ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εισαγωγή: σελ. 3-6

2ο Ν/γ Νεάπολης: σελ. 7-12

1ο Ν/Γ Νεάπολης: σελ. 13-19

3ο Ν/Γ Νεάπολης: σελ. 20-31

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια μικρή πόλη γεμάτη γέλια, παιχνίδια και ιστορίες, που την έλεγαν Παραμυθένια. 

Η Μεγάλη Βιβλιοθήκη ήταν το πιο ξεχωριστό κτίριο της πόλης. Οι τοίχοι της ήταν φτιαγμένοι από ξύλο που μύριζε κανέλα και μέλι και οι στέγες της ήταν βαμμένες με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Μέσα της, υπήρχαν ράφια γεμάτα με παραμύθια, ποιήματα και μαγικές ιστορίες από κάθε γωνιά του κόσμου.

Όταν τα παιδιά περνούσαν το κατώφλι, τα βιβλία άνοιγαν μόνα τους, σαν να τα καλούσαν να τα διαβάσουν. Στο κέντρο υπήρχε ένα τεράστιο μαξιλάρι όπου μπορούσαν να κάθονται όλοι μαζί, να διαβάζουν και να ταξιδεύουν με τη φαντασία τους. 

Το πιο σπουδαίο όμως ήταν ένα βιβλίο που έλαμπε ελαφρά – το μαγικό βιβλίο – που άλλαζε τις σελίδες του ανάλογα με τα όνειρα και τις ιστορίες των παιδιών.

Μια μέρα τρία παιδιά παρατήρησαν πως η μεγάλη βιβλιοθήκη της πόλης ήταν πιο ήσυχη από το συνηθισμένο. Όταν πήγαν να διαλέξουν το αγαπημένο τους βιβλίο, διαπίστωσαν πως το μαγικό βιβλίο έλειπε και στη θέση του υπήρχε ένα σημείωμα, που έλεγε: «Φεύγω, γιατί τα παιδιά σταμάτησαν να διαβάζουν βιβλία και νιώθω τις σελίδες μου να ξεθωριάζουν 

και να γίνονται όλο και πιο άδειες, 

καθώς κανείς δεν με ανοίγει για 

να μοιραστεί ιστορίες με άλλους".

Η μικρή παρέα  αποφάσισε πως έπρεπε να το βρουν, γιατί χωρίς αυτό η πόλη τους δεν θα ήταν το ίδιο χαρούμενη και φωτεινή. Μα από πού να άρχιζαν την αναζήτηση; 

Ξαφνικά, ξεπήδησε μέσα από ένα βιβλίο η κουκουβάγια, το σοφό πουλί της θεάς Αθηνάς και τους είπε…

...πως το βιβλίο είχε κρυφτεί σε μια κουφάλα ενός δέντρου, σε ένα δάσος μακριά από εκεί. Τους έδωσε μάλιστα και έναν μαγικό χάρτη, όπου ήταν σημειωμένο με ένα μεγάλο "Χ" η τοποθεσία του.

Τα τρία παιδιά ξεκίνησαν αμέσως την αναζήτηση! Πέρασαν δρόμους, σκάλες, σπίτια, αεροδρόμια, χωράφια, βουνά, ποτάμια. Συνάντησαν ανθρώπους, αυτοκίνητα, ζώα μεγάλα και μικρά. Όλοι τους ρωτούσαν να μάθουν πού πάνε κι αν θέλουν βοήθεια. Αλλά τα παιδιά δεν είπαν τίποτα - ήταν το μυστικό τους.

Όταν έφτασαν στο δάσος ήταν νύχτα πια. Μπόρεσαν όμως να διακρίνουν πως δεν ήταν ένα συνηθισμένο δάσος.

Ήταν ένα μαγικό δάσος που τα δέντρα του δεν είχαν φρούτα και καρπούς στα κλαδιά τους, αλλά βιβλία! Στη είσοδο του δάσους υπήρχε μια μικρή σπηλιά και αποφάσισαν να καθίσουν για λίγο εκεί μέσα, μέχρι να σκεφτούν και να αποφασίσουν τι θα έκαναν.

  Δεν είχαν προλάβει καλά-καλά να καθίσουν στο πάτωμα της σπηλιάς, όταν από το εσωτερικό της εμφανίστηκε μια αρκούδα. Τα παιδιά φυσικά τρόμαξαν και ήταν έτοιμα να τρέξουν έξω, όταν ξαφνικά άκουσαν την αρκούδα να μιλάει.

