Ακολουθούν σε ονομαστική σειρά τα εικαστικά βιβλία που δημιουργήσαμε και τα κείμενα που συνθέσαμε εμπνευσμένοι από την ποίηση του Κ. Καβάφη, του Αλεξανδρινού ποιητή με την οικουμενική πένα.

σελ. 4-5 Μ.Β.Θ.

σελ. 6-7 Μ.Θ.

σελ. 8-11 Μ.Ν.

σελ.12-15 Μ.Π.

σελ.16-19 Μ.Φ.Α.

σελ. 20-23 Ν.Α.

σελ. 24-27 Ν.Α.

σελ. 28-29 Ν.Π.Ρ.

σελ. 30-33 Π.Ν.

σελ. 34-35 Π.Μ.

σελ. 36-39  Π.Ν.

σελ. 40-41 Ρ.Ο.

σελ. 42-45 Σ.Γ.

σελ. 46-49 Σ.Λ.

σελ. 50-51 Σ.Κ.

σελ. 52-53 Σ.Ν.

σελ.54-55 Τ.Μ.

σελ. 56-57 Τ.Β.

σελ. 58-59 Τ.Β.Α.

σελ. 60-61 Φ.Ι.

σελ. 62-63 Χ.Μ.Μ.

σελ. 64-66 Χ.Ε.

σελ. 67-69 Χ.Β.

σελ. 70- 72 Ψ.Γ.

Μ.Β.Θ.

από το ποίημα "Η συνοδεία του Διονύσου

Στην αρχαία Αθήνα, μεταξύ των μεγάλων και τρανών γλυπτών και καλλιτεχνών που υπήρχαν, όπως ο Φειδίας και ο Καλλικράτης, ξεχώριζαν και κάποιοι πιο μικροί και λιγότερο γνωστοί καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και ο Αλκιβιάδης. Ο Αλκιβιάδης ήταν ένας πολύ ταλαντούχος και φιλόδοξος νέος, στον οποίο όμως δεν είχε δοθεί ακόμη η ευκαιρία να δείξει στον κόσμο το ταλέντο του. 

Μια μέρα, λοιπόν, πήγε στο εργαστήριό του απεσταλμένος του βασιλιά της πόλης με την εντολή να παρουσιάσει στον βασιλιά το καλύτερό του έργο, προκειμένου να έχει την ευκαιρία να φτιάξει το πορτρέτο του ηγεμόνα, το οποίο θα εκτεθεί στο παλάτι.

Όταν πήγε ο καλλιτέχνης στο παλάτι και έδειξε στον βασιλιά την τέχνη του, ο βασιλιάς εντυπωσιάστηκε και του ανέθεσε την προσωπογραφία. Ο Αλκιβιάδης, πανευτυχής από την επιλογή αυτήν του βασιλιά, ξεκίνησε κατευθείαν να δουλεύει πάνω στο έργο σκεπτόμενος πως με τα χρήματα που θα έβγαζε ως εύπορος σπουδαία πια θα ζει, και θα μπορεί να πολιτεύεται.

Μ.Θ. από το ποίημα "Τα παράθυρα"

Οι πολίτες πάντα χορεύουν σε ρυθμό κιρκαδιανό. Τα φώτα ανάβουν να προλάβουν της νύχτας το μετέωρο. Μόνο τις νύχτες μπορώ να το φτάσω. Το πρωί δεν μπορώ. Δεν αντέχω τα πρωινά! Κάθε ακτίδα φωτός είναι μια νέα τυραννία για μένα. Οπότε τα πρωινά πάω κάτω, κάτω απ' το μαξιλάρι. Βρίσκω ένα βαθύ πηγάδι. Εκεί μόνο μπορώ να βρω τις ψυχές που μ' αγαπούν. Αν δεν μπορώ να κρυφτώ κάτω από το μαξιλάρι μου, πηγαίνω αλλού. Είμαι εύκολος άνθρωπος, αρκεί να είμαι μακριά από τις ενοχλητικά λαμπερές ηλιαχτίδες του μακρινού φωτεινού τύραννου. Με τα βαμπίρ θα με παρομοίαζε κανείς, μόνο που εγώ δεν καίγομαι στο φως, πνίγομαι.

Μ.Ν. από το ποίημα 

"Ο βασιλεύς Δημήτριος"

Ο βασιλεύς Δημήτριος εγκατέλειψε την εξουσία, κάνοντας όμοια σαν ηθοποιός, που όταν η παράστασις τελειώσει, αλλάζει φορεσιά κι απέρχεται. Άραγε τι άλλη φορεσιά είχε να βάλει, πέρα από τη χρυσή, την πλούσια, τη βασιλική που είχε; Η πληροφορία αυτή σκοπίμως παραλείπεται.

