Bir varmiş bir yokmuş. Ben diyeyim uzakta, siz deyin yakında Keloğlan ve annesi yaşıyormuş. Yaşarmış yaşamasına ama gelin sorunu nasıl yaşarmış.Varları yokları bir iki koyun, bir de çoban köpeği imiş. Keloğlan yaşadığı hayattan çok şikayetçiymiş. Her gün koyunları otlatmaya götürdüğünde sultanlar gibi yaşamanın hayalini kurarmış.

Günler günü kovalayadursun; Keloğlan, bir gün koyunları otlatırken dünya güzeli bir kız görmüş.Yanına gidip konuşacak olmuş, halinden utanmış. Almış kavalını eline, yanık yanık çalmaya başladı. Çilek toplayıp şarkı söyleyen kız, bir süre sonra sesin nereden geldiğini merak edip, konuşmayamış. Bir de ne görsün! Bir ağacın altında başı kel şirin mi şirin bir çoban oturuyor. Muhafızlara, “Siz burada beni bekleyin” diyerek Keloğlan'ın yanına gidiyor.

Keloğlan, azalacağı güzelliğinden çok etkilenmiş ama utancından başı da yerden kaldıramamış.Kız elindeki çiçeklerden birazını ona uzatınca, o da utanarak, “Ey dünyalar güzeli kız, nereden gelir nerelere gidersin? Şu garip Keloğlan'ın otlağında ne edersin. “diye sormuş.Kız da: “Padişahın kızıyım, ablam hastalandığından beri yapraklaralnız, dertli dertli gezer dururum.” demiş.

Keloğlan'la padişah kızının böyle başlayan arkadaşlıkları daha sonra da devam etmişti.Prensesin adı Şah baran, çok sevdiği ablası Şehnaz'mış. Gelin görün ki Şehnaz sarayın muhafızlarından biri aşık olanlar olmuş olmuş.Bu durum üzerine padişah, muhafızı Hindistan'a sürdürünce, Şehnaz da yataklara düşmüş. Şah baran ise hep ablasıyla götürmüş.

O günden sonra Keloğlan'ın otlağa her gidişinde eve daha mutlu döndüğünü fark eden annesi bir gün dayanamamış ve oğluna, “Ey oğlu, kel oğlu, ağzından laftan çıkman oğlu, söyle bakalım, benden ne saklıyorsun.” diye sorunca Annesine uzun zamandır padişahın kızıyla buluştuğunu ve ona aşık olduğunu anlatmış.Duyduklarına çok üzülen annesini elinde tutma nasihat etmekten başka bir şey alamıyormuş.