Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν κάποιοι άνθρωποι σε μια μεγάλη φανταστική πολιτεία.

Ξαφνικά ένα φθινοπωρινό πρωινό όλοι, μικροί και μεγάλοι, ξύπνησαν θυμωμένοι! Έξω έβρεχε καταρρακτωδώς ρίχνοντας αστραπές και κεραυνούς.

    Το προηγούμενο βράδυ τα παιδιά είχαν τσακωθεί με τ' αδέρφια τους, επειδή δε συμφωνούσαν ποιο παιχνίδι να παίξουν και ποιος θα φάει την τελευταία σοκολάτα γάλακτος από το ψυγείο.

    Οι μεγάλοι, αφού είχαν δει τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος, τη νύχτα δεν κοιμήθηκαν καλά. Στον ύπνο τους έβλεπαν εφιάλτες: πώς να πληρώσουν το λογαριασμό, το αφεντικό να τους κυνηγάει, να καθαρίζουν το σπίτι και να ξαναλερώνεται αμέσως και να τους πέφτουν μπουκάλια στο κεφάλι καθώς παρακολουθούν το μουντιάλ στο γήπεδο.

Το πρωί μέσα στα σπίτια έγινε γ΄ παγκόσμιος πόλεμος! Άρχισαν όλοι να φωνάζουν και να μαλώνουν για ασήμαντα πράγματα. Έτσι ο θυμός έγινε πιο ισχυρός...

Στο δρόμο κανένας δεν τηρούσε τον Κ.Ο.Κ. διότι από τον θυμό τους δεν έβλεπαν μπροστά τους. Συγκρούστηκαν πολλά αμάξια και έγιναν ατυχήματα. Στα καταστήματα και στις υπηρεσίες έγινε σαματάς! Οι πωλητές έδιναν λάθος ρέστα και ήταν αγενείς ενώ αρκετός κόσμος αγόραζε χωρίς να πληρώνει.

Στα σχολεία οι μαθητές πήγαν αδιάβαστοι, αντιμιλούσαν στους δασκάλους και εκφόβιζαν ο ένας τον άλλο. Οι δάσκαλοι είχαν νεύρα και το μάθημα ακυρώθηκε.

    Περνώντας η μέρα έφτασε το βράδυ και διαλύθηκαν τα σύννεφα. Ο ουρανός φωτίστηκε από τη λάμψη των αστεριών. Η γαλήνη, το φως και η ελπίδα έδιωξαν το θυμό. Η πόλη που πριν έμοιαζε σαν μπαλόνι έτοιμο να σκάσει, τώρα ξεφούσκωσε και οι καρδιές των ανθρώπων ξεχείλησαν πάλι από ειρήνη και αγάπη.

    Κατάλαβαν ότι τις δυσκολίες δεν πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε με θυμό, αλλά είναι καλύτερα να παραμένουμε ψύχραιμοι και λογικοί.    

Έτσι, λοιπόν, διοργάνωσαν μια μεγάλη, φανταχτερή, όμορφη γιορτή με λαμπιόνια, λαχταριστά γλυκίσματα και χαρούμενη χορευτική μουσική. Και έζησαν αυτοί καλά και ο θυμός ... χειρότερα!!