ÖNSÖZ 

Bu kitap akıl hastanesinde yatan bir kızın şizofreni hastalığının sanrılarının sebeb olduğu şeyler sonucu ölümünü anlatır.

Ulaş

Kollarımdan tutarak beni yürüten görevlilere yine ters bir bakış atmıştım . Asıl komşumu getirmeleri gerekiyordu. Derin bir nefes verdiğim sırada beni bıraktılar, kafamı kaldırıp etrafıma bakındım. Klasik bir hastane odasıydı. Tam ağızımı aralamıştım ki içeri bir kadın girdi. "Merhaba Ulaş bey, sizinle ben ilgileneceğim burada kaldığınız süre boyunca " dediğinde bir süre bakışlarımı yüzünde gezdirmiştim. Sadece kafamı sallamakla yetindim ve yatağa oturdum. Beni hemen yalnız bırakmasını diledim. Karşımdaki koltuğa oturduğunda konuşacağını anlamış ve duruşumu düzeltmiştim.

"İntihar etmeye çalıştığınızı duydum. Sizi buna sürükleyen neydi?" kucağında raporlar ve ufak bir defter vardı. "hayatı yaşamaya değer bulmuyorum ve sorunlarım var. " diye mırıldandıktan sonra başımı başka yöne çevirdim. "sorunlarınız nedir? Anlatmalısınız Ulaş bey. İyileşmeniz için bunları bilmeliyim" uykusuz gözlerimi ona çevirdim tekrardan. "sizinle henüz bir şey konuşmayacağım. Kolay kolay birşeyler anlatamam" anlayışla kafasını salladı ve ayağa kalktı. "eğer bir sorun olursa görevli hemşireleri çağırın Ulaş bey" dedikten hemen sonra bir tebessüm edip odadan ayrıldı. Samimiyetten fazla uzak bir kadındı. Bir süre odada hareket etmeden oturdum. 

Beni buraya getirmeden önce bir ilaç vermişlerdi ve etkisi çoktan başlamıştı. Beynim uyuşuyor gibiydi.. Daraldığımı hissedince odadan çıktım hava almak için. Odadan çıkıp koridorda yürümeye başladım. Bahçeye indiğimde sadece 3 kişi vardı. Hepsi ayrı banklarda yeri izleyerek oturuyordu. Boş bulduğum ilk yere oturdum. İlaç mevzusunu bir şekilde halletmeliydim. O ilaçların bana ne yapacağını bilmiyordum.. Önümde gördüğüm ayaklar ile kafamı kaldırdım. Karşımda hasta olduğunu düşündüğüm bir adam dikiliyordu. Bir şey demeden yanıma oturdu. "Ben Savaş, yenisin değil mi?" sesi biraz olsun samimi gelmişti. Önüme döndüm ve dudaklarımı araladım. "evet bugün geldim". 

Savaş ile uzun uzun konuşmuştuk. Ne yaşadığını bana çekinmeden anlatması benim açımdan şaşırtıcıydı. Bahçede oturan kızları da tanıtmıştı bana. Ahu ve Arya. Burada kimsenin birbiri ile konuşmadığını söylemişti. Kimse ile konuşmadığı içinde daha çok bunalıma girip düşüncelerinde boğuluyordu Savaş. Konuşma tarzından ve anlattığı şeylerden bunu rahatça anlayabiliyordum. Belki de ben öyle düşünmüşümdür bilmiyorum. Görevli hemşirelerden biri bahçeye çıkıp içeri girmemizi söyledi. Savaş'a el salladım ve odama çıktım.

Odaya getirilen yemeği yemiş ve ilacı yuttuğuma bir şekilde inandırmıştım hemşireye ama o gidince hemen çıkartıp atmıştım. O gece asla uyuyamadım. Zihnim buna müsaade etmedi. İlerleyen günlerde Savaş beni diğerleri ile tanıştırmıştı. Ama ben farklı şeyler düşünüyordum onlar için. Aklımdan kendimi öldürmek haricen bir şey geçmezdi normalde ama bu sefer başkalarını da öldürmek istiyordum. Bu his Arya ile başlamıştı, onu gördüğümde açıklayamadığım bir şey beni ona karşı saçma düşüncelere itmişti.Bu düşünceler bana kendimi kötü hissettiriyordu biraz. Ama istemsizce onun için bir cinayet senaryosu hazırlamıştım ve kendimi gecenin bir vakti onun odasının önünde bulmuştum.

