Bir varmış bir yokmuş. Ben diyeyim uzakta, siz deyin yakında Keloğlan ve annesi yaşarmış. Yaşarmış yaşamasına ama gelin sorun nasıl yaşarmış.Varları yokları bir iki koyun, bir de çoban köpeği imiş. Keloğlan yaşadığı hayattan çok şikayetçiymiş. Her gün koyunları otlatmaya götürdüğünde sultanlar gibi yaşamanın hayalini kurarmış.

Günler günleri kovalayadursun; Keloğlan, bir gün koyunları otlatırken dünya güzeli bir kız görmüş.Yanına gidip konuşacak olmuş, halinden utanmış. Almış kavalını eline, başlamış yanık yanık çalmaya. Çilek toplayıp şarkı söyleyen kız, bir süre sonra sesin nereden geldiğini merak edip, etrafına bakınmış. Bir de ne görsün! Bir ağacın altında başı kel şirin mi şirin bir çoban oturuyor. Muhafızlara, “Siz burada beni bekleyin” diyerek Keloğlan’ın yanına gitmiş

Keloğlan, kızın güzelliğinden çok etkilenmiş ama utancından başını da yerden kaldıramamış.Kız elindeki çiçeklerden birazını ona uzatınca, o da utanarak, “Ey dünyalar güzeli kız, nereden gelir nerelere gidersin? Şu garip Keloğlan’ın otlağında ne edersin. “diye sormuş.Kız da: “Padişahın kızıyım, ablam hastalandığından beri yapayalnız, dertli dertli gezer dururum.” demiş