Okulun son günüydü. Görkem heyecanla öğretmeninin karnelerini dağıtmasını bekletiyor. Acaba karnesi nasıldı? Kalbi küt küt atıyordu. Öğretmeni sınıfın kapısı da elin de karnelerle göründü. Sırayla karnelerini verdi. Bütün dersleri çok verebilir. Öğretmeniyle ve arkadaşıyla vedalaştı. Koşa koşa eve geldi. Zile tüm gücüyle bastı. Kapıyı açan annesinin boynuna atladı. Annesi kamasını inceledi. Oğluna bir daha sarıldı. Onu tebrik etti. Görkem karnesini biran önce babasına sahiptir. babası birazdan yemek yemeği için gelirdi. Zil çaldı. Görkem koştu, kapıyı açtı. Babası gülen gözlerle O'na bakıyordu. Oda ne? Babasının Gör yanındakem'in oğlu hayalini kurduğu bisiklet vardı. Babasının eşine sanki. teşekkür etti. Hemen yeni bisikletine

binmek istedi. babası:

Hayır oğlum! Bisiklete şimdi binemezsin. Akşam gelirken sana kask getireceğim. Bu güvenliğin ve sağlığın için. Kaskın olmadan binmene izin veremem. Bisiklet için bu kadar bekledin. Biraz daha bekleyebilirsin, dedi.

Annesi de babası gibi düşünüyordu. Görkem'in aklına öğretmeninin anlattıktan geldi. Babasına ve

annesine hak verdi. Fazla ısrar etmedi. Babası yemeğini yedi.

İşine gitti. Babasının işten bir an önce gelmesini diliyordu. Annesi akşam yemeği hazırlığı için

manava sebze almaya çıktı. Görkemin canı sıkılıyordu. Bisikletine bir daha bakmak istedi. Üzerine bindi. Çok

güzeldi. Hazır ev de kimse yoktu. Bir kaç tur atarsa kimse onu görmezdi. Bisikletle hızlandı. Vay canina! Mavi

bisiklet kanatlanmış uçuyordu sanki. Hızlandı, hızlandı. Ve birden...