Δύο οι εκδοχές του ποιήματος, όσες και οι σκέψεις αυτού του δύσκολου διλήμματος. Να φύγει σαν δειλός, σαν αποστάτης, αφήνοντας τον λαό στο έλεος της αναρχίας; Ή μήπως το έκανε, διότι είχε μεγάλη ψυχή; 

Κατάλαβε από νωρίς ότι άλλος ήταν ο πιο αρεστός. Έτσι η δειλία του μετατράπηκε σε πράξη ανδρείας. Αυτό που ο λαός δεν μπορεί να δει με καθαρό νου είναι αυτό που του χρειάζεται περισσότερο. Τότε, η παραχώρηση θεωρούνταν κάτι το εξωφρενικό.

Σήμερα, η μοιραία κίνηση αυτού του βασιλιά, που προτίμησε έστω ένα κουρέλι από την χρυσή του φορεσιά, αποτελεί το πρότυπο της ταπείνωσης. Δεν ήθελε οι πολίτες να τον σέβονται για έναν ψεύτικο και ανώτερο εαυτό. Ήταν η πρώτη κίνηση της ειλικρίνειας απέναντι στην υποκρισία.

Μ.Π. 

Μ.Π.  από το ποίημα «Επήγα»

Κατά τη διάρκεια της ζωής μου, πάντοτε θεωρούσα τον εαυτό μου «επιτυχημένο». Από τα εφηβικά μου χρόνια, διατηρούσα πολύ υψηλούς βαθμούς με σκοπό να μπορέσω να «βρω μια καλή δουλειά», όπως έλεγαν οι γονείς μου. Ωστόσο, αυτό δεν με άφησε να γίνω τόσο κοινωνικός όσο θα ήθελα, και έτσι οι μέρες περνούσαν αργά και ανιαρά. Πέρασα σε ένα καλό πανεπιστήμιο στο εξωτερικό και σπούδασα νομική όπως και ο πατέρας μου. Αυτά τα χρόνια για κάποιους είναι τα καλύτερα της ζωής τους. Εγώ, από την άλλη, περνούσα τις μέρες μου με μερικούς συμφοιτητές μου, τους φίλους μου, που διασκέδαζαν διαβάζοντας βιβλία και θέτοντας δύσκολους στόχους για τους εαυτούς τους με σκοπό να επιτύχουν όπως κι εγώ. Αποφοιτήσαμε με άριστα και οι δρόμοι μας χώρισαν γρήγορα. Έμεινα μόνος μου για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, μία περίοδο της ζωής μου στην οποία δούλευα συνεχώς και αποταμίευα χρήματα, μέχρι που κατάφερα να δώσω στον εαυτό μου ένα άνετο σπίτι και ένα μεγάλο αυτοκίνητο, δύο βασικά στοιχεία για να είναι κάποιος επιτυχημένος. 

Αυτή η περίοδος της ζωής μου τελείωσε, όταν γνώρισα τη γυναίκα μου· σύντομα δημιουργήσαμε μια οικογένεια με δύο παιδιά που αγαπώ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο και πλέον σκεφτόμουν πως ήμουν ολοκληρωτικά επιτυχημένος. Είχα έναν σταθερό και υψηλό μισθό, ένα μεγάλο σπίτι, ένα καλό αυτοκίνητο, γυναίκα και παιδιά. Κι όμως, συχνά δεν ένιωθα όπως θα έπρεπε να νιώθει ένας επιτυχημένος σύμφωνα με τους γονείς μου. Αντίθετα, με απορροφούσε η καθημερινή ρουτίνα και η ίδια η επιτυχία πλέον μου φαινόταν κουραστική μέχρι και απωθητική. Θαύμαζα τα παιδιά μου, στα οποία είχα ξεκαθαρίσει πως είχαν το δικαίωμα να γίνουν ό,τι θέλουν: ο ένας έγινε καλλιτέχνης και ο άλλος μηχανικός αυτοκινήτων. Σε αντίθεση με μένα, χαίρονταν που κάθε μέρα ξυπνούσαν και εργάζονταν πάνω σε αυτό που ήθελαν. Τα χρήματα δεν τους ενδιέφεραν, απλώς ήθελαν να «ζούνε τη στιγμή», χωρίς να περιορίζονται αναγκάζοντας τους εαυτούς τους να βάζουν χρήματα στην άκρη με σκοπό να επιτύχουν και οι ίδιοι. Ήθελα να είμαι σαν αυτούς. Έτσι, δεν δεσμεύτηκα· τελείως αφέθηκα και πήγα. Πήγα μακριά από την εξαντλητική ζωή. Πήγα σε ένα μέρος ηρεμίας και γαλήνης· σε ένα μέρος όπου κάθε μέρα που ξυπνάω, παίρνω μια βαθιά ανάσα και χαίρομαι για τη ζωή που έχω.  

