Η «συνταγή» ήταν η ίδια! Βρίσκεις τον τόπο, τον ήρωα, την αποστολή του, τα εμπόδια που συναντά, τους βοηθούς του, πώς ξεπερνούν τα εμπόδια και δίνεις ένα τέλος. Μόνο που στα παραμύθια το τέλος είναι αίσιο, δηλαδή  ευτυχισμένο, αφού τελειώνουν με τη φράση « Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!». 

   Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν . . .

   Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από τον δικό μας, υπήρχε ένα μικρό αγόρι που αναρωτιόταν πολλά πράγματα. Αναρωτιόταν γιατί ο ουρανός είναι μπλε, το χαρτί γιατί είναι άσπρο και πολλά άλλα.

   Μια μέρα έφαγε μια κόκκινη πιπεριά και αναρωτήθηκε:

‒ Ποια να  είναι η πιο καυτερή πιπεριά  στον κόσμο;

‒ Δεν ξέρω, του απάντησε η μητέρα του.

‒ Πρέπει να μάθω αμέσως! της είπε.

   Την επόμενη ημέρα το μικρό αγόρι, ξύπνησε χαρούμενο κι έτοιμο για μια περιπέτεια! Από καιρό περίμενε αυτή τη στιγμή και μάζευε λεφτά, για να τα χρησιμοποιήσει και τώρα αυτή η στιγμή είχε έρθει!

   Κι έτσι άρχισε η περιπέτεια του μικρού αγοριού!

‒  Ταξί!

‒  Πού θες να πας, νεαρέ;

‒ Στο αεροδρόμιο.

‒ Η διαδρομή θα σου κοστίσει 10,69 ευρώ.

   Φτάνοντας στο αεροδρόμιο  ευχαρίστησε  τον ταξιτζή και επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο.

   Το μικρό αγόρι ταξίδεψε σε πάνω από πενήντα χώρες για να βρει την πιο καυτερή πιπεριά, μέχρι που πήγε στις Η.Π.Α..

   Μόλις έφυγε από το αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης, πήγε σε μία πλατεία. Κάθισε σε ένα παγκάκι και σκεφτόταν από πού να ξεκινήσει να ψάχνει.

   Κάποια στιγμή άρχισε να μουρμουρίζει  «Από πού να ξεκινήσω; . . . Ουφ! . . . πού θα βρω την πιο καυτερή πιπεριά; Κουράστηκα! . . .». 

   Δίπλα του καθόταν ένας κύριος και τον ρώτησε τι τον προβληματίζει. Το μικρό αγόρι του εξήγησε όλη την περιπέτειά του. Ο  κύριος χαμογελώντας του είπε πως δουλεύει σε εργοστάσιο που φτιάχνει την πιο καυτερή πιπεριά. «Μήπως θα μπορούσατε να με βοηθήσετε να πάρω μία και να  την πάω στην πατρίδα μου, την Ελλάδα;» ρώτησε το μικρό αγόρι. «Φυσικά! Αν θέλεις μπορούμε να πάμε αμέσως  τώρα», του είπε ο κύριος.

  Μπήκανε σε ένα ταξί και πήγανε στο εργοστάσιο. Ήτανε ένα μεγάλο κτίριο. Μέσα είχε πολλούς ανθρώπους στους διαδρόμους και πολλά δωμάτια με γυάλινες πόρτες και παράθυρα.

   Από εδώ  του είπε ο κύριος και μπήκανε σε ένα δωμάτιο που είχε πολλά φυτά.

   Αμέσως έκοψε μια καυτερή πιπεριά και του την έδωσε.

‒ Γουάου! Φαίνεται τόσο καυτερή...

‒ Φαίνεται τόσο καυτερή γιατί είναι! Σε όλες τις ηπείρους της γης, ακόμα και στα πιο μικρά νησιά, δε θα βρεις τόσο καυτερή πιπεριά. Αυτή αποδεδειγμένα  είναι η πιο καυτερή πιπεριά, γιατί είναι φτιαγμένη  σε εργοστάσιο! Οι  επιστήμονες κάνοντας πειράματα για να αυξήσουν την αντοχή των φυτών, δημιούργησαν αυτή τη νέα ποικιλία ! Την πιο καυτερή πιπεριά στον κόσμο! 

    Τον ευχαρίστησε  για την πολύτιμη βοήθειά του, τύλιξε σε ένα χαρτί την πιπεριά και έφυγε για το αεροδρόμιο. Η περιπέτειά του είχε τελειώσει!

   Μόλις έφτασε στο σπίτι του, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να δοκιμάσει την πιπεριά.

« Αααα! Είναι τόσο καυτερή!» φώναξε και έτρεξε αμέσως στο ψυγείο για να πιει γάλα

«Τι; . . . όχι! Δεν έχει γάλα;  Νιώθω και τα αυτιά μου να καίνε. . . τι συμβαίνει;. . .η γλώσσα μου πρήστηκε δε θα μπορώ να μιλήσω» έλεγε.

‒ Ααα!

‒ Παιδί μου, ξύπνα!

‒ Τι έγινε;

‒ Είδες όνειρο!

‒ Δηλαδή δεν έφαγα την πιο καυτερή πιπεριά στον κόσμο;

‒ Όχι, γλυκούλη μου!

‒ Ευτυχώς!

Και ζήσαν αυτοί καλά με πολλές περιπέτειες κι εμείς καλύτερα και ήσυχα! 

Συγγραφείς και εικονογράφοι:

Άγγελος Π.

Αντώνης Σ.

Άλκι Χ.

Φοίβος Χ.

Επιμέλεια η δασκάλα της τάξης: Τερζή Σοφία