Μια ιστορία

             για τις Εποχές

 και τους μήνες 

        του Χρόνου λίγο.....

διαφορετική!!!!!!!!!!!

Πρίν πολύ πολύ καιρό ο Γερο - Χρόνος εγκαταστάθηκε σ' ένα ψηλό Πύργο κι από κει διαφέντευε όλη τη φύση... Τα παιδιά του, οι Εποχές, τρία αγόρια, Το Φθινόπωρο, ο Χειμώνας και το Καλοκαίρι και μια πανέμορφη κόρη , η Ανοιξη έρχονταν στον Πύργο και τον βοηθούσαν να βασιλεύει ειρηνικά. Κάθε παιδί του χρόνου είχε τρία δικά του παιδιά, τους μήνες. Κάθε που περνούσε ο καιρός που είχαν συμφωνήσει μια άλλη Εποχή ερχόταν και βοηθούσε τον Γερο Χρόνο να κυβερνήσει την πλάση.

Κάθε Εποχή έφερνε τα δικά της δώρα στο Γερο Χρόνο... Το Φθινόπωρο έφερνε χρώματα κόκκινα και κίτρινα και πορτοκαλιά και καφέ....Η Βροχή άρχιζε να πέφτει για να ξεδιψάσει τη γη, κοφτή και γρήγορη στην αρχή και αργότερα ασταμάτητη. Ο Αέρας σφύριζε δροσερός ανάμεσα στα δέντρα και έριχνε τα φύλλα τους και τα σύννεφα άρχισαν να πυκνώνουν στον ουρανό και να γίνονται όλο και πιο γκρίζα...Έφερνε μαζί του και τα παιδιά του για να δει ο γερο Χρόνος τα εγγόνια του. Το Σεπτέμβρη, τον Οκτώβρη και το Νοέμβριο

Ακολουθούσε ο Χειμώνας με τα δικά του παιδιά, τον Δεκέμβριο,τον Ιανουάριο και το Φεβρουάριο...

Όταν ερχόταν η σειρά του τα χρώματα γίνονταν γκρίζα ο ήλιος κρυβόταν κάτω από βαριά σύννεφα και ο ουρανός δεν φαινόταν...όλη η πλάση φαινόταν να κοιμάται κάτω από ένα λευκό πάπλωμα που απλωνόταν παντού... το Κρύο, ο καλύτερος φίλος του Χειμώνα, ήταν συνέχεια μαζί του και ήταν τσουχτερό... Βέβαια ο Πύργος έλαμπε απ΄τα πολύχρωμα λαμπιόνια στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο και έπαιζαν συχνά χιονοπόλεμο και ο Φλεβάρης που ήταν κουτσός σκέφτηκε ένα αστείο παιχνίδι για να διασκεδάζουν τις ατέλειωτες νύχτες...μεταμφιέζονταν σε ότι μπορούσε να φανταστεί ο καθένας και προσπαθούσαν να μαντέψουν ποιος ήταν ποιος...

Κι έπειτα ήταν η σειρά της Άνοιξης και των παιδιών της...Του Μάρτη, του Απρίλη και του Μάη....Κι έρχόταν η Άνοιξη χαμογελαστή και χαρούμενη. Ντυμένη με τα πιο υπέροχα χρώματα, κοκκινα και κίτρινα και πράσινα και μωβ και άσπρα και γαλάζια και βιολετιά...Και φορούσε στο κεφάλι της ένα στέμμα με ηλιαχτίδες που της έβαζε στα μαλλιά ο ήλιος που επιτέλους κατάφερνε να διαπεράσει τα σύννεφα... Το κρύο έφευγε φουρκισμένο και η φύση , τα ζώα τα λουλούδια, τα δέντρα ξυπνούσαν. Γυρνούσαν τα πουλιά που είχαν φύγει μακριά σε άλλους τόπους μακρινούς και πάντού γύρω ακούγονταν γέλια και φωνές και τιτιβίσματα...