Μ.Φ.Α.

Μ.Φ.Α. από το ποίημα "Ας φρόντιζαν"

Όθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν τη χώρα, την προσφιλή πατρίδα μου Συρία. Όπως τότε, που ήρθαν οι ξένοι να κατακτήσουν αυτή τη χώρα και βάλθηκα να φύγω από το σπίτι μου. Οι στιγμές εκείνες ήταν σίγουρα δύσκολες, καθώς δεν είχαμε πολλά εφόδια και οι συνθήκες διαβίωσης ήταν απαίσιες. Αναγκαζόμασταν να κοιμόμαστε στο έδαφος και να νιώθουμε ότι είμαστε συνέχεια σε κίνδυνο. Πιο σημαντικό απ’ όλα, όμως, είναι ότι αναγκαζόμασταν να σκοτώνουμε αθώους  ανθρώπους που είχαν γονείς και οικογένειες όπως εμείς. Μπορεί αυτές οι εποχές να μην ήταν τόσο ευχάριστες, αλλά, όταν η χώρα σου κινδυνεύει, δεν έχεις άλλη επιλογή.

Η Ιωάννα καθόταν ήσυχη στο δωμάτιό της ένα πρωί Σαββάτου. Γνωρίζοντας πως η σχολική εβδομάδα μόλις τελείωσε, είναι πιο χαρούμενη από ποτέ. Δεν μπορεί να περιμένει άλλο για τις διακοπές του καλοκαιριού, λίγες μέρες έμειναν μόνο.

    -Ιωάννα!, τη φωνάζει η μαμά της για το πρωινό. 

Ν.Α.από το ποίημα "Επιθυμίες" 

Την επόμενη μέρα μαζί με τη φίλη της βγήκαν έξω για βόλτα.

Η Ιωάννα συνέχισε να διηγείται στη φίλη της όλα τα πράγματα που είχε σχεδιάσει να κάνει στις διακοπές. Θα πήγαινε στην παραλία, θα έβλεπε τον παππού και τη γιαγιά της στο χωριό, στο οποίο τόσο πολύ ποθεί να πάει, μα το σημαντικότερο απ' όλα οι γονείς της της είχαν υποσχεθεί τον Ιούλιο να ταξιδέψουν στη Γαλλία, στο Παρίσι. Βλέπετε, η Ιωάννα είχε μεγάλη αγάπη για τον κόσμο και πάντα ήθελε να ταξιδέψει. Μετά από ώρες βόλτας τα δύο κορίτσια γύρισαν στα σπίτια τους καταχαρούμενα και εξουθενωμένα.

Εκείνο το βράδυ, όμως, τρεις τα μεσάνυχτα ήχησαν οι σειρήνες· εκείνες οι σειρήνες που ξύπνησαν μετά βίας την Ιωάννα και όλη τη γειτονιά από τον απαλό, γαλήνιο ύπνο της· αυτές που θα αφήσουν τη μικρή Ιωάννα και τα όνειρά της σκορπισμένα και ανεκπλήρωτα στο χάος του κόσμου. Έτσι μοιάζουν οι επιθυμίες που πέρασαν χωρίς να εκπληρωθούν...

Ν.Α.

Ν.Α. από το ποίημα "Απολείπειν ο θεός Αντώνιον"

Άνοιξε τα μάτια του μετά από πολύ καιρό. Είχε επιτέλους όρεξη να σηκωθεί από το κρεβάτι. Έχει περάσει σίγουρα μια εβδομάδα από την τελευταία φορά που μίλησε σε άνθρωπο. Δεν ήθελε, δεν το είχε ανάγκη, δεν το χρειαζόταν. Όλοι θα του λέγαν “είναι καιρός να προχωρήσεις”, "Έχουν περάσει μήνες, είσαι νέος ακόμα, αυτά είναι μέσα στη ζωή". Τα ήξερε όλα αυτά, αλλά τα αγνοούσε επιδεικτικά. Του έλειπαν εκείνα τα δύο μεγάλα καστανά μάτια, που τον κοιτούσαν πάντα με κάποια απορία. Είχε αρχίσει η μνήμη του να ξεθωριάζει και φοβόταν να μην τα ξεχάσει.

