Bir varmış bir yokmuş. Yeşilin tüm tonlarında çimenlerin bulunduğu uçsuz bucaksız güzelliklerle dolu bir bahçe varmış. Bu bahçenin sakinleri rengarenk çiçeklermiş. Birbirinden güzel bu çiçekler burada yaşamaktan çok mutluymuş. Çiçekler birbirleri ile çok iyi geçinir asla kavga etmezlermiş. Sümbül, papatya, nergis, açelyalar ve menekşeler yıllar yılar boyu bir arada hayat sürüp giderlermiş.

Uzun yıllardır birlikte oldukları için bu çiçekler birbirlerine çok alışmışlar. Birbirlerinden farklı bir çiçek görmedikleri için yeryüzünde sadece kendileri var zannederlermiş. Bu çiçekler arasında hayattan en çok keyif alan ve dolayısıyla en çok mutlu olan da papatyaymış. Diğer tüm çiçeklerden küçük olmasına rağmen kocaman bir kalbi varmış. Herkese büyük bir sevgi ile yaklaşır kimseyi kırmaz ve üzmezmiş.

Günlerden bir gün bu bahçenin sahibi olan yaşlı kadın bahçeye elinde yeni bir çiçek ile gelivermiş. Bu çok narin ve hassas görünümlü çiçeği hiç tereddüt etmeden papatyanın yanına ekivermiş. Can suyunu verdikten sonra yeni çiçeği bahçedeki diğer çiçekler ile baş başa bırakarak bahçeden ayrılmış. Bu yeni çiçeği gören bahçenin eski sakinleri aralarında konuşmaya başlamışlar. Konuşulanları duyan yeni çiçek kıpkırmızı bir karanfilmiş. Çevresinde konuşulanları duyan karanfil büyük bir üzüntüye kapılmış.

Papatya hariç diğer tüm çiçekler kendilerinde olmayan kırmızı rengi karanfilde görünce çok yadırgamışlar. Kimi çiçek bu yeni gelen çiçeğin boyanmış olabileceğini söylemişler. Bu duydukları karşısında oldukça fazla üzülen karanfil başlamış ağlamaya.