ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Η κορυφαία υψίφωνος του 20ού αιώνα Μαρία Κάλλας (Μαρία Καλογεροπούλου) γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1923 στη Νέα Υόρκη

Γονείς ήταν η Ευαγγελία Δημητριάδη και ο Γιώργος Καλογερόπουλος και αδέρφια της η Υακίνθη Κάλλας και  ο Βασίλης Κάλλας.

 Στη Νέα Υόρκη η Κάλλας ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και μέρος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής της. Η μητέρα της ανακαλύπτοντας από νωρίς το μουσικό της ταλέντο   την ωθούσε να τραγουδά. Το 1937 η μητέρα της πήρε  διαζύγιο και επέστρεψε με τις κόρες της στην Αθήνα. 

Η Κάλλας έλαβε τη μουσική της εκπαίδευση στην Αθήνα. Αρχικά, η μητέρα της επιχείρησε να την εγγράψει στο επιφανές Ωδείο Αθηνών, χωρίς επιτυχία· η φωνή της δεν εντυπωσίασε την επιτροπή, ενώ  δεν θα την έκανε δεκτή αν δεν αποκτούσε το απαραίτητο θεωρητικό υπόβαθρο.Το καλοκαίρι του 1937, η μητέρα της επισκέφτηκε τη δασκάλα μονωδίας Μαρία Τριβέλλα στο νεότερο Εθνικό Ωδείο.

Η Τριβέλλα συμφώνησε να αναλάβει τη διδασκαλία της αρνούμενη να λάβει χρήματα.

Δύο χρόνια μετά την έναρξη των μαθημάτων με την Τριβέλλα, η Κάλλας πέρασε ξανά από ακρόαση στο Ωδείο Αθηνών και  η καθηγήτρια μονωδίας, Ελβίρα ντε Ιδάλγο, τη δέχτηκε αμέσως ως μαθήτριά της και, μετά από παράκληση της μητέρας της, συμφώνησε να αναμείνει ένα έτος ως την αποφοίτησή της από το Εθνικό Ωδείο.

    Το επίσημο επαγγελματικό ντεμπούτο της έγινε το 1940 – 1941  στον μικρό ρόλο της Βεατρίκης στην οπερέτα Βοκκάκιος. Το εργασιακό κλίμα που αντιμετώπισε τότε ήταν αρνητικό εναντίον της για λόγους επαγγελματικού ανταγωνισμού.Εντούτοις, η Κάλλας αντιπαρήλθε τις όποιες εχθρότητες και, εν τέλει, ανέλαβε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο στις 27 Αυγούστου 1942, εμφανιζόμενη ως Τόσκα στη φερώνυμη όπερα του Πουτσίνι.

   Το 1945 γυρίζει στην Αμερική και  της προτείνεται θέση στην Μητροπολιτική όπερα της Νέας Υόρκης την οποία αρνήθηκε. 

Το 1947, σε ηλικία 23 ετών, πηγαίνει στη Βερόνα. Εκεί   γνώρισε τον Τζοβάννι Μπατίστα Μενεγκίνι, έναν αρκετά μεγαλύτερό της πλούσιο και φιλόμουσο βιομήχανο με τον οποίον παντρεύτηκε  στις 21 Απριλίου 1949.

Στη συνέχεια η καριέρα της απογειώθηκε . Τραγούδησε  στις μεγαλύτερες όπερες του κόσμου

Στη Νότιο Αμερική

Σκάλα του Μιλάνου, Ιταλία

Οπερά Γκαρνιέ, Παρίσι

Όπερα του Μόντε Κάρλο

Όπερα του Σίδνεϋ

ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ     ΑΘΗΝΑ

ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

   Τον Σεπτέμβριο του 1957, σε ένα πάρτι γνώρισε τον Έλληνα εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση και το 1959, μετά από δέκα χρόνια γάμου, η Κάλλας άφησε τον Μενεγκίνι. 

