Zeytin o gün boyunca en sevdiği ayıcığı Çiko’ya sarılıp yatağında yatmıştı.

Ancak canı çok sıkılmıştı. Dışarı oynamaya çıkmak istiyordu ancak hiç arkadaşı yoktu.

Üzüntüyle düşünmeye başlamıştı. Neden bu kadar utangaçtı ki? Okulda herkesin arkadaşı vardı... derken uyuyakaldı.

Çiko karşısında canlı bir şekilde duruyor ve onu oyun oynamaya çağırıyordu:

-Hadi gel Zeytin oyun oynayalım! 

Zeytin şaşkın fakat mutluydu.

Çikoyla beraber bir sürü güzel oyun oynadılar.

Top oynadılar, ip atladılar, saklambaç oynadılar…

Zeytin o an en sevdiği oyunun saklambaç olduğunu fark etti:

-Daha önce hiç bu kadar eğlenmemiştim çiko! 

-Ben de öyle Zeytin. Ancak daha fazla burada kalamayız. 

-Neden çiko? Ben çok mutluyum. Biraz daha kalamaz mıyız?

-Ben de çok mutluyum Zeytin ancak bu mümkün değil. 

Benim hiç arkadaşım yok...

Zeytin hüzünle gökyüzüne baktı. Akşam olmak üzereydi. Yıldızlar parlamaya başlamıştı.

-Yıldızların bile bir sürü arkadaşı var! Benim bir tane bile yok. 

-Ama hiç arkadaşın olmayacak diye bir şey yok değil mi Zeytin? Seninle arkadaş olmak isteyen biri vardı, kimdi o? 

ı-hıı hatırladım! Pamuk seninle tanışmak istemişti.

Zeytin biraz düşündü. Evet okulun ilk günü Pamuk yanına gelmiş ve tanışmak istemişti ama Zeytin öylesine utanmıştı ki heyecandan konuşamamıştı.

Buraya kadar!...

-Haklısın Çiko.

Zeytin kararlı bir şekilde oturduğu yerden kalktı.

-Artık utangaç olmayacağım.Diğer hayvanlarla tanışacağım!

Kendinden emin bir şekilde baktı gökyüzüne. Yıldızlar ateş böcekleri gibi parlıyorlardı.

-Benim de sizin gibi çok arkadaşım olacak yıldızlar! diye seslendi gökyüzüne.