Κοντεύουν 300 χρόνια από τότε που ο γερο-Ναπολέων κάνει το σπάνιο επάγγελμα του φεγγαροσκεπαστή: κάθε βράδυ ρίχνει μπροστά από το φεγγάρι ένα πελώριο σεντόνι για να κρύψει ένα μέρος από το φως του.

 Είναι πολύ σπουδαία δουλειά, γιατί τα μισοφέγγαρα που σχηματίζονται στολίζουν τον ουρανό και βοηθούν τους ανθρώπους να υπολογίζουν τον χρόνο.

Είναι όμως και πολύ απαιτητική, γιατί οι νύχτες της ξεκούρασης είναι ελάχιστες -μόνο οι νύχτες με πανσέληνο- και πολύ μοναχική...

Ο Ναπολέων είναι ο τελευταίος εδώ και πολύ καιρό που πήρε δίπλωμα φεγγαροσκεπαστή. Κανένας άλλος δεν ξέρει τη δουλειά. Έχει όμως πια κουραστεί. Μα για να ξεκουραστεί, πρέπει κάποιος άλλος να πάρει τη θέση του.

Στη Γη τώρα νυχτώνει.

 Και στη Μεγάλη του Κόσμου Σχολή ένα αγοράκι χοροπηδάει από χαρά! Είναι ο Τιμολέων. Μόλις πέρασε τις εξετάσεις και πήρε το δίπλωμα του φεγγαροσκεπαστή.

"Μπράβο Τιμολέων" του λένε! "Μα ο χρόνος μας κυνηγάει! Πρέπει απόψε κιόλας να φύγεις για το φεγγάρι. Ο γερο-Ναπολέων κοντεύει να αρρωστήσει. Πρέπει να τον αντικαταστήσεις. Πάρε αυτή τη μαγική καραμέλα. Μόλις τη βάλεις στο στόμα σου θα γίνεις ελαφρύς σαν τον αέρα και θα φτάσεις στο φεγγάρι. Πρόσεξε μόνο γιατί δεν υπάρχει άλλη!"

Ο Τιμολέων βάζει την καραμέλα στην τσέπη του και φεύγει τρέχοντας. Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω σταματάει και σηκώνει τα μάτια στον ουρανό. 

"Φεγγαράκι μου, έρχομαι!" φωνάζει δυνατά και βάζει το χέρι στην τσέπη για να πιάσει την καραμέλα. Αλλά συμφορά!!! Η τσέπη του είναι τρύπια και η καραμέλα, που θα τον έκανε ανάλαφρο σαν τον αέρα, χάθηκε! Για πάντα!

Και τα όμορφα μισοφέγγαρα; Σε λίγο θα χαθούν κι αυτά..

Απελπισμένος ο Τιμολέων τραβάει για την κοντινή πόλη. Εκεί κάθεται απελπισμένος, κοιτάζει το φεγγάρι κι αναστενάζει.

Ο Λέανδρος, ο μικρός εφημεριδοπώλης, τον βλέπει έτσι λυπημένο και τον πλησιάζει. "Έπαθα μεγάλο κακό" του εξηγεί ο Τιμολέων. Έχασα την καραμέλα που θα με έκανε ανάλαφρο σαν τον αέρα και θα με πήγαινε στο φεγγάρι."

"Παράξενη ιστορία" λέει ο Λέανδρος. "Και γιατί πρέπει να πας στο φεγγάρι;" 

"Είμαι ο καινούριος φεγγαροσκεπαστής. Πρέπει να πάρω τη θέση του Ναπολέοντα. Μα δεν έχω τρόπο να ανέβω ως εκεί πάνω!"

"Έχω μια ιδέα!" λέει ο Λέανδρος.

Και τραβάει τον Τιμολέοντα από το μανίκι, τον ανεβάζει στη στέγη ενός σπιτιού, ξεδιπλώνει τις εφημερίδες του και φτιάχνει ένα τεράστιο χάρτινο αεροπλάνο. Ο Τιμολέων γαντζώνεται πάνω και φωνάζει: "Φεγγαράκι μου, έρχομαι!!!"  

Ο Λέανδρος τον σπρώχνει με όλη του τη δύναμη και το αεροπλάνο χάνεται στον ουρανό. Μα πριν προλάβει να χαρεί, το αεροπλάνο πέφτει στο πάρκο και τσακίζεται.

Ο Τιμολέων και ο Λέανδρος κάθονται στην άκρη του δρόμου και κοιτάζουν το φεγγάρι λυπημένοι. Τους πλησιάζει τότε η Δάφνη, που έχει το μαγαζί με τα παιχνίδια, και τους ρωτάει γιατί είναι τόσο λυπημένοι.

"Αν δεν φτάσω στο φεγγάρι πριν ξημερώσει, ο γερο-Ναπολέων θα αρρωστήσει από την κούραση. Και το φεγγάρι θα μείνει για πάντα ολοστρόγγυλο, για πάντα κάτασπρο, δεν θα ξαναγίνει ποτέ μισοφέγγαρο" της εξηγεί ο Τιμολέων.

