Âbâdî: Bayındırlık, mamurluk, şenlik

SERDAR.AAİHL

Beyati:Türk müziğinin en yaygın makamlarındandır, hâlâ kullanılmaktadır

İLAYDA.AAİHL

Canfes: 1. İnce dokunmuş, parlak ve üzerinde desen bulunmayan ama açıklı koyulu iki renk gibi görünen ipekli kumaş.

2. Bu kumaştan yapılmış (giyecek vb.). 

SERDAR.AAİHL

Hanende: Şarkıcı

AKSANA.NESİMİMEKTEBİ

Hisar-bûselik : Türk müziğinin yaklaşık olarak iki buçuk asırlık bir mürekkep makamıdır; hisar ve puselik makamlarından mürekkeptir.

İLAYDA.AAİHL

Hünkâr: Padişah, hükümdar, sultan

AKSANA.NESİMİMEKTEBİ

Musahib: Sohbet arkadaşı

YUSUF ZİYA.AAİHL

Neva: 1. Ses, sada, makam, ahenk, name. 

2. Türk müziğinin 7 numaralı makamı olup en eski makamlarından biridir.

PELİN.AAL

Nihal: Fidan.

PELİN.AAL

Râst: Türk müziğinin 4 numaralı basit makamı.

YAREN.AAL

YUSUF ZİYA.AAİHL

Sazende: Çalgıcı

Uşşâk: 1. Âşıklar. 

2. Türk müziğinde 5 numaralı makamdır, en eski makamlardandır.

YAREN.AAL

Şehnâz –bûselik: Türk müziğinin en az altı asırlık bir makamıdır. Basit ve mürekkep olmak üzere iki çeşidi vardır.

Mürekkep:  Terkip edilmiş, iki veya daha çok ögenin karışmasından meydana gelen.

Yürük semâî:  Türk müziğindeki şekillerden biri. Söz eserlerine mahsus klasik formların büyüklerindendir.

Hicâz:  Türk müziğinin 8 numaralı basit makamıdır. En eski zamanlardan olup hâlen rağbetle kullanılmaktadır.

Köçekçe: Şen, kıvrak oyun havası.

Ferah-nâk:  Türk müziğinin mürekkep makamlarındandır. Tahminen 1820'lerde Şakir Ağa tarafından terkip edilmiştir.

Fasıl: Bir bestekârın aynı makamdan bestelediği iki beste.

Hüzzâm: Türk müziğinin mürekkep makamlarından olup yoğun hüzün arz eder.

Meyân: Şarkı ve bestelerin üçüncü dizesi.

Taksim: Şark müziğinde faslın başında ve ortasında yalnız bir şarkıcı tarafından akıldan yapılan bir gezinti.

Meşkhâne: Müzik talimi yapılan yer.

Dîde:   Göz.

Ser: Baş.

Sikke: Mevlevî külahı.

Pîr:Bir tarikatin ilk kurucusu, tarikat şeyhi.

Gül-i zar: Gül bahçesi.    

Cihâr: Dört.

sulta : Baskı,otarite   .      

Çerâğ:  Fitil, kandil.

Pervâne:   Geceleri ışığın sonunda dönen küçük kelebek.

Çarh:  Felek, gök.

Melâhat:  Güzellik, yüz güzelliği.                

Lütf-ı Şehenşâh:  Padişahlar padişahının lütfu.

Zülf: Yanağa dökülen saç, sevgilinin saçı.

Seyhan.EMTAL

Kavlî: Sözle ilgili, sözde

Ayşenur.YTÜMTAL

Dilber-i nadide: Pek değerli sevgili.

Seyit.ANKARA

Kâmet-i müstesnâ: Sıradışı boy. 

Seyit.ANKARA

Üftâde: 1.Düşmüş, düşkün; biçare. 2.Âşık.

Seyit.ANKARA

Muzıka-i Hümâyûn: Sarayın Batılı tarz müzik yapan askerî bando takımı (II. Mahmut Dönemi).

Celalettin.AKDAĞ

Tîr-i sitem: Sitem oku.

Celalettin.AKDAĞ

Peşrev: Türk müziğinin en bilinen saz eseri formudur. 

Seyhan.EMTAL

Hercâî: Kararsız, sebatsız.

Hale.EMTAL

Vîrâne: Yıkık, harap yer.

Hale.EMTAL

Müsrif: Savurgan, tutumsuz.

Ayşenur.YTÜMTAL

Mübtelâ: 1.Düşkün. 2.Tutkun, tutulmuş.

Hale.EMTAL

Tir-i müje:  Kirpik oku.

Sude Bolluca

  Bende: Köle.

Esman Shamaxı

Sine-i sûzân:  Yürek yakıcı.

Emre Akdağ

 Nigeh (nigâh): Bakış.

Azra Aaihl

Sayd: I.Av. 2. Avlama, avlanma.

Yunus Ankara

Bîpervâ: Pervasız, ilgisiz.

Sude Bolluca

 Sû(y): Taraf, cihet, yan.

Esman Shamaxı

 Yârân: Dostlar, sevgililer.

Emre Akdağ

Hazân: Sonbahar, güz.

Yunus Ankara

Sühendân: Söz bilen, güzel söyleyen.

Azra Aaihl

DİLBER: Gönlü alıp götüren, sevgili.

Dil-i Biçare: Çaresiz gönül

Gülfem: Gül ağızlı, 

 gül dudaklı / sevgili

Hüsn: Güzellik

Mahbub: Sevgili

Mâh: Ay

Mecruh: Yaralanmış

Nazir: Benzer, eş

Tig: Kılıç

Nigâh: Bakış, göz

Sümbülzar:  Sümbül bahçesi

Vals: Batı kökenli bir dans

Reftar:Yürüyüş, hareket; salınarak edalı yürüyüş.

Kamet-i ar'ar:Selvi boyu gibi boy.

Ferahfezâ:  Alaturka müzikte yegah perdesinde karar kılan makamlardan biri.

Sultânî-yegâh:  Bir makam dizisinin kendi yerinden başka bir perde üzerine göçürülmesi

Eviç bûselik (evc-i pûselik): İki asırlık bir mürekkep makamıdır.

Şehnaz bûselik:  Türk müziğinin en az altı asırlık bir makamıdır.

H isar bûselik: Türk müziğininen tahmin iki buçuk asırlık bir mürekkep makamıdır.

Eflâk: 1.Felekler, gökler, küreler, zamanlar. 2.Bahtlar, talihler, kaderler.

Subh: Sabah.

Cûş etmek: Coşmak.

Ahval: Hâller, durumlar.

Âfet: 1.Büyük felâket, belâ. 2.Çok güzel insan.

Çak-ı girîbân: 1.Yaka yırtmacı, 2.Sabahın aydınlığı.

Şem:mmum

Şu'le: Alev.

Fend: Hile.

Mekîn: 1.Oturan, yerleşen. 2.Vakarlı, temkinli, vakar sahibi.

Şeydâ:  Aşktan aklını kaybetmiş, divane, aşık, şaşkın.

Serkeş: Dikbaşlı, başkaldıran; inatçı.