Μια φορά και έναν καιρό ήταν δύο αγρότες, η Λίλη και ο Τζον.

Κάθε πρωί, προτού ανατείλει ο ήλιος, έπαιρναν το κάρο τους και πήγαιναν στο χωράφι.

Η δουλειά ήταν σκληρή. Από τις 6:00 μέχρι τη 13:00 δούλευαν ακατάπαυστα.

Με τα ταπεινά εργαλεία που είχαν, τα δύο δρεπάνια τους, θέριζαν τα στάχυα. Έκαναν μονάχα ένα διάλειμμα για κολατσιό και λίγη ξεκούραση.

Λίγο πριν να τον πάρει ο ύπνος ο Τζον μουρμούρησε: 

«Αχ και να μπορούσε να γίνει η δουλειά πιο εύκολα… Θα ήμουν ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στον κόσμο!»

Η Λίλη όμως τον επανέφερε στην πραγματικότητα:

 «Η σκληρή δουλειά μας είναι που μας ταΐζει, σταμάτα να είσαι τόσο ονειροπαρμένος.» 

Ήταν έτοιμοι να τους πάρει ο ύπνος όταν ακούστηκε ένας ήχος σαν αστραπή! Άνοιξαν τα μάτια τους έκπληκτοι, και τι να δουν! 

Μια περίεργη σιδερένια άμαξα που έφτανε μέχρι τον ουρανό είχε εμφανιστεί μπροστά τους.

 Οι δύο φίλοι πετάχτηκαν όρθιοι και πάνω που πήγαιναν να τρέξουν ακούστηκε μια φωνή:

«Πού είμαι;; Πού πήγε το χωράφι μου; Ποιοι είστε εσείς;» «Εσύ ποιος είσαι και τι κάνεις στο χωράφι μας;» φώναξε η Λίλη. 

«Εγώ θέριζα με το τρακτέρ μου όταν ξαφνικά βρέθηκα εδώ…» 

«Με το τρακτέρ σου; Τι είναι αυτά που λες άνθρωπε; Δεν μας είπες καν πώς σε λένε.» είπε ο Τζον. 

«Υποθέτω σας οφείλω κάποιες εξηγήσεις μιας και είμαι στο δικό σας χωράφι. Με λένε Βαγγέλη και είμαι και εγώ αγρότης σαν εσάς.» 

Μετά από μία παύση και, αφού κοίταξε καλά τα ρούχα και τα εργαλεία τους, συνέχισε: «Συγγνώμη, αλλά τι χρονιά έχουμε;»