Kapıyı açmak için elimi kola götürdüm ama hemen kendimi bu fikirden vazgeçirip sessizce bahçeye çıktım.

Arya

Burada ne kadar süredir bulunduğumu bilmiyordum. Uzun süredir kendimi iyi hissettmiyordum. Günlerdir yatağımda halsizce uzanmak dışında bir şey yaptığım yoktu. Sanki buraya hapsedilmiştim. Beyaz kıyafetli birileri yemek ve içmem için ne olduğunu bilmediğim ilaçlar getiriyordu ama içmiyordum.

Beni öldürmek istiyorlar. Buradan gitmeliydim yoksa ölüp gideceğim. Çocuklarımın yanına dönmeliyim.. Yataktan kalkıp yavaş adımlar ile odadan ayrıldım ve yürümeye başladım. Her yeri bulanık görüyordum. Duvara yaslanıp yutkundum. Karşıdan biri geliyordu ama yüzünü net bir şekilde göremiyordum. Tam önümde durup bana bir şeyler söyledi ne olduğunu anlamadan kafamı sallayıverdim. Bileğimi tutup beni bir yere götürmeye başlamıştı. Oldukça uzun boylu biriydi. Fazla hızlı yürüdüğü için peşinden koşarcasına ilerliyordum neredeyse. 

Merdivenleri çıktığımızda kapıyı açtı ve beni hafifçe ittirip açık havaya çıkarttı. Rüzgar açık saçlarımı geriye doğru iterken ona döndüm. Hala bulanık görüyordum. Elinde ki şeyi yeni fark ediyordum. Ne olduğunu net göremesemde ay ışında parıldayan çeliği görebiliyordum. Bıçak.. Neden bıçak vardı elinde? Başıma giren keskin ağrı ile ellerimi başıma koydum ve dişlerimi sıktım acıyla. Ağrı yavaş yavaş giderken kafamı kaldırdım ve karşımda ki kişiye baktım. Neredeydim ben? Bu herif kimdi? Kafamda onlarca soru dolanıp dururken elinde ki bıçağı fark ettim. Vücudum titremeye başlarken bir adım geri gittim.

Hiç bir şey söylemeden bana doğru ilerlemeye başladı. Bileğimi tuttu ve bıçağı benim elime tutuşturdu. Bir kaç saniye sonra ise karnımda büyük bir acı hissetmiştim. Bıçağı kendi ellerimle kendime saplamamı sağladı hemde defalarca kez. Nefesim kesiliyor görüşüm bulanıklaşıyordu. Omuzumdan hafifçe ittirmesiyle bedenim boşluğa düştü. Bedenimin sertçe yerle buluşmasıyla bilincim kapanmıştı. 

Savaş 

Sabah gürültüyle uyanmıştım. Pencereye yaklaşıp dışarı baktığımda hemşirelerin yerde yatan kanlı bedene baktığını ve bir şeyler mırıldandıklarını gördüm. 

Biri mi ölmüştü..? Burada ilk defa böyle bir şey yaşanıyordu. Başımı eğip solgun renkli ellerime bakarken kapı açıldı, arkamı dönüp hemşireye baktım. Yemeğimi ve ilaçlarımı getirmişti. Öğlen saatlerine doğru odamdan çıkmaya karar vermiştim. Belki sabah yaşanan olay hakkında bir şeyler öğrenirdim. Son zamanlarda kendimi iyi hissediyordum o iğrenç hissiyat yoktu içimde. Bahçede sadece Ulaş vardı, yanına gidip oturdum. Neler olduğunu sorduğumda dalgınca yere baktı ve bir süre sonra Arya'nın sabah ölü bulunduğunu söyledi. Bakışlarımı ondan çekip her zaman Arya'nın oturduğu banka baktım.