοτέρας. 

- Δηλαδή ψάχνετε κάτι; ρώτησε ο Θανάσης 

- Εμμ. Ναι! Ψάχνουμε ένα ωραίο δάσος για να μείνουμε. Είπε ένας πικοαετός. 

- Για μισό λεπτό! Εσείς μας δημιουργήσατε, δηλαδή εσείς μας πήρατε από το χαρτονένιο δάσος! φώναξε ένα μικρό χρυσό πικοψαράκι. 

- Καθίστε λιγάκι, γιατί δεν κατάλαβα! 
 Πώς εμείς σας πήραμε από το χαρτονένιο δάσος; αναρωτήθηκε η Μάρω… 
 - Εμείς χρησιμοποιήσαμε απλό χαρτί για να σας φτιάξουμε… παραδέχτηκε ο Άγγελος. 

- Από χαρτί λες; Και το χαρτί από τι φτιάχνεται; φώναξε ένας πικοφίδι.

Τα παιδιά κοντοστάθηκαν και κοιτάχτηκαν αμήχανα.

- Και τώρα πως μπορούμε να σας βοηθήσουμε; αναρωτήθηκε η Ελένη.

- Εμμ. Υπάρχει κάπου εδώ κοντά κανένα δάσος; γιατί μόνο έτσι μπορούμε να επιστρέψουμε στον κόσμο μας! χάρηκε μια πικοφάλαινα.

- Υπάρχει! Το Κουρί! Και είναι κοντά στο σπίτι μου...είπε ο Δημήτρης.

 - Μπαίνει ο Κύριος, γρήγορα όλα τα πίκο-πίκο κάτω από τα θρανία! είπε η Κατερίνα.

Με το που έφτασαν στο Κουρί και μπήκαν πολύ βαθιά στο δάσος, τα πίκο-πίκο επιτέλους μπορούσαν να εμφανιστούν.