Μα τι φταίω εγώ που δεν είμαι ένας από αυτούς τους γιους βασιλιάδων για να εγκρίνει ο πατέρας της αγάπης μου, τον έρωτά μας. Που να ήξερε… Που να ήξερε ότι παρόλο που όλοι αυτοί έχουν περισσότερα μέσα να την προστατέψουν και μεγαλύτερα αγαθά να της προσφέρουν, κανείς άλλος δεν θα την πρόσεχε όσο εγώ. 

    Κανείς άλλος δεν θα είναι ποτέ διατεθειμένος να ρισκάρει τη ζωή του γι’ αυτό το θαύμα της φύσης, την Ερωφίλη. Λέγοντας το όνομα της το στόμα μου γεμίζει νότες θλίψης, θυμού αλλά και απέραντης αγάπης και θαυμασμού. Αυτό το κορίτσι, που γεμίζει τη ζωή μου φως, το κορίτσι που μου δίνει ελπίδα και θάρρος για τη ζωή. Ο ήλιος μου το πρωί και το φεγγάρι μου το βράδυ, ώστε να μην χαθώ ποτέ ξανά στο σκοτάδι.

    Μακάρι να μπορούσα να τις δώσω τα άστρα στα χέρια και να της δείξω τον κόσμο πλάι μου. Κι’ αν δεν της αρέσει… ακόμη και να τον πλάσω ξανά από την αρχή. Η καρδιά μου είναι τόσο γεμάτη με την αγάπη της, που δυσκολεύομαι να την αποκαλέσω δική μου. Μα πως να τα εξηγήσω όλα αυτά στον ισχυρό πατέρα της με απλές λέξεις, λέξεις που λένε οι «άντρες». 

     Εγώ δεν είμαι σαν αυτούς τους εγωιστές βασιλιάδες που την θέλουν μόνο για τα πλούτη της αλλά εγώ είμαι ένας κοινός θνητός που αναζητά την ζεστασιά της καρδιάς της… αλλά που να το καταλάβει… Που να καταλάβει πως αυτός ο όρκος ήταν το καλύτερο πράγμα που συνέβη στην μίζερη ζωή μου. 

Να και η συνέχεια αυτού του απαγορευμένου έρωτα...