- Τι θέλετε εδώ; τους ρώτησε ήρεμα.

Ήταν μια καλή αρκούδα κι έτσι τα παιδιά αποφάσισαν να της εξηγήσουν το λόγο που είχαν έρθει στο μαγικό δάσος.

Όσο τα παιδιά μιλούσαν, στη σπηλιά άρχισαν να μαζεύονται και άλλα ζώα που τη μέρα κοιμόντουσαν και τη νύχτα έβγαιναν και τριγυρνούσαν στο δάσος. Ήρθε μια κουκουβάγια, μια γάτα, μια νυχτερίδα! Κι εκείνα όμως, όπως και η αρκούδα, ήταν καλά ζωάκια και κάθισαν ήσυχα δίπλα στα παιδιά και τα άκουγαν. Πρότειναν μάλιστα, αφού έβλεπαν τόσο καλά στο σκοτάδι, να τα βοηθήσουν να βρουν το μαγικό βιβλίο. Τα παιδιά όμως ήταν πολύ κουρασμένα από το μακρύ ταξίδι και ήθελαν να κοιμηθούν. Έτσι κάθισαν δίπλα τους για να μη φοβούνται το βράδυ μέσα στη σκοτεινή σπηλιά.

Την άλλη μέρα το πρωί το κάθε παιδί πήρε μαζί του κάποια από τα ζώα του δάσους, που είχαν μάθει για την περιπέτεια των παιδιών και είχαν έρθει να βοηθήσουν και ξεκίνησαν την αναζήτηση.

 Ψάξαν από δω, ψάξαν από εκεί, αλλά πουθενά το βιβλίο.

- Ας ανοίξουμε ξανά το χάρτη να δούμε μήπως μας βοηθήσει, πρότεινε το ένα παιδί, όταν ξαναβρέθηκαν μετά από ώρες στη σπηλιά.

Πράγματι, άνοιξαν το χάρτη και είδαν έκπληκτα, ότι το "Χ" που έδειχνε τη θέση του βιβλίου δε βρισκόταν πια στο μαγικό δάσος, αλλά είχε μετακινηθεί. Το βιβλίο είχε αλλάξει θέση, καθώς δεν ήθελε να βρεθεί! Τώρα το σημείο που έδειχνε τη θέση του βρισκόταν...

στο μαγεμένο μονοπάτι, που είχε πολλές στροφές και ήταν δύσβατο πολύ. Όποιος το διέσχιζε έφτανε σε μαγεμένα βουνά ,όπου ζούσε ένα τρομερό τέρας. Το τέρας αυτό ήταν πράσινο, είχε τρία κέρατα στο κεφάλι, χίλια κόκκινα μάτια και νύχια και δόντια κοφτερά. Όποιος το συναντούσε τρόμαζε πολύ, όμως δεν ήξερε ότι είχε καλή ψυχή και γλυκιά φωνή. Τα παιδιά πέρασαν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία το μονοπάτι και έφτασαν στα μαγεμένα βουνά.

Ξαφνικά μπροστά τους εμφανίστηκε το τέρας. Τα παιδιά κοκάλωσαν από το φόβο τους. Αμέσως όμως ακούν μια γλυκιά φωνή, η οποία προερχόταν από το τέρας, που μιλούσε σαν άνθρωπος: « Μη φοβάστε.. τί ζητάτε και πώς φτάσατε ως εδώ ;»

Τα τρία παιδιά με τρεμάμενη φωνή του απαντούν: «Μας οδήγησε ο χάρτης. Ψάχνουμε το μαγικό βιβλίο. Μήπως ξέρεις πού βρίσκεται;».

Το τέρας χαμογελά και τους απαντά ψιθυριστά: «Θα σας πω αν κρατάτε μυστικό.. για να μην μας ακούσει και χαθεί ξανά..» . 

Τα παιδιά γνέφουν καταφατικά και ακούν προσεκτικά. «Το βιβλίο βρίσκεται στο μαγεμένο κόσμο των 2 δέντρων, τα οποία κουνιούνται δεξιά και αριστερά μπερδεύοντας όποιον πάει κοντά. 

Το   δέντρο από δεξιά δείχνει το δρόμο του καλού και το δέντρο από αριστερά το δρόμο του κακού». 

