Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε μία πολιτεία που βρισκόταν ψηλά. Και όταν λέμε "ψηλά" εννοούμε πολύ ψηλά, εκεί που φτάνει το βλέμμα μας, όταν σηκώνουμε τα μάτια μας στον ουρανό.

Ονομαζόταν "Χιονοφιλία" και την κυβερνούσαν τρία κορίτσια: Η Χιονάννα, η Χιονάφνη και η Χιονάδνη.

Οι κάτοικοί ήταν όλοι φίλοι μεταξύ τους και αγαπούσαν πολύ την πολιτεία τους αλλά και τους ανθρώπους που ζούσαν από κάτω τους, χαμηλά πολύ χαμηλά...

Οι άνθρωποι, όμως, είχαν αρχίσει να παραμελούν το σπίτι τους, τη γη, και το γεγονός αυτό δεν άρεσε καθόλου στους κατοίκους της Χιονοφιλίας. 

Η Χιονάννα, η Χιονάφνη και η Χιονάδνη ήταν πολύ ανήσυχες γιατί ο πλανήτης που τόσο πολύ αγαπούσαν, είχε αρχίσει να ζεσταίνεται πολύ. Είχε αρχίσει να μοιάζει μ' ένα θερμοκήπιο και όλα όσα βρίσκονταν μέσα του, άλλαζαν...άλλαζαν ανησυχητικά. 

Α...ξέχασα να σας πω! Η Χιονοφιλία δεν ήταν απλώς μια πολιτεία, στην οποία όλοι ήταν φίλοι μεταξύ τους, αλλά μια πολιτεία, στην οποία όλοι οι κάτοικοι ήταν χιονονιφάδες. 

Χιονονιφάδες που τις ένωνε η φιλία αλλά και ένας κοινός προορισμός: να πέφτουν στη γη, μαγικά, καθ'όλη τη διάρκεια του χειμώνα, και να προφέρουν χαρά και ευημερία στους ανθρώπους.

Είχαν αρχίσει να θυμώνουν, όμως, με τους ανθρώπους, γιατί δεν εκτιμούσαν πλέον το χιόνι. Δεν καταλάβαιναν ότι με την άνοδο της θερμοκρασίας, την οποία οι ίδιοι είχαν προκαλέσει, δε θα μπορούσαν πλέον οι χιονονιφάδες να πέφτουν στη γη...

Οι άνθρωποι το είχαν παρακάνει! Δε φρόντιζαν το περιβάλλον, μόλυναν την ατμόσφαιρα, χρησιμοποιούσαν συνεχώς τα αυτοκίνητα, πετούσαν σκουπίδια παντού. Το είχαν παρακάνει!

Η Χιονοφιλία ήταν πολύ αναστατωμένη. Όλες οι Χιονονιφάδες είχαν ξεσηκωθεί!

Τότε, μίλησε πρώτη η Χιονάννα:

- Αγαπημένοι μου φίλοι, πρέπει να βρούμε μία φιλική λύση. Εμείς είμαστε πλάσματα τρυφερά και απαλά. Αγγίζουμε τις καρδιές των ανθρώπων.

- Οι άνθρωποι είναι πολύ σκληροί και πρέπει να τους τιμωρήσουμε για όσα κάνουν, φώναξε θυμωμένα μία μικρή χιονονιφάδα.

- Ναι! Συμφωνώ! Να μην ξαναπέσουμε ποτέ στη γη! είπαν πολλές χιονονιφάδες μαζί.