Το ρολόι έδειξε 5 το πρωί και ένας δυνατός γδούπος ακούστηκε στην πόρτα. Έτρεξε να ανοίξει. Ήταν ο ταξιτζής που περίμενε εδώ και πέντε λεπτά κάτω από το σπίτι του. Με βαριά φωνή λέει “Όλα καλά κύριε; Πρέπει να φύγουμε". Εκείνος γνέφει "ναι" και με το σακίδιο στην πλάτη κατεβαίνει βιαστικά τα σκαλιά και μπαίνει στο αυτοκίνητο. Ήθελε επειγόντως να απασχοληθεί με κάτι, έστω για λίγο. Έτσι πιάνει μία από τις ξεχασμένες εφημερίδες στη θέση του συνοδηγού. Είχε αφιέρωμα στον Καβάφη. Αρχίζει να το ξεφυλλίζει. Αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που φεύγει, διαβάζει σιγανά με έναν αναστεναγμό. Όμως αυτή τη φορά αυτός έφευγε από την Αλεξάνδρεια, όχι η Αλεξάνδρεια από εκείνον.

Ν.Π.Ρ.

N.Π.Ρ. από το ποίημα «το Πρώτο Σκαλί»

"Εδώ που έφτασες λίγο δεν είναι τόσο που έκανες μεγάλη δόξα".

Ήταν τα λόγια που του είπε ένας καθηγητής, όταν κατάφερε να περάσει στη σχολή που επιθυμούσε. Έτσι άρχισε για αυτόν ένα καινούργιο, πολύ μεγάλο ταξίδι και από τα δυσκολότερα της ζωής του, το Πανεπιστήμιο. Μετά από τέσσερα χρόνια σκληρής προσπάθειας αποφασίζει να δώσει εξετάσεις, για να πάρει το πτυχίο του στα οικονομικά. Όμως, δυστυχώς, για ελάχιστα μόρια απέτυχε. Δυο χρόνια αργότερα προσπαθεί να ξαναδώσει εξετάσεις, για να αποκτήσει το πολυπόθητο πτυχίο. Λίγη ώρα πριν αρχίσει να γράφει, φέρνει στη μνήμη του τα λόγια του καθηγητή του.  Τώρα νιώθει πολύ πιο θαρραλέος και σίγουρος για τον εαυτό του πως θα επιτύχει στις εξετάσεις. Αν όμως δεν τα καταφέρει, θα ξαναδιαβάσει και θα προετοιμαστεί κατάλληλα, γιατί ποτέ δεν τελειώνει η δίψα του για γνώση. Τελικά, τα κατάφερε και το αφιέρωσε στον καθηγητή του.

Π.Ν.

Π.Ν. από το ποίημα "Ιθάκη"

Κάθε φορά που νιώθεις ότι είσαι έτοιμος να εγκαταλείψεις,

Κάθε φορά που το χαμόγελό σου δεν είναι όπως παλιά,

Κάθε φορά που αισθάνεσαι ότι τον πόνο σου δεν μπορείς ν’ αφήσεις,

Μη φοβάσαι, εγώ θα είμαι κοντά.

Κάθε φορά που τα δάκρυά σου δεν μπορείς να σκουπίσεις,

Κάθε φορά που από το κλάμα δεν μπορείς να μιλήσεις,

Μη φοβάσαι, εγώ θα είμαι κοντά.

Όταν αρχίσεις να βρίσκεις τον εαυτό σου,

Όταν συνειδητοποιήσεις ότι δεν είσαι μόνος,

Όταν αρχίσει να μπαίνει φως από το παράθυρό σου,

Να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος.

Π.Μ.

Π.Μ. από το ποίημα "Τα Παράθυρα"

Π.Ν.

Π.Ν. από το ποίημα "Τείχη"

Ερχόμενος στην Ελλάδα από τη Συρία περίμενε μια ανοιχτή και εκπληκτική κοινωνία. Έφτασε με αυτή την ιδέα, λοιπόν, στην Ελλάδα μόνο και μόνο για να βρει μια κοινωνία σε παραλήρημα: ρατσισμός, βία, παρακμή… με αυτές τις λέξεις περιέγραψε την Ελλάδα στους συγγενείς του. Καθώς περνούσε ο καιρός, παρόλο που βρήκε δουλειά και σπίτι, δεν μπορούσε να προσαρμοστεί, δεν ήθελε να πέσει τόσο χαμηλά. Βέβαια, γι’ αυτό τον απομάκρυναν, τον αποξένωσαν. Έτσι, λοιπόν, μέρα με τη μέρα οι "καλημέρες" μειώθηκαν, οι προτάσεις για εξόδους περιορίστηκαν και οι κουβέντες στη δουλειά ελαχιστοποιήθηκαν και έπιανε τον εαυτό του να λέει, με μια δόση ειρωνείας, «Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμο έξω».