   Τον Ιούλιο του 1965 η Κάλλας συμμετείχε για τελευταία φορά σε σκηνική παρουσίαση όπερας, πρωταγωνιστώντας ως Τόσκα  στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, με σκηνοθέτη τον Φράνκο Τζεφιρέλι.

Το 1968  ο Ωνάσης την άφησε για να παντρευτεί τον Οκτώβριο του ίδιου έτους την Τζάκι Κέννεντι, χήρα του δολοφονηθέντος Αμερικανού Προέδρου Τζον Φ. Κέννεντυ.

Το 1973, η Κάλλας  ξεκίνησε μια παγκόσμια «αποχαιρετιστήρια περιοδεία». Κατά τη διετία 1973 – 1974, Κάλλας και Ντι Στέφανο τραγούδησαν σε δεκάδες πόλεις, της Ευρώπης, της Αμερικής και της Άπω Ανατολής. Σε εκείνο το σημείο, έχοντας μείνει για χρόνια χωρίς καθημερινή εξάσκηση και πάσχοντας από προβλήματα υγείας, η φωνή της Κάλλας είχε υποβαθμιστεί σημαντικά ως προς την ποιότητά της.

Η περιοδεία έληξε στο Σαππόρο της Ιαπωνίας στις 11 Νοεμβρίου 1974, με την τελευταία δημόσια καλλιτεχνική εμφάνιση της Κάλλας. 

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης πέθανε στο Παρίσι στις 15 Μαρτίου 1975. Πιθανότατα ο θάνατός του, αλλά και η δολοφονία του Πιέρ Πάολο Παζολίνι στις 2 Νοεμβρίου 1975, στοίχισαν στην Κάλλας, που συνέχισε να ζει απομονωμένη στο διαμέρισμά της στο Παρίσι με μόνη συντροφιά την οικονόμο της, Μπρούνα και τον μπάτλερ της, Φερούτσιο.

 Η Μαρία Κάλλας πέθανε από καρδιακή προσβολή στο διαμέρισμά της στο Παρίσι στις 16 Σεπτεμβρίου 1977, σε ηλικία 53 ετών.

Η κηδεία της έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου 1977 στον Ελληνορθόδοξο Καθεδρικό Ναό του Αγίου Στεφάνου της οδού Ζωρζ Μπιζέ στο Παρίσι, παρουσία της αδερφής της, Τζάκι, της φίλης της, Γκρέις Κέλι, της Καρολίνας του Μονακό και άλλων προσωπικοτήτων.

Η κηδεία στο Παρίσι

 Σύμφωνα με τη γνώριμη της Κάλλας, πιανίστα Βάσω Δεβετζή, η επιθυμία της ήταν να αποτεφρωθεί και οι στάχτες της να σκορπιστούν στο Αιγαίο Πέλαγος. Ωστόσο, όπως τόνισε ο Πετσάλης-Διομήδης αλλά και ο Γαλατόπουλος, δεν υπήρξε κάποια επίσημη ή ανεπίσημη καταγραφή της επιθυμίας αυτής, συνεπώς το γνήσιό της είναι αμφισβητήσιμο· μάλιστα, σύμφωνα με άλλα κοντινά της πρόσωπα η αποτέφρωση ήταν αντίθετη στις θρησκευτικές και ηθικές της πεποιθήσεις. Παρά ταύτα, η σορός της αποτεφρώθηκε στο Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ, το μεγαλύτερο του μητροπολιτικού Παρισιού. Δύο έτη αργότερα, τον Ιούνιο του 1979, έπειτα από μια σύντομη τελετή, ο τότε Υπουργός Πολιτισμού Δημήτρης Νιάνιας σκόρπισε την τέφρα της από πυραυλάκατο που έπλεε στον Σαρωνικό κόλπο.

ΕΡΓΑ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΠΑΙΞΕ

Η Μαρία Κάλλας έπαιξε  σε πάρα πολλές όπερες  πλήθος ρόλων. Αναφέρουμε λίγους από αυτούς.

