Κάθε φορά το ίδιο σκηνικό. Εγώ να λέω στους γονείς μου ,ότι θα γίνω μπαλαρίνα και αυτοί να λένε ότι πρέπει να σπουδάσω.

Όταν ήμουν μικρή αυτά τα λόγια ηχούσαν κάθε μέρα στα αυτιά μου " δεν μπορείς να χορεύεις συνέχεια, πρέπει να διαβάσεις κιόλας. Πως θα ζήσεις από τον χορό; Έτσι , όπως πας δεν πρόκειται να περάσεις στο πανεπιστήμιο." Δεν ξέρω ποιος τους είπε ότι δεν θέλω να σπουδάσω, αλλά προφανώς η ανώτερη κρατική σχολή χορού που θέλω δεν θεωρείται σχολή πανεπιστήμιου και ως επι το πλείστον δεν θα μπορέσω να ζήσω.

Να σας πω μόνο σε αυτό το σημείο ότι σπούδασα χορό και αυτή την στιγμή  είμαι μια από τις καλύτερες μπαλαρίνες παγκοσμίως με διεθνείς διακρίσεις και δικές μου σχολές χορού. Πετάω  πλέον με τα δικά μου φτερά ακόμα και αν οι γονείς μου ήταν αντίθετοι με την επιλογή μου.

"Άντε να τελειώνω το σχολείο τους βαρέθηκα όλους". Ήταν η καθημερινή μου φράση  όταν  γυρνούσα σπίτι, αφού μόνο εκεί μπορούσα να ξεχαστώ, γιατί έπαιζα μουσική. Είχα από μικρός τρέλα με την μουσική. Ήταν η ψυχοθεραπεία μου, αλλά εννοείται, πως όλοι με έλεγαν τρελό όταν στην συνηθισμένη συζήτηση στο σχολείο σχετικά με το τι θα σπουδάσουμε τους ανέφερα πως "θα γίνω μουσικός". Οι αντιδράσεις αδιανόητα πολλές και αρνητικές. Οι πιο συχνές φράσεις που άκουγα ήταν " πως θα ζήσεις; , βγάλε πρώτα μια σχολή και μετά κάνε  σαν χόμπι την μουσική". Δεν καταλάβαιναν όμως ότι εμένα δεν με γέμιζε τίποτα άλλο. Όταν είσαι όμως μικρός αυτές οι φράσεις σε επηρεάζουν αλλά ευτυχώς η αγάπη μου γι'αυτό που κάνω τώρα ήταν πιο δυνατή από τα λόγια τους και όχι μόνο δεν τους άκουσα, πήγα και κόντρα σε όλες αυτές τις στερεοτυπικές φράσεις. Έγινα  μουσικός τελικά και δημιουργησα και την δική μου μπάντα. Τώρα όλοι αυτοί που έλεγαν πως θα ζήσω, είναι οι ίδιοι που πληρώνουν για να με ακούσουν στις συναυλίες μου.