Ραζούμοβα Ουλιάνα

Ρ.Ο. από το ποίημα «Τα Παράθυρα»

Είμαι εδώ. Δεν περνάω πολύ καλά, το συνήθισα όμως. Δε βαριέσαι … 

Εγώ τα βγάζω πέρα. Άλλοι είναι πολύ χειρότερα από εμένα. Έχω περάσει και πιο δύσκολα. Το ξεπέρασα όμως. 

Συνήθισα στη νέα πραγματικότητα. Ισορρόπησα. Όλα είναι οικεία, καθημερινά, με ησυχία και ασφάλεια. Ώρες ώρες, όμως, αυτό με συντρίβει. Με πνίγει η καθημερινότητα.  Δεν αντέχω άλλο αυτή την «ισορροπία». Σκάω με τη συνήθεια. Πρέπει κάτι να κάνω. Ένα βήμα μπροστά να ξεπεράσω τον εαυτό μου. Είναι ωραίες αυτές οι σκέψεις. Με παρηγορούν στα δύσκολα. Ξέρω ότι μπορώ να προχωρήσω. Έχω ελπίδα και προσδοκίες. Όμως αν αυτό δεν πετύχει; Αν χάσω και τα λίγα που έχω; Τουλάχιστον τώρα τα βγάζω πέρα. Το άγνωστο με φοβίζει. Ίσως θά 'ναι μια νέα τυραννία. Μήπως και η ελπίδα και οι προσδοκίες είναι ψεύτικες; Μήπως μου τις δημιούργησαν, για να υπομένω την καθημερινότητα; 

Λένε ότι η ελπίδα είναι το καλύτερο ηρεμιστικό.  Αυτό που σε κρατάει συμβιβασμένο με την πραγματικότητα. Μήπως τελικά είμαι καλύτερα στο παρόν; Πού να τρέχεις τώρα …

Σ.Γ. από το ποίημα «Η πόλις»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, 

δεν θά 'βρεις άλλες θάλασσες. 

Οι τύψεις θα σ’ ακολουθούν 

και μόνος τελικά θα μείνεις. 

Το παρελθόν θ' αναπολείς, 

δεν θα γνωρίζεις ποιος είσαι. 

Και καθώς το τέλος θα πλησιάζει, 

θα συνειδητοποιείς πόσο μόνος είσαι…

Κι όσο πασχίζεις το σκοτάδι να αποφύγεις, 

ανακατεύεσαι στο μαύρο κενό.

Δεν έχει πλοίο για σε,

δεν έχει οδό.

Σ.Λ.

Σ.Λ. από το ποίημα "Ηδονή" 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο μικρός Μανώλης. Ο μικρός Μανώλης, ένα συνηθισμένο παιδί στην ηλικία μας, δεν ενδιαφερόταν για κάποιο άθλημα ούτε έδινε ιδιαίτερη σημασία στο σχολείο. Αυτό που τον ενδιέφερε κυρίως ήταν ο έρωτας, καθώς ήταν πολύ συναισθηματικό παιδί. Στην αναζήτηση του έρωτα ο Μανώλης έβρισκε συχνά τον εαυτό του σε σχέσεις-παγίδες, οι οποίες δεν του πρόσφεραν κάτι σημαντικό. Αντίθετα, τον έκαναν λιγότερο ευκολόπιστο και εσωστρεφή, χάνοντας τη φλόγα της αγάπης. 

Όλα αυτά μέχρι που γνώρισε την Άννα. Η Άννα ήταν ένα γλυκό κοριτσάκι στο οποίο ο Μανωλάκης κατάλαβε πως μπορεί να στηριχθεί συναισθηματικά. Όταν τα βρήκαν, ο Μανωλάκης της είπε για τις προηγούμενες σχέσεις του και της διατύπωσε αυτά τα λόγια «Χαρά και μύρο της ζωής μου εμένα που αποστράφηκα την κάθε απόλαυσιν των ερώτων της ρουτίνας».