Μιά φορά και έναν καιρό, τα χρόνια τα παλιά, ζούσε ένα αγόρι που το έλεγαν Δημητράκι. Τα χρόνια εκείνα ήταν δύσκολα και ζούσε σε δύσκολες συνθήκες.....

Το σπίτι που έμενε ήταν μικρό πολυ και ζούσε μαζί με όλη του την οικογένεια. Τη μαμα, τον μπαμπά , την αδελφή του, τον παππού και την γιαγιά. Μαζί τους ζούσε και το σκυλάκι τους ο Τζακ. Μοιραζόταν όλοι το ίδιο δωμάτιο και δεν είχαν όλοι το δικό τους κρεβάτι...

Στο σπίτι ο καθένας τους είχε αναλάβει να κάνει τις δικές του δουλειές. Οι γυναίκες φρόντιζαν το νοικοκυριό και τις δουλειές του σπιτιού και οι άντρες τις βαριές δουλειές. Τα χωράφια το κουβάλημα και όλα τα απαραίτητα που χρειαζόταν για το σπίτι.....

Φρόντιζαν πάντα να έχουν ξύλα στο σπίτι γιατί τα χρειαζόταν για να μπορούν να ανάβουν φωτιά και να κάνουν όλα τα απαραίτητα που χρειαζόταν στην καθημερινότητα τους, να μαγειρέψουν, να ζεσταθούν, να βλέπουν στο σκοτάδι. Ρεύμα δε για εκείνη την εποχή ούτε λόγος. Δεν ήξεραν ακόμα τι έιναι....

Ο Δημητράκης λοιπόν κάθε πρωί πήγαινε στο σχολείο και αφού τελείωνε πήγαινε να βοθήσει τον μπαμπά και τον παππού του με τις βαριές δουλειές. Φορούσε λοιπόν τη μπλέ στολή του, έπαιρνε την τσάντα και το τετράδιο του και έφευγε για το σχολείο....

To σχολείο του ήταν μικρό δεν είχε πολλά θρανία ο δάσκαλος ήταν αυστηρός και τους έβαζε τιμωρία με το ένα πόδι στη γωνία για πολύ ώρα...

Είχε όμως πολλούς φίλους με τους οποίους έπαιζε σε όλα τα διαλείμματα. Κρυφτό, κυνηγητό, τυγφλόμυγα, η μικρή Ελένη και άλλα πολλά παιχνίδια που είχαν σκεφτεί αφού δεν είχαν με κάτι άλλο να παίξουν...

Ο Δημητράκης ήθελε πολύ να αγοράσει ένα ποδήλατο για να μπορεί να πηγαίνει στο σχολείο του. Ο μπαμπάς του λοιπόν του είπε ότι θα του το αγοράσει αν τον βοθήσει να κουβαλήσουν ξύλα απο το δάσος για το σπίτι. Τα χρόνια εκείνα δεν υπήρχαν αμάξια οπότε ήταν αναγκασμένοι να τα κουβαλήσουν με τα χέρια. Πόσο κουραστικό....

Μία μέρα λοιπόν που πήγαινε μετά το σχολείο στο δάσος να βρεί τον μπαμπά του άκουσε κάτι παράξενους ήχους πίσω απο τους θάμνους....