1. Bölüm

!!Sonunda Bir İpucu!!

     Bir varmış, bir yokmuş.. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde "Pliema" gezegeninin içinde olan küçük bir kasaba varmış. Bu kasaba çok üzgün bir kasabaymış. Kimisi ağlıyor, kimisi gülmek gülümsemek ne demek onu bile bilmiyormuş. Hiç kimse eğlenmeyi, mutlu olmayı bilmiyormuş. O kadar zavallı bir kasaba yani... Ama Melek hariç! O eğlenmek ne demek biliyor ve gülümseyebiliyormuş. Oyun oynayabiliyor, keyif alabiliyormuş. Ancak kasabanın bu haline üzülüyor, çareler bulmak istiyor, bir oraya bir buraya dolaşıyormuş.

Oyuncak Kutusu

Acaba ne yapsam, ne etsem, neden bu kadar üzgünsünüz yaa! Bak beni de mutsuz ettiniz şimdi...

       Bir gün gelmiş, Melek'in ilkokulu başlamıştı. Annesi bugün ona okulunun olduğunu söylemiş ve arabayla götüreceğini söylemişti. Melek bu haberi duyunca heyecanlandı, hemen hazırlanmaya başladı. Olabildiğince güzel giyinmeye çalıştı çünkü ilkokuluna ilk kez gidecek ve garip görünmek istemiyordu. Bu yüzden hep çok sevip giymek istediği, ailenin ona doğum gününde aldığı elbisesini alıp giydi. Çok heyecanlıydı.

        Arabaya bindi, sınıfına girdi. Oradaki herkes çok üzgün ve huysuz görünüyordu. Çok şirinler bile şirinliği kadar hüzünlüydüler. Bunu gören Melek'in artık sabrı taşmıştı. "Artık şu üzüntüler gizeminin nedenini bulacağım, bıktım artık!" diye söyledi kendi kendine.

Bulucam şu gizemi artık, yeter!

Haklıydı kendisi; herkes ne zamandır üzgün suratıyla dolaşıyordu kimse bilmiyordu! Bir an önce gizemini bulsun da içimiz rahat etsin artık.

       Ders sonrası Melek, insanların ne hakkında konuştuğunu bulacaktı. Eğer birisi birisiyle konuşursa onların yanına gidecek ve onları dikkatlice dinleyecekti ki neden üzülmüşler bulsun. Sonra tıpkı düşündüğü gibi bir kız bir erkek konuşmaya başladı. Bu fırsatı kaçırmak istemeyen Melek, hemen başladı onları dinlemeye.

Kız:

- Keşke şu Kraliçe Melizonya köpeğini orada bırakmasaydı. Yoksa bunların hiçbiri yaşanmayıp mutlu olacaktık...

Erkek:

- Evet, haklısın. Neden unuttu ki onu orada?!

Kızın sesi ağlamaklıydı:

-*Burun çeker* Artık hayatımızdan bıktırdı! *Yeniden burun çeker* Neden unuttu da köpeğini çaldırdı?! Bayan Melizonya'nın köpeğini çalanın bir an önce bulunması lazım!! 

Kız ağlamaya başlamıştı. Erkeğin de gözleri dolmuştu. Melek de meraklanmıştı. Kraliçe Melizonya'nın bir suçu mu vardı? Onun bir köpeği var mıydı ki? Ne hakkında konuşuyorlar? Köpeği çalınmışsa ne olmuş ki? Melek hiçbir şey anlayamıyordu. Bu yüzden hemen Kraliçe Melizonya'nın krallığındaki görevlilere onunla görüşmek istediğini söylemek için "Palarus" Şehri'ne gitti. Görevliler izin verince görüştü.

ARANIYOR

BULANA $100.00

Kraliçe Melizonya:

- Aa, hoş geldiniz küçük hanım. Hangi rüzgar attı sizi buraya?

Melek:

- Adım Melek ve neden bütün kasabanın üzgün olduğunu öğrenmeye geldim majestelerim. Bana açıklama yapabilir misiniz size zahmet?

Kraliçe Melizonya bir iç çekti. Sonra da açıklama yapmaya bal-şladı:

- Ah, anladım. Merak rüzgarı atmış seni buralara. Öhm, öhm; şimdi şöyle... 

       Köpeğim Max, uzun süre önce kayboldu. O, bütün kasabanın mutluluğunu kontrol ediyordu. Fakat ben, onu yanlışlıkla parkta unuttum. Adamın biri de almış köpeğimi, çalmış mutluluğu... Kendisinde önemli bir

kolye vardı. Fakat çalınmış veya başka bir şeyde olmalı ki artık hiç kimse mutlu değil. Korumacılar ve ben bile...

Kraliçe Melizonya artık ağlamaklı bir sesle konuşacak gibiydi. Herkesin neden mutsuz olduğu artık belli olmuştu. Melek, kraliçenin köpeği Max'ı bir an önce bulmalıydı. Fakat insanlar çok üzgün olduğu için artık cesareti de yoktu. Çünkü o köpek insanların sadece mutluluğunu değil, hissettiklerini kontrol edebiliyordu. 

       Melek, köpek bir yerde hapis tutulmuş olmalı ki hiçbir yerde yok, diye düşündü. Sonra da Kraliçe Melizonya'ya:

-Ben o köpeği bulabilirim! Benim yeterince cesaretim var, dedi. 