Τα παιδιά ακολούθησαν τις οδηγίες και περπατώντας στις μύτες ων ποδιών έφτασαν στα δύο δέντρα. Έψαξαν από την ρίζα ως την κρυφή αλλά το βιβλίο δεν υπήρχε εκεί.  Άνοιξαν το χάρτη ξανά. Με έκπληξη είδαν ότι το «Χ» είχε εξαφανιστεί! 

Τώρα το σημείο που έδειχνε την θέση του βρισκόταν… σε μια μαγευτική και συγχρόνως μαγική παραλία. Η παραλία αυτή ήταν γεμάτη με γυαλιστερές πετρούλες, μεγάλες και μικρές και χρωματιστά κοχύλια που έλαμπαν κάτω από τον χρυσαφένιο ήλιο και τον λαμπερό ουρανό.

Τα τρία παιδιά παρατήρησαν πως δεν υπήρχε τίποτα άλλο πάνω στη χρυσή άμμο παρά μόνο ένα ξυλαράκι πάνω στο οποίο ήταν δεμένο ένα άσπρο πανί. Έτρεξαν προς τα εκεί μήπως βρουν το μαγικό βιβλίο. Δυστυχώς δεν βρήκαν τίποτα πάνω στην άμμο αλλά δεν απελπίστηκαν. 

Αποφάσισαν να σκάψουν με τα χέρια τους σε εκείνο το σημείο. Πράγματι, σε μικρό βάθος, βρήκαν ένα παλιό, σκονισμένο και αραχνιασμένο μπαούλο που μόλις το ακούμπησαν άνοιξε μαγικά μόνο του.

Μέσα δεν υπήρχε το μαγικό βιβλίο παρά μόνο μια φωτογραφία που έδειχνε θάλασσα κι ένα μήνυμα που έλεγε: «ΨΑΞΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ». Μόλις το διάβασαν, εμφανίστηκε μπροστά τους μια χαμογελαστή γοργόνα με πολύχρωμα μαλλιά και χρυσά λέπια και κάλεσε τα τρία παιδιά να τα μεταφέρει στο βυθό της θάλασσας για να ψάξουν κι εκεί.

Τα θαλάσσιο ταξίδι ξεκίνησε και τα παιδιά ενθουσιασμένα είδαν ψαράκια, καβουράκια, ιππόκαμπους, αστερίες, μια θαλάσσια χελώνα, δυο δελφίνια και μια τεράστια φάλαινα. Ρωτούσαν ένα- ένα κάθε θαλάσσιο ζώο αν είδε το μαγικό βιβλίο μα κανένα δεν το είχε δει. Λυπημένα και μουσκεμένα βγήκαν στην ακροθαλασσιά κι αποφάσισαν ν΄ ανοίξουν το χάρτη για να δουν που είχε κρυφτεί αυτή τη φορά  το μαγικό βιβλίο. Τώρα το «Χ»  βρισκόταν….

……στον ουρανό, στον κήπο ενός Γίγαντα που τον έλεγαν Τρομερό!!!

Τα τρία παιδιά, θα ανέβαιναν στον ουρανό με τη βοήθεια ενός μαγικού τραμπολίνου που τους φανέρωσε τη μυστική του θέση η γοργόνα. Βρισκόταν πάνω σε ένα απομονωμένο νησί στη μέση του ωκεανού. 

Μόλις έφτασαν πήδηξαν μερικές φορές λέγοντας τα μαγικά λόγια «τραμπολίνο μαγικό στείλε με στον ουρανό!» και βρέθηκαν πράγματι στον ουρανό .

Ο Γίγαντας ζούσε σε έναν ψηλό πύργο πάνω στα σύννεφα και είχε δύο διαφορετικούς κήπους που τους χώριζε ένα μονοπάτι με διαμαντένια πετραδάκια! Ο ένας είχε λουλούδια που αντί για πέταλα είχαν σελίδες από βιβλία και ο άλλος  είχε άγρια λουλούδια με πολλά αγκάθια και αντί για μπουμπούκια, μικρά δεινοσαυράκια.

Ο Τρομερός είχε 10 μέτρα ύψος και ήταν πολύχρωμος. Ήταν πολύ γλυκούλης και χαμογελαστός. Για κατοικίδιο είχε ένα δεινοσαυράκι Οβιράπτορ, που κυνηγούσε κότες όταν πεινούσε.

