Μετά την ανάγνωση των ιστοριών μας, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε ένα βιβλίο με κάποιες ιστορίες.

    Επιλέξαμε δύο, οι οποίες ήταν γραμμένες με ζωντάνια και χιούμορ. 

        Τέλος,  κάναμε την  εικονογράφηση όλοι μαζί.

        Καλή ανάγνωση!

                                           Οι μαθήτριες και οι μαθητές

                                                       της Δ'2 τάξης

Μια μέρα αδιάβαστη στο σχολείο

   Μια μέρα στο σχολείο δεν είχε πάει και τόσο καλά!

   Θυμάμαι ήταν η ώρα που έπρεπε να φύγω για το σχολείο. Τότε είδα ακόμα μια φορά το πρόγραμμα και . . . είχα ΙΣΤΟΡΙΑ! Δεν είχα διαβάσει και έλεγα από μέσα μου: «Τα έκανες σαλάτα, Έλενα!». 

    Χωρίς να έχω όμως άλλη επιλογή, ξεκίνησα για το σχολείο.

   Όταν έφτασα στο σχολείο, μπήκαμε αμέσως στην τάξη, διότι έβρεχε. Η κυρία μάς είπε να βγάλουμε τα βιβλία της Ιστορίας.

‒ Η Έλενα να σηκωθεί στον πίνακα για μάθημα!

‒ Ναι, κυρία . . . Αααα! φώναξα βάζοντας τα χέρια στο κεφάλι μου.

‒ Τι έπαθες, Έλενα και έβαλες τα χέρια στο κεφάλι;

‒ Με πονάει . . . το κεφάλι . . . 

‒ Ααα . . . και φυσικά δεν μπορείς να μιλήσεις; 

‒ Ναι . . .μπορώ . . ., αλλά . . . ήπια το αμίλητο νερό και δεν μπορώ να μιλήσω!

‒ Τελικά, το κεφάλι σου πονάει ή ήπιες το αμίλητο νερό;

‒ Μμμ . . . νααα . . .μιιι . . . λήσω δεν μπορώ!

‒ Άσε τις δικαιολογίες, Έλενα!

‒ Πωωω . . . Καλά, θα μιλήσω! 

      Απάντησα έχοντας κοκκινίσει. 

‒ Εεε… ο Φίλιππος ο Β΄ δημιούργησε την Αλεξάνδρειααα . . . και . . .μετά δε θυμάμαι τίποτα, κυρία!

‒ Έλενα, σοβαρέψου! Έχω θυμώσει με τα καμώματά σου! Χάνεις το διάλειμμά σου και ίσως τότε μπορέσεις να συνέλθεις!

    Είχα ντραπεί τόοοοοοοοσο πολύ, που δεν μπορούσα να αναπνεύσω! Κι έτσι πονηρή που είμαι, έκανα πως λιποθύμησα, ελπίζοντας πως μέχρι αύριο η κυρία θα τα ξεχνούσε όλα.  

   Η κυρία όμως είχε ανησυχήσει πάρα πολύ! Αμέσως με πήγε στη νοσηλεύτρια και πήρε τηλέφωνο τη μαμά μου.

   Σε λίγα λεπτά ήρθε η μαμά, για να με πάρει στο σπίτι με το αυτοκίνητο και μαζί μας ήρθε και η κυρία μου.

     Όταν φτάσαμε στο σπίτι, η κυρία Σοφία μου είπε:

‒ Έλενα, είσαι καλά, κορίτσι μου; Αναπνέεις καλά; Θέλεις κάτι να πιεις; Να σου φέρουμε ό,τι χρειάζεσαι!

    Στο μεταξύ, η μαμά μου έφερε να πιω νερό και μου ψιθύρισε: «Έλενα, θα τα πούμε μόλις φύγει η κυρία…».

‒ Περαστικά στο παιδί και να έρθει στο σχολείο όταν νιώσει καλά, είπε η κυρία Σοφία.

‒ Ναιαιαι . . .  Σας ευχαριστώ πολύ! Γεια σας, κυρία Σοφία! της είπε. 

   Η μαμά μου είχε καταλάβει κάτι! Εγώ άρχισα να τρέμω από τον φόβο μου! «Οχ, οχ! . . . η μαμά μου με κοιτάζει περίεργα », σκεφτόμουν.

‒ Λοιπόν, κυρία μου, τι είναι αυτά που κάνεις;

‒ Εεεε . . . Τίποτα, μαμά!

‒ Άστα αυτά, στη μαμά σου μιλάς!

‒ Καλά!. . . Λοιπόν, δεν είχα διαβάσει και έτσι σκέφτηκα να κάνω πως είχα λιποθυμήσει!

‒ Έλενα, μου φώναξε θυμωμένα. 

‒ Αυτό που έκανες δεν ήταν σωστό! Ελπίζω να καταλάβεις το λάθος σου και να μην το ξανακάνεις! Τώρα όμως . . .Τιμωρία! 

Γλυκά για δυο μήνες γιοκ! Κινητό, τηλεόραση γιοκ!

