Ο πρώτος της γενιάς, ο Κάδμος, εγγονός του Ποσειδώνα, ξεκινώντας από την πατρίδα του Φοινίκη διατρέχει την Ελλάδα αναζητώντας την αδελφή του Ευρώπη που άρπαξε ο Δίας και διαδίδει το φοινικικό αλφάβητο. Εγκαθίσταται στη Βοιωτία και την ονομάζει από την αγελάδα (βοῦς) που ακολούθησε καθ' υπόδειξη του Δία, μέχρις ότου αυτή καθίσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο, όπου και ίδρυσε τη Θήβα και την ακρόπολή της Καδμεία.

Παντρεύεται την κόρη της Αφροδίτης, την Αρμονία, όμως τους κατατρέχει η οργή του Άρη για το προστατευόμενο φίδι του, το θεριό που σκότωσε στην Αρεία πηγή. Τέλος μετατρέπεται μαζί με τη γυναίκα του Αρμονία σε φίδι . Τα φίδια όμως θεωρούνται χθόνιες θεότητες,συνδέοντας τον κόσμο των ζωντανών με των νεκρών. Μετά τον θάνατό τους ο Δίας τους στέλνει στα Ηλύσια πεδία, προφανώς γιατί η αμαρτία του Κάδμου ήταν αναπόφευκτη.

Ο Πολύδωρος και Λάβδακος  αρνούνται τη λατρεία του Διόνυσου και πεθαίνουν. Ο Λάιος άρπαξε τον Χρύσιππο, ο Οιδίποδας σκότωσε σε άμυνα τον πατέρα του Λάιο, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι πατέρας του, παντρεύτηκε τη μητέρα του Ιοκάστη και απέκτησε μαζί της τέσσερα παιδιά (Αντιγόνη, Ισμήνη, Ετεοκλής, Πολυνείκης). Με την αποκάλυψη της αλήθειας, η Ιοκάστη αυτοκτονεί, Ετεοκλής και Πολυνείκης συγκρούστηκαν μεταξύ τους, η Αντιγόνη μη δεχόμενη να υπακούσει στην εντολή του θείου της,, Κρέοντα να μην ταφεί ο Πολυνείκης υφίσταται την τιμωρία  εγκλείεται σε υπόγεια φυλακή, αυτοκτονεί όπως η μητέρα της, ενώ στον θάνατo την ακολουθεί και ο αρραβωνιαστικός της και γιος του Κρέοντα Αίμονας που αυτοκτονεί. 

          Η γενιά των Λαβδακιδών έδωσε στους τρεις μεγάλους τραγικούς πλούσιο υλικό για τη σύνθεση των τραγωδιών τους.  Τα πρώτα στοιχεία του μύθου βρίσκονται στην Ιλιάδα και στη Νέκυια   της Οδύσσειας, ενώ στα έπη Θηβαϊς και Οιδιπόδεια έλαβε ο μύθος την οριστική του μορφή.