Σε μια τάξη ενός σχολείου πέρα μακριά, σε μια πόλη που δεν γνωρίζουμε το όνομά της, ήταν πολλά πολλά χεράκια διαφορετικά αλλά και ίδια… Τα χεράκια περνούσαν ωραία στο σχολείο, έπαιζαν τουβλάκια, διάβαζαν παραμύθια, έκαναν εργασίες, έπαιζαν αυτοκινητάκια…και η ώρα περνούσε όμορφα μέχρι που εμφανίστηκε ένα χεράκι που έπαιζε λίγο διαφορετικά από τα άλλα!

Ενοχλούσε, πείραζε, κορόιδευε, χτυπούσε, έβαζε τρικλοποδιές και μετά γελούσε, έσχιζε και μουντζούρωνε τις εργασίες των άλλων, έλεγε λέξεις που πληγώνουν και έκανε τα άλλα χεράκια να κλαίνε! Σιγά, σιγά απομακρύνθηκαν από κοντά του κι έτσι το χεράκι έμεινε μόνο του! Κανείς δεν το έπαιζε γιατί ήξερε ότι κάτι κακό θα του συμβεί…

Η δασκάλα έβαζε το χεράκι στο κόκκινο, στο stop.Τα άλλα χεράκια προσπάθησαν να το βοηθήσουν να καταλάβει το λάθος του. Συζήτησαν στην παρεούλα και ένας καινούριος κανόνας γεννήθηκε «stop, σκέψου, κάνε το σωστό!».