Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας επιστήμονας που τον έλεγαν Δόκτωρ Γιώργο.

Ήταν λίγο τρελούτσικος, είχε άσπρα ρούχα, καστανά μάτια και ξανθά μαλλιά.

Είχε ένα πολύ κοφτερό μυαλό... Ότι και αν τον ρωτούσες θα σου απαντούσε: "ΜΠΟΡΩ!!"

ΜΠΟΡΩ!!!

Ήθελε να πάει στο μέλλον... Έτσι μια μέρα αποφάσισε να φτιάξει μια μηχανή του χρόνου! Κλείστηκε στο εργαστήριο του και άρχισε να δουλεύει.

Χμμμ... Είναι πιο δύσκολο απ' ότι φανταζόμουν...

Τον δυσκόλεψε πολύ... Του πήρε καιρό... Όμως ήταν αποφασισμένος! Ήθελε τόσο πολύ να ταξιδέψει στο μέλλον! Μια μέρα τα κατάφερε! Η μηχανή ήταν έτοιμη για το μεγάλο ταξίδι!

Τότε άρχισε να δειλιάζει... Και αν δεν του άρεσε η ζωή  στο μέλλον; Θα τα κατάφερνε να γυρίσει πίσω; 

Μήπως δεν πρέπει να ταξιδέψω;

Όμως το ήθελε τόσο πολύ, που σταμάτησε να φοβάται... Μπήκε μέσα στη χρονομηχανή και το ταξίδι του ξεκινούσε...

Πω, πω!!!!

Βρέθηκε σε ένα περίεργο μέρος... Άρχισε ξανά να φοβάται. "Πού να είχε βρεθεί;" Όμως φεύγοντας από εκεί κατάλαβε ότι βρισκόταν στην πόλη του αλλά αρκετά χρόνια μετά...

Πολλά ήταν διαφορετικά... Υπήρχαν κτίρια πολύ ψηλά και χρωματιστά. 

Λίγο έξω από την πόλη υπήρχαν δέντρα και παιδικές χαρές. Είχε πολλά παιδιά που έπαιζαν.

Πω πω!

Τα πεζοδρόμια ήταν φτιαγμένα από χοντρό γυαλί. 

Μα γυαλί είναι αυτό που πατάω;

Αλλά αυτό που τον παραξένεψε και τον ξετρέλανε ήταν ότι υπήρχαν αυτοκίνητα που είχαν ρόδες σαν μπάλες και μπορούσαν να πετάξουν...

Ουαου!!! Θέλω να οδηγήσω ένα τέτοιο αυτοκίνητο!

Ο ήλιος έλαμπε κάθε μέρα και περισσότερο...

Μου αρέσει πολύ το μέλλον... Δεν θέλω να γυρίσω πίσω...

Μια λάμψη από τον λαμπερό ήλιο ξαφνικά τον ξύπνησε από το όνειρο του...

Χμμ όνειρο ήταν όλο αυτό; Μήπως έτσι θα είναι το μέλλον; Όμως εγώ θα φτιάξω τη μηχανή του χρόνου....

Τότε κατάλαβε ότι όλα αυτά ήταν ένα όνειρο και δεν είχε ταξιδέψει στο μέλλον στην πραγματικότητα. 

Όταν θέλουμε κάτι πολύ με τον έναν ή τον άλλον τρόπο το καταφέρνουμε...

     ΤΕΛΟΣ