Ayla sekiz yaşında özel bir çocuktu. Görebiliyor, anlayabiliyor fakat duyamıyordu. Duyamadığı için de konuşamıyordu. Yani hem işitme hem de konuşma engeli vardı. Hayat Ayla için, diğer çocuklara olduğundan çok daha zordu. Ayla işaret dili bilse de, çoğu insan işaret dili bilmiyordu.

Bu yüzden toplu ortamda Ayla, işaret diliyle konuşsa da; anlayan insanlar çok nadirdi. Ne yazık ki toplumumuzda Ayla gibi özel gereksinimli bireyler için gösterilen özen, oldukça azdı. Ayla kendisi gibi engeli bulunan çocuklarla okumuştu. Bu yıl ise diğer bireylerin arasına katılması gerekiyordu.

Kaynaştırma öğrencisi olarak yeni bir okula başlayacaktı. Bu yüzden gergin ve heyecanlıydı. Acaba yeni arkadaşları nasıl olacaktı? Onu anlayabilecekler miydi? Yoksa Ayla ile iletişim kuramayacaklar mıydı? Ayla korkuyordu. Anne ve babası, Ayla'nın endişeli olduğunu anlıyorlardı. Kızlarını sakinleştirmek için ellerinden geleni yapsalar da, onlar da içten içe Ayla için endişe ediyorlardı. 

Okul günü geldi çattı. Ayla sabah erkenden uyandı. Anne ve babasıyla kahvaltısını yaptı. Sonra yeni okulunun formasını giydi.  Forma Ayla'ya hoş görünmüştü. Babası işe gideceği için, okula Ayla'yı annesi götürecekti. Tüm hazırlıklarını tamamladıktan sonra okula gitmek üzere yola koyuldular.

Okul çok da uzak değildi. Yaklaşık 5 dakikalık bir yürüme mesafesindeydi. Okula ulaştıklarında Ayla etrafı incelemeye başladı. Annesi, Ayla'nın elinden tuttu ve onu yeni sınıfına götürdü. Öğrenciler sıralara yerleşmişlerdi bile. Ayla, çekingen gözlerle sınıfı incelemeye başladı. Annesi öğretmenle konuşurken, Ayla arkadaşlarını dikkatli seyretti.

Öğretmen usulca Ayla'nın yanına yaklaştı ve başını okşadı. Annesi işaret diliyle Ayla'ya , gitmesi gerektiğini; onu okul çıkışında alacağını söyledi. Ayla da işaret dilini kullanarak annesine: “Gitme lütfen.” dedi. Annesi gitmesi gerektiğini söyledi ve Ayla'nın yanağından öptü. Ayla en sonunda bunu kabullendi. Öğretmeni işaret dilini kullanarak Ayla'ya : “Hoş geldin kızım.” Dedi