Ο Σωτήρης είναι ένας μαθητής που πηγαίνει στο νηπιαγωγείο, ένας από τους φίλους του είναι ο κος κυπαρίσσης  ένα ψηλό δέντρο που βρίσκεται στην αυλή του σπιτιού του. 

Ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα που ο Σωτήρης βγήκε στην αυλή να παίξει, παρατήρησε πως το δέντρο ήταν πολύ στενοχωρημένο!

Όταν ο Σωτήρης πήγε κοντά του, το κυπαρίσσι του είπε πως οι φίλοι του τα πουλάκια που κάθονταν στα κλαδιά να ξαποστάσουν, του είπαν άσχημα νέα,

πως πια δεν βρίσκουν εύκολα σκιά δέντρου για να ξεκουραστούν τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού γιατί οι άνθρωποι καίνε τα δάση, κόβουν τα δέντρα με μανία για να φτιάξουν πολυκατοικίες και άλλα τέτοια πράγματα. 

Και η μικρή πασχαλίτσα που στάθηκε στο πάνω στο μικρό χεράκι του Σωτήρη επιβεβαίωσε πως οι άνθρωποι τελευταία δεν φροντίζουν το περιβάλλον. Του είπε πως μια μέρα που καθόταν αμέριμνη πάνω σε μια κάπαρη ένα μεγάλο ανθρώπινο χέρι ήταν έτοιμο να ξεριζώσει ολόκληρο το φυτό. 

Η πασχαλίτσα θυμωμένη έκανε μια απότομη κίνηση ανοίγοντας γρήγορα τα φτερά της και πετώντας προς το πρόσωπο του ανθρώπου με αποτέλεσμα εκείνος να τρομάξει και να φύγει. Ο Σωτήρης ακούγοντας αυτά στενοχωρήθηκε πολύ, δεν είχε διάθεση να παίξει στην αυλή και μπήκε σκεφτικός μέσα στο σπίτι.  

Είχε ζεσταθεί πολύ και αποφάσισε να ανοίξει το ψυγείο να πάρει λίγο γάλα για να ξεδιψάσει. Έκπληκτος άκουσε το μπουκάλι να μιλά και να λέει το παράπονό του. 

Σε παρακαλώ Σωτήρη μη με πετάξεις στον δρόμο μόλις τελειώσει το γάλα. Ο Σωτήρης απάντησε πως δεν έχει μάθει να πετάει σκουπίδια στους δρόμους αλλά μόνο μέσα στους κάδους. Τότε το μπουκάλι του είπε: «Μια μέρα ένα άλλο παιδάκι που είχε πιει τον χυμό του πέταξε το άδειο κουτί στον δρόμο, λίγο αργότερα ένα κοριτσάκι το κλώτσησε μακριά, πιο κάτω ένας σκύλος έσκυψε να το μυρίσει και άρχισε να το γλύφει.

Όταν έπεσε το βράδυ έπιασε δυνατή βροχή και μαζεύτηκαν πολλά χάρτινα κουτάκια, πλαστικά ποτήρια, καλαμάκια και χαρτιά πάνω σε μια σχάρα στην άκρη του δρόμου. Πόσο μόνα ένοιωθαν όλα αυτά τα αντικείμενα δεν λέγεται! Έμειναν αγκαλιασμένα όλη νύχτα και έλεγαν την προσωπική τους ιστορία από πού είχαν ξεκινήσει και που κατέληξαν.

Την επόμενη μέρα με το πρώτο φως του ήλιου ακούστηκαν χαρούμενες παιδικές φωνές, μικρά παιδικά χεράκια φορώντας γάντια άρχισαν να μαζεύουν ένα ένα όλα τα σκουπίδια που οι άνθρωποι είχαν πατάξει δεξιά και αριστερά στους δρόμους.

Ένα μεγάλο αυτοκίνητο μάζευε τις σακούλες με τα σκουπίδια και τα πήγαινε σ’ ένα εργοστάσιο. 

Και τι έγινε εκεί; Ρώτησε ο Σωτήρης. Το κουτί από το γάλα του απάντησε πως οι άνθρωποι ανακύκλωναν καθετί παλιό, του έδιναν δηλαδή ζωή ξανά από την αρχή. «Εμένα που τώρα με κρατάς στο χέρι σου σαν μπουκάλι γάλακτος πριν ήμουν ένα κουτί από χυμό πορτοκάλι», είπε το μπουκάλι.

Έτσι λοιπόν ο Σωτήρης αφού ήπιε το γάλα για να δροσιστεί αποφάσισε να μιλήσει με τους γονείς του και τους φίλους του για να μαζέψουν τα σκουπίδια από τους δρόμους, 

να φυτέψουν δέντρα και λουλούδια για να μην χαθεί το οξυγόνο και ο πλανήτης μας να γίνει πιο πράσινος. 

Κατάλαβε πως όταν όλα τα σκουπίδια που πετάμε επεξεργαστούν με τον κατάλληλο τρόπο, τότε μπορούμε να έχουμε καθαρές θάλασσες, δάση, νερό και καθαρό περιβάλλον. 

Γι’ αυτό ανακυκλώνουμε τα πλαστικά, μαζεύουμε τα σκουπίδια από τις θάλασσες και προσέχουμε να μην σπαταλάμε το νερό. 

Ας βάλουμε όλοι ένα τέλος σε όλη αυτή την κατάσταση!
Θέλουμε καθαρές θάλασσες!!!
 

Θέλουμε να ζούμε σε ένα υγιές και καθαρό περιβάλλον !!! και η λύση είναι μια λέξη μαγική ...      ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ!!!