"Έχω μια ιδέα!" φωνάζει η Δάφνη.

Αρπάζει τον Τιμολέοντα από τον γιακά και τρέχει στο μαγαζί με τα παιχνίδια. Βρίσκει τον πιο μεγάλο χαρταετό, ανεβάζει πάνω τον Τιμολέοντα, κοιτάζει προς τα πού φυσάει ο αέρας και πετάει ψηλά τον χαρταετό. Όμως ένα ξαφνικό μπουρίνι σκίζει τον χαρταετό και πετάει τον Τιμολέοντα με το κεφάλι μέσα στη λίμνη.

Η Δάφνη, ο Λέανδρος και ο Τιμολέων κάθονται σε ένα παγκάκι και κοιτάνε το φεγγάρι απελπισμένοι. Τους βλέπει ο Πολυχρόνης, ο ρολογάς, τόσο στεναχωρημένους και πλησιάζει.

"Αν δε φτάσω στο φεγγάρι πριν να ξημερώσει, κανείς δεν θα πάρει τη θέση του γερο-Ναπολέοντα. Και το φεγγάρι θα μείνει για πάντα ολοστρόγγυλο, για πάντα κάτασπρο!" του εξηγεί ο Τιμολέων.

"Έχω μια ιδέα!" λέει τότε ο Πολυχρόνης. 

Και πιάνει τον Τιμολέοντα από τα πόδια, του βγάζει τα παπούτσια και τρέχει στο εργαστήριό του. Εκεί διαλέγει το πιο μεγάλο ρολόι του, παίρνει από μέσα δυο θεόρατα ελατήρια και τα στερεώνει στα παπούτσια  του Τιμολέοντα. Κι αυτός δεν χάνει καθόλου καιρό, αμέσως τα φοράει κι αρχίζει να πηδάει με όλη του τη δύναμη!

Μα τα πόδια του βγάλανε γρήγορα φουσκάλες και μετά από σαράντα πηδήματα, ο Τιμολέων σωριάστηκε λαχανιασμένος στο έδαφος.

Ο Ερρίκος, που φυσάει το γυαλί, για να τον βοηθήσει, τον έκλεισε σε μια θεόρατη σαπουνόφουσκα.

Η Μαργαρίτα, που μιλάει με τα πουλιά, παρακάλεσε τριακόσια σπουργιτάκια να τον ταξιδέψουν ως τον ουρανό.

Ο Αρίστος, ο σφαιροβόλος, τον τίναξε ψηλά με όλη του τη δύναμη.

Ο Τζίμης, ο παλληκαράς, τον τίναξε ψηλά με μια πελώρια σφεντόνα.

Όλοι θέλουν να βοηθήσουν τον Τιμολέοντα, μα κανείς δεν βρίσκει τον τρόπο.

Ο Τζίμης, ο Αρίστος, η Μαργαρίτα, ο Ερρίκος, η Δανάη, ο Λέανδρος και όλοι οι άνθρωποι της πόλης, στέκονται αμίλητοι πλάι στον Τιμολέοντα και κοιτάνε δακρυσμένοι το φεγγάρι.

Και ξάφνου, μέσα στη σιωπή, μια λεπτή φωνούλα ακούγεται:

"Αν ενωθούμε όλοι και φτιάξουμε μια ανθρώπινη σκάλα;" ρωτάει η μικρή Χλόη.

Oι μεγάλοι ξεχνάνε με μιας τα δάκρυα και χαρούμενοι αρχίζουν να ανεβαίνουν ο ένας πάνω στον άλλον. Ο ρολογάς σκαρφαλώνει στους ώμους του φυσητή των γυαλιών, που σκαρφαλώνει στους ώμους του μικρού εφημεριδοπώλη, ώσπου φτιάχνουν με τη φιλία και την προθυμία τους μια πανύψηλη ανθρώπινη σκάλα. Και ο Τιμολέων, πατώντας στους ώμους των φίλων του, που γίνανε σκαλιά για χάρη του, κατάφερε και έφτασε στο φεγγάρι.

Ο γερο-Ναπολέων λοιπόν, πήρε σύνταξη και περνάει τις ώρες του ξεκούραστα, κάπου στον γαλαξία. 

Και ο Τιμολέων, ο καινούριος φεγγαροσκεπαστής, κάθε νύχτα φτιάχνει με το σεντόνι του υπέροχα μισοφέγγαρα πάνω από την κοιμισμένη πόλη. Εκτός από τις νύχτες με Πανσέληνο, που ξεκουράζεται και από τις νύχτες χωρίς φεγγάρι, που το σκεπάζει ολόκληρο.

Και από τότε όλοι κοιμούνται βαθιά και ήσυχα, σίγουροι πως θα δούνε στα όνειρά τους τον Τιμολέοντα να τους χαμογελά!