‒ Καλά, καλά! Δε θα το ξανακάνω, είπα. 

‒ Τώρα στο δωμάτιό σου! μου ξαναφώναξε.

   Έτσι εγώ, χωρίς να έχω τι άλλο να κάνω, πήγα στο δωμάτιό μου και χτυπούσα το κεφάλι μου στον τοίχο!

  Τελικά, είχα καταλάβει πως έκανα τεράαααστιο λάθος!

   Έτσι, αποφάσισα πως ποτέ ξανά δε θα ξαναπάω αδιάβαστη στο σχολείο. Το πάθημα μου έγινε μάθημα!

                     2η ιστορία

Μια μέρα αδιάβαστος στο σχολείο

   Προχθές το βράδυ είχα να διαβάσω Ιστορία, αλλά επειδή το μάθημα ήταν τεράστιο και ήταν αργά, δεν το διάβασα.

   Όταν μπήκα στην τάξη, πήγα κατευθείαν στη θέση μου και έκανα την προσευχή μου, για να μη με σηκώσει η κυρία στην Ιστορία.

«Παναγίτσα μου, σε παρακαλώ, βοήθησέ με! Αν με σηκώσει η κυρία να πω μάθημα, θα καταλάβει πως είμαι αδιάβαστος, θα με μαλώσει και οι συμμαθητές μου θα με κοροϊδεύουν.», έλεγα από μέσα μου.

   Η κυρία Μπαμπίνια, μόλις μπήκε στην τάξη, χωρίς να χάσει  χρόνο, άρχισε να κάνει ερωτήσεις. Εγώ κατέβασα το κεφάλι και προσπάθησα να κρυφτώ πίσω από τη Μιχαέλα και την Άννα.

   Για καλή μου τύχη οι περισσότεροι ήταν διαβασμένοι!   Όμως η τύχη μου δεν κράτησε πολύ . . . Η κυρία βαρέθηκε να απαντούν οι ίδιοι μαθητές και θα ρωτούσε αυτούς που δε σήκωναν χέρι. Τότε ταράχτηκα και μέσα στον πανικό μου έριξα την κασετίνα και όλα σκόρπισαν κάτω. Σκέφτηκα να τα μαζέψω αργά μπας και τη γλυτώσω . . .

   Όσο μάζευα, είδα ένα ζευγάρι παπούτσια να σταματάνε δίπλα στο θρανίο μου.

‒ Να μας δείξει ο Όθωνας στον χάρτη την Αλεξάνδρεια που ίδρυσε ο Μέγας Αλέξανδρος!

‒ Αυτό είναι εύκολο, κυρία! Είπα και με αργά βήματα πήγα προς τον χάρτη. Στάθηκα μπροστά και προσπαθούσα να βρω την Αλεξάνδρεια . . .

‒ Άντε, εύκολο δεν είπες πως είναι;

‒ Αχ, κυρία, ξέχασα τα γυαλιά μου στο σπίτι και χωρίς αυτά δε βλέπω τίποτα . . .

‒ Από πότε φοράς γυαλιά εσύ;

‒ Από σήμερα, κυρία!

‒ Όθωνα, με κοροϊδεύεις;

‒ Ναι, κυρία, . . . ε ε ε  εννοούσα όχι, κυρία!

‒ Η Αλεξάνδρεια είναι εδώ κυρία!

‒ Αυτή είναι η Ουγκάντα!

‒ Μα , αυτό δε με ρωτήσατε;

‒ Τώρα έχεις πρόβλημα και στα αυτιά σου;

‒ Πού το καταλάβατε; Από το  πρωί έχουν βουλώσει και δεν ακούω τίποτα!

‒‒ Ώστε με δουλεύεις πάλι, ε ; Κάθισε στη θέση σου και μην ξαναμιλήσεις! Στο επόμενο μάθημα θα γράψουμε τεστ, για να διαβάσουν αυτοί που δε διάβασαν σήμερα.

   Εγώ είχα κοκκινίσει απ’ τη ντροπή μου και έμοιαζα σαν μία κατακόκκινη ντομάτα!

   Από τότε έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου, να μην ξαναπάω ποτέ αδιάβαστος στο σχολείο!

Συγγραφείς οι μαθητές :Έλενα Σ.- ΄Οθωνας Τ.

Εικονογράφοι οι μαθήτριες και οι μαθητές :

Αγγελική Ρ.  - Αλεχάντρο Ν.

Άννα Χ.          -Ηλέκτρα Μ.

Μιχαέλα Μ.   -Φοίβος Χ.

Άρτεμις Τ.    - Εβελίνα Ο.

 Ματίνα Π.    -Κωνσταντίνα Μ.

Όθωνας Τ.    -Ανδροκλής Π.

Βασίλης Ν.   -Ελένη Σ.

Άγγελος Π.    -Άγγελος Π.

Άλκι Χ.           -Αντώνης Σ.

Λουκάς Χ.

Επιμέλεια η δασκάλα της τάξης: Τερζή Σοφία