Γεια σας με λένε Τούλα, δηλαδή Δημητρούλα, αλλά όλοι με φωνάζουν Τούλα χαϊδευτικά.

Σας είπα ότι είμαι μέλισσα; Ναι είμαι μια μικρή μέλισσα και ζω μαζί με την οικογένεια μου σε ένα ψηλό βουνό. Μου αρέσει πολύ εδώ, όλη την ημέρα παίζω με τα λουλούδια και εδώ έχει πολλά πολλά  με υπέροχα χρώματα και διαφορετικές μυρωδιές που κάνουν τον κόσμο να ευωδιάζει.

Το χειμώνα κάθομαι μέσα στην κυψέλη, γιατί έξω έχει κρύο και χιόνι και μου αρέσει πολύ να ακούω ιστορίες από τη γιαγιά μου τη Δήμητρα που τόσο αγαπώ. Λέει τις πιο ωραίες ιστορίες, αφού όλοι την φωνάζουν μελισσοπαραμυθού.

Έτσι αποφάσισα να σας πω και γω μια ιστορία, την αγαπημένη μου.  Η γιαγιά μου λέει ότι είναι πραγματική. Λοιπόν, καθίστε αναπαυτικά και ακούστε προσεκτικά.

Κάποτε πριν πολλά χρόνια, εδώ σε αυτήν την περιοχή, στην περιοχή της αρχαίας Ελεύθερνας ζούσαν αρκετοί και σημαντικοί άνθρωποι. Είχαν ωραία σπίτια και ναούς, κάνανε πανέμορφα αγάλματα και κοσμήματα και απολάμβαναν κάθε μέρα την φύση γύρω τους με τα νερά και τα ρυάκια, με τα πολλά δέντρα και το ψηλό βουνό. Εκεί μαζί τους ζούσαν και οι δικοί μου οι πρόγονοι, οι μέλισσες. Όλη μέρα δούλευαν ασταμάτητα χωρίς να παραπονιούνται καθόλου, μετέφεραν τη γύρη από λουλούδι σε λουλούδι και από δέντρο σε δέντρο, κάνανε μέλι, κερί, βασιλικό πολτό, πρόπολη, όλα τα καλά που κάνει μια μέλισσα. Η γιαγιά μου λέει ότι εκείνο το μέλι ήταν το πιο γλυκό και εύγευστο μέλι που έχει δοκιμάσει ποτέ άνθρωπος και να σας πω... την πιστεύω.

Εκεί  λοιπόν κατοικούσε και μια γυναίκα, που ασχολιόταν πολύ με τις μέλισσες αυτές και που δε θα σας πω ακόμα το όνομά της. Η  γυναίκα εκείνη ήταν πολύ όμορφη, με μεγάλα μάτια που έφεγγαν στον ήλιο και μαύρα μακριά μαλλιά όλο μπούκλες. Συνήθιζε να φοράει κάθε μέρα την κρητική ενδυμασία με ένα όμορφο επίβλημα,  ξέρετε σαν εσάρπα, που σκέπαζε απαλά και τους δύο ώμους της, μία φαρδιά ζώνη μετάλλινη και μακριά φούστα στολισμένη με χρωματιστά τετράγωνα. Ήταν η ιέρεια του ναού του θεού Απόλλωνα, που ήταν θεός του ήλιου και ήταν και προστάτιδα των μελισσών που φρόντιζε εκεί κοντά στο ναό, των προγόνων μου δηλαδή.

Ο θεός Απόλλωνας, επειδή την αγαπούσε για την καλοσύνη της, της χάρισε ένα περιδέραιο με χάντρες που θύμιζαν λουλούδια, άνθη. Και ήταν ένα χρυσό, ένα από έβενο, ένα χρυσό, ένα από έβενο, ώστε να θυμίζει μέλισσα και φυσικά το όνομά της Μελισσάνθη. Όλοι οι άνθρωποι στην αρχαία Ελεύθερνα τη συμπαθούσαν πολύ γιατί ήταν πάντα χαμογελαστή, καλόκαρδη με μια καλή κουβέντα για τον καθένα. Αφού εκτός από τους κατοίκους πήγαιναν να τη συναντήσουν και οι  ταξιδιώτες που πήγαιναν στην Κνωσσό ή στην Κυδωνία.