Τα παιδιά βρήκαν τον πύργο και χτύπησαν την ψηλή πόρτα. Τους άνοιξε ο Οβιράπτορ, που αγαπούσε πολύ τα μικρά παιδιά, και τους οδήγησε στον Τρομερό. Τα παιδιά ρώτησαν γεμάτα αγωνία «Κύριε Τρομερέ έχετε δει το μαγεμένο βιβλίο;». Τότε αυτός τους απάντησε πως ναι, το βιβλίο είχε μείνει για λίγες ημέρες μαζί του και επισκέπτονταν μάλιστα καθημερινά τον κήπο με τα λουλούδια με τα σελιδοπέταλα.

Αλλά…… είχε πλέον φύγει για ένα πολύ μακρινό ταξίδι…Τότε τα παιδιά άνοιξαν το χάρτη και είδαν έκπληκτα ότι ο χάρτης είχε πάνω το ηλιακό σύστημα και ότι το Χ βρίσκονταν το πλανήτη Άρη!!!

Τα παιδιά απελπίστηκαν…….Πώς θα τα κατάφερναν να φτάσουν ως εκεί;;;; Τότε ο Τρομερός τους πρότεινε μαζί με τον Οβιράπτορ να τα βοηθήσουν να φτιάξουν ένα διαστημόπλοιο.

Ξεκίνησαν αμέσως δουλειά και έφτιαξαν ένα διαστημόπλοιο με πλαστικά μπουκάλια, καπάκια, κουτιά από παιχνίδια, ντενεκεδάκια. Το διαστημόπλοιο ήταν έτοιμο! Τα παιδιά επιβιβάστηκαν και ξεκίνησαν το μακρινό τους ταξίδι.

Όταν επιτέλους έφτασαν στον Άρη…..κατέβηκαν από το διαστημόπλοιο και περπάτησαν λίγο να ξεμουδιάσουν από το μεγάλο ταξίδι. Ενώ περπατούσαν εμφανίστηκαν μπροστά τους δύο περίεργα πλάσματα. Ήταν δύο πράσινοι Αρειανοί. Είχαν τετράγωνα κεφάλια με τρεις κεραίες από πάνω. Σε κάθε κεραία υπήρχε και ένα μωβ μάτι. Συστήθηκαν στους Αρειανούς, αλλά αυτοί δεν έδειχναν να καταλαβαίνουν….

Τότε τα παιδιά έδειξαν φωτογραφίες από το βιβλίο και με νοήματα ρώτησαν αν το έχουν δει. Οι Αρειανοί έγνεψαν πως ναι το είχαν δει. Το βιβλίο είχε περάσει από εκεί, έμεινε μερικές ημέρες, τους έδειξε τις σελίδες του, τους είπε τις ιστορίες του, έγραψε τις δικές τους, αλλά ότι  είχε φύγει πάλι πίσω στη Γη…..

Τα παιδιά άνοιξαν γεμάτα αγωνία το χάρτη για να διαπιστώσουν ότι……..το Χ ήταν και πάλι πίσω στη βιβλιοθήκη!!!!!!! Αποχαιρέτησαν τους 2 Αρειανούς και ανέβηκαν γρήγορα στο διαστημόπλοιο για να επιστρέψουν και πάλι στη Γη! Όταν προσγειώθηκαν , έτρεξαν  στη βιβλιοθήκη… μπήκαν μέσα και αντίκρισαν το μαγεμένο βιβλίο. 

«Επιτέλους  σε βρήκαμε» είπαν με λαχτάρα. «Γιατί έφυγες;;;σε ψάχναμε σε ουρανό, θάλασσα, δάση ακόμα και στο διάστημα». 

Τότε το βιβλίο τους είπε…. «Ήμουν λυπημένο και ένιωθα μεγάλη μοναξιά…. Τα παιδιά είχατε όλα σχεδόν σταματήσει να διαβάζετε βιβλία.... όλοι κρατάτε στα χέρια σας τάμπλετ, κινητά, playstation ή βλέπετε τηλεόραση… Ήθελα λοιπόν να σας κάνω να αφήσετε όλα αυτά και να ζήσετε μία όμορφη περιπέτεια με τους φίλους σας…και να νιώσετε πως όλα τα πραγματικά όμορφα είναι έξω από τις οθόνες, στις βόλτες με τους φίλους σας ή κρυμμένα στις μαγικές σελίδες των βιβλίων». 

Έτσι έδωσαν υπόσχεση πως θα επισκέπτονται πιο συχνά τη βιβλιοθήκη και ότι θα αφήσουν στην άκρη οθόνες και ηλεκτρονικά παιχνίδια καθώς πραγματικά η περιπέτεια που έζησαν ήταν μαγική!!!!