Zülal ve Barbaros adında iki kardeş vardı. Zülal 8 yaşında kardeşi Barbaros`da 7 yaşındaydı. Bu iki sevimli kardeş diğer arkadaşlarıyla çok iyi anlaştıkları halde birbirleriyle pek geçinemez, sürekli sudan sebeplerle kavga çıkarırlardı. Ne zaman oyun oynasalar bir şekilde kavga çıkar, Barbaros  Zülal’in saçını çekerek onu ağlatır, Zülal’de kardeşi Barbaros’a; ” seni hiç sevmiyorum, keşke benim kardeşim olmasaydın! ” diye bağırırdı.

Anne babaları onların bu durumuna çok üzülüyordu. Ne zaman onları karşılarına alıp konuşsalar değişen birşey olmuyordu. Çocukların babası Hakan bey ve anneleri Sevgi hanım bu durumun daha fazla bu şekilde devam edemeyeceğini, çocuklarına kardeşlik kavramını öğretmeleri gerektiğine karar verdiler. Düşünüp taşındılar ve Barbaros’u bir süreliğine teyzesi Sultan hanımlara göndermeye karar verdiler. Çocuklar bir süre ayrı kalırlarsa belki özleyip, birbirlerine karşı daha iyi davranmayı öğrenirlerdi. Hemen yarın bu kararlarını uygulamaya koymaya ve Barbaros’u teyzesine götürmeye karar verdiler.

Ertesi gün sabah Hakan bey çocuklara Barbaros’u bir süreliğine teyzesine götürmeye karar verdiklerini söylediğinde çocuklar bu duruma hiç itiraz etmediler. Hatta tam tersi her ikiside bunu sevinçle karşıladılar. Barbaros babasıyla kapıdan çıkarken Zülal; ” hep orada kalsan keşke hiç gelmesen! ” diye bağırdı. Barbaros’un bu söze verdiği cevabın da ondan aşağı kalır yanı yoktu. O da ablasına; ” keşke hep orada kalsam da senden kurtulsam! ” yanıtını verdi. Bu sözler üzerine Hakan bey ve Sevgi hanım bu planlarının işe yaramayacağını düşündüler.

Hakan bey Barbaros’u yakın bir şehirde oturan teyzesine götürmek üzere yola çıkarken Sevgi hanım’da Zülal’i okuluna götürdü. Zülal öğlen okuldan geldiğinde çok keyifliydi, Barbaros yoktu kendisi evin tek çocuğuydu. 

Birkaç saat derslerini yapmakla vakit geçirdi. Derslerini bitirdikten sonra kendi kendine oyun oynamaya başladı. Aradan 1 saat geçti geçmedi canı sıkılmaya başladı. Birden aklına kardeşi Barbaros geldi ” acaba şimdi ne yapıyor. ” diye düşünmeye başladı. Barbaros o siyah saçları ve sevimli yüzüyle gözlerinin önüne gelince Zülal’in gözleri dolmaya başladı. Her zaman kavga ettiği, hatta evden giderken keşke hep orada kalsan dediği kardeşinin şu an yanında olmasını istiyordu. Çok sık kavga etseler de kardeşi olmayınca bu ev çok sessizdi ve Zülal oyun oynamaktan bile zevk almıyordu. Saatler geçtikçe Zülal kardeşine bunca zamandır yaptıkları ve ona söylediği son sözlerden pişman olmaya başlamıştı.