21 marca to pierwszy dzień wiosny, 

zatem dzień nie tyle uroczysty co radosny.

Po zimie długiej i męczącej,

wstaje powoli słońce piekące.

Przyroda chętnie budzi się do życia

i nawołuje do lekkości bycia.

Uczniom zielono w głowie,

wszystko wokół wiosną się zowie.

Trudniej o wiedzy przypływ,

dlatego jedynek może być większy napływ.

Dzień ten nie tylko z wiosną kojarzymy,

to też okazja ubrać słowa w rymy.

Międzynarodowy Dzień Poezji zobowiązuje

poprawić otrzymane z powodu wiosennego lenia dwóje.

Dlatego przynajmniej na języku polskim

wagarowicze brylują, 

budując zwrotki, wersy i nieźle rymując.

Od rana do wieczora w tym wiosennym szale

ujawnia się nieoczekiwany uczniowski talent.

Szyje poezję na Szymborskiej miarę,

ruszywszy swe komórki szare.

Przebiera w słowach i słóweczkach,

pracowity ten uczeń - jak mróweczka!

Słowa tworzą wersy, układają  zwrotki...

Szaleństwo! Powstają niezłe anegdotki.

Epitety, metafory, porównania

przepychają się od rana.

Każdy chce być pierwszy w poetyckiej kolejce,

Już sam twórca jest w rozterce.

Onomatopeje mają się na baczności,

wiedząc o swojej poetyckiej skuteczności.

Zwrotka za zwrotką powstaje,

wena twórcza tworzyć nie przestaje.

Uczniowie szukają wiedzy w swoich głowach,

nie przebierając w słowach.

Jak z armaty wyskakują rymy,

przepędzając przy okazji pozostałości zimy.

Poezja tworzy się niemal sama,

zaczyna wyglądać jak wiosenna dama.

Tańczy, śmieje się, raduje,

przy okazji przegania z dziennika dwóje.

Każdy uczeń to poeta,

taki trochę wyrazowy atleta.

Dźwiga ciężar powstałych słówek,

prawdziwy z niego sportowiec, co złamie 

nie tylko ołówek.

Lecą rymy jak z rękawa,

a na mnie czeka gorąca kawa.

Napój nakręca myśli do pracy,

wie o tym Basia, Kasia i Ignacy.

Główka ucznia chętnie pracuje, 

a jego serce się raduje.

To już o wiosnę się nie rozchodzi,

a o dzień poezji chodzi.

Głowa jak w pracy lokomotywa,

dymie i sapie od tego poetyckiego tworzywa.

Ciężko ma uczeń na lekcji polskiego,

Krzyczy: Za dużo jest do zapamiętania tego!