Το όνειρο του πιγκουίνου

Μία φορά και έναν καιρό στη μακρινή Ανταρκτική ζούσε ένα χαρούμενο πιγκουινάκι.  Καθημερινά διασκέδαζε με τα αδέρφια του, έκανε πατινάζ, έπαιζε χιονοπόλεμο , έκανε τσουλήθρα στους πάγους, έβρισκε ψάρια και έφτιαχνε Igloo. Όμως, είχε ένα όνειρο που του φαινόταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί! Αυτό ήταν να επισκεφτεί την Ελλάδα!

 Μία μέρα κάποιοι ξένοι εξερευνητές επισκέφτηκαν τη γειτονιά του για να κάνουν ένα ντοκιμαντέρ για τους πιγκουίνους. Αυτός ,αφού στήθηκε για  για μερικές φωτογραφίες, μόλις άκουσε ότι ο επόμενος σταθμός τους ήταν η Ελλάδα, χώθηκε μέσα σε μία βαλίτσα που θα τον οδηγούσε στον ονειρεμένο του προορισμό.

 Τη στιγμή που προσγειώθηκε το αεροπλάνο, πετάχτηκε έξω από τη βαλίτσα και τσούλησε μέχρι τη θάλασσα. Ήλπιζε ότι πηδώντας στη θάλασσα θα δροσίζονταν λιγάκι αλλά άρχισε να βγάζει ατμούς, αφού είχε κυριολεκτικά σκάσει από τη ζέστη. Άλλες θερμοκρασίες βλέπετε στην Ελλάδα… αλλιώς τη φανταζόταν . 

Πρώτα πρώτα συνάντησε ένα χταπόδι που άρχισε να γελάει μαζί του γιατί δεν είχε ξαναδεί τέτοιο ζώο στην περιοχή του. Του πέταξε και μελάνι, έτσι για να γελάσει . Καθώς δεν έβλεπε καθαρά, ένας αστερίας πετάχτηκε και προσγειώθηκε στο κεφάλι του. Η πρώτη λοιπόν εντύπωση για την Ελλάδα δεν ήταν και τόσο καλή.

 Την επόμενη μέρα άρχισε να περπατάει και να περπατάει ώσπου έφτασε σε έναν όμορφο αρχαιολογικό χώρο. Άκουσε από κάτι τουρίστες ,που κι αυτοί τον κορόιδευαν, αφού δεν είχαν συναντήσει άλλη φορά τουρίστα πιγκουίνο, ότι εκεί βρισκόταν το ανάκτορο της Κνωσού. Μαγεύτηκε από την ομορφιά του αλλά κοιτώντας τις τοιχογραφίες και κυρίως  την τοιχογραφία με τα Ταυροκαθάψια τρόμαξε και άρχισε να τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορούσε με το αστείο περπάτημά του.

 Η ζέστη ήταν αφόρητη στην Κρήτη και πήρε το πλοίο της γραμμής που τον έβγαλε στην όμορφη Σαντορίνη. Περπάτησε στα σοκάκια της χώρας και τα κατάκοπα γαϊδουράκια τον προσκαλούσαν να κάνει τη δουλειά τους. Γελούσαν περιπαικτικά μαζί του θεωρώντας ότι δεν θα μπορούσε να αντέξει μια τόσο δύσκολη δουλειά. Εκεί δεν δίστασε να επισκεφτεί το ηφαίστειο και να απολαυσει τη θέα αλλά το ηφαίστειο εξερράγη απότομα και τον πέταξε στις μακρινές Μυκήνες!

Η επίσκεψή του στην Ελλάδα έκρυβε πολλές εκπλήξεις. Στεκόταν κάτω από την πύλη των λεόντων και σκεφτόταν από τη μία πόσο τυχερός ήταν που κατάφερε να πραγματοποιήσει το όνειρο του και από την άλλη ένιωθε στεναχώρια που δεν τον είχαν καλοδεχτεί. Άσε που είχε σκάσει από τη ζέστη…

 Τέλος, κρύφτηκε στο πορτμπαγκάζ ενός αυτοκινήτου που τον έβγαλε στην Αθήνα. Κίνηση, πολυκοσμία, φασαρία, του πήραν τα αυτιά! Νόμιζε ότι φορώντας καπέλο και γυαλιά δεν θα τον αναγνώριζαν για να τον κοροϊδέψουν αλλά ένα περιστέρι της πλατείας Συντάγματος αναγνώρισε ότι ήταν πιγκουίνος (δεν κρύβεται κι εύκολα κάτι τέτοιο) και μαζί με την παρέα του άρχισε να γελάει δυνατά. Ο γενναίος  πιγκουίνος δεν το έβαλε κάτω και έφτασε ψηλά στον Παρθενώνα! Απόλαυσε το μαγευτικό περιβάλλον και, παρόλο που ήταν κατά ταλαιπωρημένος ,προβληματισμένος και στεναχωρημένος , εντυπωσιάστηκε με το θέαμα. Τότε ήταν που ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο του. Το όνειρο του είχε γίνει πραγματικότητα! 

 Ξαφνικά, μαζεύτηκαν γύρω του ζώα και άνθρωποι κι εκείνος νόμιζε ότι θα άρχιζαν πάλι να γελούν μαζί του αλλά, προς έκπληξη του, άρχισαν όλοι να τον χειροκροτούν ασταμάτητα που είχε πετύχει τον στόχο του. Παρόλες τις δυσκολίες και τις αναποδιές αυτός δεν το έβαλε κάτω αλλά συνέχισε μέχρι να πραγματοποιήσει το όνειρο του. Η συγκίνησή του ήταν μεγάλη!

 Είχε έρθει η ώρα να  γυρίσει σπίτι του, είχε έρθει η ώρα να κλείσει ο κύκλος, είχε έρθει η ώρα να διδάξει σε όλους μας ότι όλοι μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας, αρκεί να μην το βάζουμε ποτέ κάτω.