Ademin dedesi her gün yemek artıklarını,kemikleri ,iyi ve yenecek durumda olan besin artıklarını ve bir de arpa tanelerini yanına alarak bisikletiyle evden uzaklaşırmış.

Adem dedesinin nereye gittiğini merak edermiş.

Adem bir gün dedesine sormuş: Dedeciğim her gün aynı saatte komşulardan yemek artıklarını, kemiklerini sen neden topluyorsun, onları bisikletinle nereye götürüyorsun?

Dedesi gülümseyerek : 

"Gel benimle evlat, sana göstereyim "

demiş.

Dedesi de bisikletinin arkasına  Ademi oturtarak: Gel benimle evlat demiş ve yola koyulmuşlar.

Çok güzel yollardan geçen Adem ve dedesi manzaraları izleyerek yola devam etmiş. Özellikle Adem

yolda gördüğü çiçeklere, ağaçlara ve doğaya hayran kalmış. Dede duralım mı demiş fakat dedesi

dönüşte dinlenelim bizi bekliyorlardır demiş.

Yolda giderken dedesi cebinde getirdiği arpaları çayırlara saçıyordu ve hemen kuşlar uçuşarak geliyordu...

Adem hayran kalmıştı.

Dedesiyle ilerlemeye devam ettiler.

Adem kendilerini kimin beklediğini çok merak etmişti. Dere tepe gittikten sonra dedesi durmuştu.

Adem hayret etmişti ortalıkta kendilerini bekleyen kimseler yoktu derken dedesi bir ıslık çaldı ve sanki saklambaç oynayan köpekler, kediler ve kuşlar birden ortaya çıkıvermişti. Dedesi yanında getirdiği

yemeklerden hayvanlara veriyor kuşlar için ise arpa, buğday serpiştiriyordu.

Adem dedesine yardım etmişti ve bu gördüğü olay ile dedesinin amacını anlamıştı. Dedesi

hayvanların insanların dostu olduğunu söyledi ve yiyeceklerimizi onlarla paylaşmamız gerektiğini

anlattı.