Canım Ağabeyim Abdül'e...

Lunaparka gidiyoruz uşaklaar!

Bir gün ben ağabeyim ile saklambaç oynuyorduk. Sonra anne kapıdan baş uzatarak "Uşaklar! Lunaparka gideceğiz, hazırlanın hadi!" diye bağırdı. Bunu duyan ağabeyim ile ben çok heyecanlandık ve anneye "Tamam anne!" diyerek inanılmaz bir hız ile üstümüzü başımızı değiştirdik. Çünkü ailemiz genelde bizi başka yerlere götürmeye erinirdi.

Sonra da arabaya bindik ve birbirimizle oyun oynayarak lunaparka varmayı bekledik. Ağabeyimi hiç yenemediğim bir oyun var: "Taş, Kağıt, Makas". Her ne yapsam yapayım beni habire yeniyor! Oyunu severim sevmesine de, rakibim ağabeyim olduğunda işler değişmekte. Bazen gıcık oluyorum süper güçlerin olmamasına, ağabeyimin aklını okuyarak onu yenebilirim. Ama dur bir dakika, o da benim aklımı okuyabilir ve bu sürekli berabere olmamıza yol açar! Tamam en iyisi normal hayata devam etmek..

Lunaparka vardıklarında her yer büyüleyici ışıklar ve eğlenceli oyuncaklarla doluydu. Ben etrafa bakınırken garip bir şey fark ettim, bir karaoke kısmı vardı! Lunaparkta karaoke kısmının mantığını çözemedim fakat mutluydum, müzik ile ilgili şeyleri severdim. Anneye karaoke kısmını sorunca bana "Orası daha yeni yapıldı, bu lunaparkı yapan kişi de senin gibi müzik sevdiği için böyle bir kısım yaptı. Orada şarkı söylemek ister misin?" dedi. Ben "Evet, evet!" diye karşılık verdim, anne de cüzdanını eline alıp oraya gitmeye başladık.

KARAOKE

Anne ve biz karaoke kısmına vardığımızda anne nöbetçiye para verdi ve ben yanda duran kutucuktan bir kağıt çektim. Bu bir biletti ve üstünde 42 yazıyordu. Karaoke yapan kişinin üstünde ise 41 numara yazıyordu. Yani bir sonraki tur ben karaoke yapacaktım. Anne ben bekler iken poğaça aldı ve ben yedim. Tam poğaçayı bitirmiş iken sıra bana geldi. Hemen ağızımdaki lokmayı yutup mikrofonun önüne geçtim ve bir şarkı seçtim. Bu bir rock şarkısı idi. Ben şarkıyı söylemeyi bitirdiğimde herkes çiçek gül ataya başladı. Anlaşılan o ki herkes karaokemi sevdi.