Kraliçe Melizonya şaşırmıştı. Çünkü koskocaman insanlar korkarken 

 korkmuyordu, "Cesaretim var yeterince!" diye atılıyordu.

       Kraliçe Melizonya:

- Fakat öbür insanlar hiç cesaretli değildi, sen nasıl yapabilirsin ki?

Melek:

-*Güler* Ben sizin gibi değil, aksine neşeli birisiyim! Bu kasabayı kurtaracağım!

Kraliçe Melizonya şaşırarak:

- A-ama nasıl?! Sen gülüyorsun!

Melek:

- Demiştim size, benim içimde neşe denilen o şey var!

Kraliçe Melizonya yavaş yavaş dudağını gülümsermiş gibi yapıyordu!

2. Bölüm

Bay Toprak

       Melek, Kraliçe Melizonya'ya iyi günler dileyip çıktı. Köpeğin yerini nasıl bulacağını düşünüyordu. Eğlence Parkı'nda bir bankta oturuyordu. Etrafa baktığında yerde köpek izleri gördü birden bire. Melek, bu sevimli pati izlerinin Max'e sahip olabileceğini düşünüyordu. Hemen banktan fırlayıverdi. Onları uzun süre takip ettiğinde gökyüzünün karanlık, şimşek çakan bulutlarla, zavallı soluk renkli ağaçlarla kaplı korkunç bir yere geldi. Neyse ki etraf o kadar da karanlık değildi, Melek pati izlerini görebiliyordu. Böylece izciliğine devam edebildi.

       Melek, karşısında duran kaleyi izciliğe kaptırdığından fark etmemişti. Evet, karşısında korkunç ve bir o kadar da büyük bir kale vardı. Melek, bu korkunç kalenin karşısında korkmak yerine zıplaya hoplaya "Evet!! Sonunda bulabileceğim şu köpeği!!" diyordu. Fakat kalenin içine girip köpeği direkt alamayacaktı, onu bekleyen sürprizleri de eksik etmemeliyiz.

        Melek kalenin içine girdi. Onu upuzun bir merdiven karşıladı. Ona çıktı, çıktı, çıktı. Fakat merdiven sanki sonsuzdu, bitmek bilmiyordu! Melek artık yorulmaya başlamıştı. "Bu ne biçim merdiven ya?" demekte haklıydı çocuk. Ben de çıksaydım ben de söylenmeye başlardım tabii. Bir de bunun inmesi var! Gidecek çocuğun bacağı yakında...

       Melek, 1 dakikalık merdiven yolculuğundan sonra bir oda gördü. Üstünde tehlike uyarısı belirten bir sembol vardı. Kapının yan tarafında ise maskeler vardı. Bir kutunun içindeydiler. Melek, kutunun içindeki maskelerden birini alıp odanın kapısını açtı. Bir de ne görsün? Max, garip mor bir sıvının içindeydi! Kocaman bir tüpün içinde, mor garip bir sıvının etkisinde uyuyakalmış haldeydi köpek. Melek, ilk başta hiçbir şey anlamamıştı ama sonra fark etti ki o sıvı canlıların özelliklerini çalan ve bayıltan bir sıvı. Nasıl mı? Tüpün alt tarafında yazıyordu. 

       Melek, garip tüpün kapağını sıvı kendisine bulaşmadan nasıl açacağını düşünmeye başladı. Çünkü sıvı onun derisiyle temas ederse kendisi de Max gibi bayılacaktı. Hatta belki neşe özelliği de gidecekti!

Güçleri çalan ve tehlikeli bir maddedir.                    !

Sonra bir kutu gördü. Tahtadan, kırık bozuk bir kutuydu. Aralardaki boşluklardan içinde sarı, kumaştan yapılmış gibi görünen şeylerin olduğu anlaşılıyordu. Bütün kutuyu doldurmuştu bu şey. Yorgan mıydı, kıyafet miydi belli değildi! Bu yüzden de Melek meraklı bir şekilde kutuyu açtı. Kapağı tozlu ve pürüzlüydü. İçini açtığında Melek, bir sürü eldiven gördü. Kutunun içinde bir eldiven karmaşası vardı! Eldivenlerden iki tanesini aldı ve giydi Melek sevinçle. Çünkü eğer kraliçenin köpeği Max'ı alırsa bütün kasaba onu anacak ve kendisi de kasabayı mutlu edecekti. 

       Melek, eldivenleri alıp giydikten sonra bütün gücüyle kapağı açtı. Kapak da yere düştü, Melek çok güçlü açmıştı çünkü! Hemen köpek

Max'ın kafasından (eli çenesine gelmişti daha doğrusu) tutup onu garip mor sıvının içinden çıkardı. Köpek çok ağırdı, birden bire yere düşüverdi çocuk! Mutluluğu bulacağım diye ne hale düşürdü kendisini.

       Melek tam yere düştüğünde kapı açılıverdi birden bire! Sonra da siyah adam (karanlıkta gözükmediği için öyle diyorum) söylenmeye başladı:

- Öff, ne şu gürültü yapan! Ha? Bu tüpün kapağı niye açık? Köpek nerede?! Neler oldu burada??

Melek anlamıştı, bu kara adam köpeği çalmıştı. Bu adamı bir an önce uzaklaştırması ve köpeği alıp tüm kasabayı mutlu etmeliydi. Fakat adam onu görürse belki ona zarar verebilirdi! Bu yüzden dikkatli olmalıydı.