Καβαλερία Ρουστικάνα, Τόσκα,  Τζοκόντα, Αΐντα,  Νόρμα, Ναμπούκο, Τραβιάτα, Ο Σικελικός Εσπερινός, Ριγκολέττο, Μάκβεθ, Μήδεια, Άλκηστις,   Μαντάμα Μπατερφλάι, Ο κουρέας της Σεβίλλης, Λα Μποέμ, Ιφιγένεια εν Ταύροις, Άννα Μπολένα, Κάρμεν.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΟΠΕΡΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

   Το κτίριο μιας Όπερας αποτελεί για κάθε χώρα ένα “στολίδι”, υποδηλώνοντας τον πλούτο αλλά και τη δύναμη ενός έθνους. Ακολουθώντας κλασικές γραμμές στο σχεδιασμό και τη διακόσμηση -με βαρύτιμα έπιπλα και περίτεχνες τοιχογραφίες-  ή πιο λιτό σχεδιασμό στα πιο σύγχρονα κτίρια, οι Όπερες ανά τον κόσμο καταδεικνύουν τον πολιτισμό της χώρας όπου βρίσκονται. Μερικές από τις σπουδαίες Όπερες ανά τον κόσμο είναι οι παρακάτω:

Σκάλα του Μιλάνου, Ιταλία

Όπερα του Μόντε Κάρλο, Μονακό

Θέατρο του Σαν Κάρλο, Νάπολη, Ιταλία

Θέατρο Μαρίνσκι, Αγία Πετρούπολη, Ρωσία

Οπερά Γκαρνιέ, Παρίσι, Γαλλία

Εθνικό Θέατρο του Μονάχου, Γερμανία

Θέατρο Mikhailovsky, Αγία Πετρούπολη, Ρωσία

Ρουμανικό Αθήναιον, Βουκουρέστι, Ρουμανία

Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης

Όπερα του Όσλο, Νορβηγία

Ανάκτορο Ντρότνινγκχολμ

Όπερα του Σίδνεϋ

Επαγγέλματα  σχετικά με την όπερα

Διευθυντής ορχήστρας: Είναι ο άνθρωπος που διευθύνει την ορχήστρα. Σε µία παράσταση όπερας συντονίζει όλο το θέαµα: διευθύνει την ορχήστρα και την χορωδία και επίσης καθοδηγεί του τραγουδιστές.

 Ενδυµατολόγος: Ο ενδυµατολόγος µελετά το έργο και σχεδιάζει τα κοστούµια της παράστασης σε συνεργασία µε το σκηνοθέτη. Σχεδιάζει, δηλαδή, σύµφωνα µε τη δική του φαντασία, τι φοράει ο κάθε ήρωας σε κάθε σκηνή. 

Ζωγράφος: Ζωγραφίζει τα σκηνικά που τοποθετούµε στη σκηνή. Μπορεί να τα βάψει µε ένα χρώµα, αλλά και να ζωγραφίσει ολόκληρη εικόνα µε πολλές λεπτοµέρειες. 

Κατασκευαστής ειδών φροντιστηρίου: Φροντιστήριο, στο θέατρο, ονοµάζεται κάθε αντικείµενο που χρησιµοποιείται στη σκηνή. Τα αντικείµενα ονοµάστηκαν έτσι επειδή «φροντίζουν» να γίνει σωστά η παράσταση.

 Κατασκευαστής ενδυµάτων: Σχεδιάζει και ράβει τα κοστούµια που χρησιµοποιούνται στο έργο, ακολουθώντας τα σχέδια του ενδυµατολόγου. 

 Πλαστικός ζωγράφος: Επιµελείται όλα τα µέρη των σκηνικών που είναι ανάγλυφα, δηλαδή που πρέπει να σκαλιστούν πάνω σε µία επιφάνεια. Μπορεί να φτιάξει έναν άγριο τοίχο, αλλά και µία ωραία ανάγλυφη εικόνα. 

 Σχεδιαστής μακιγιάζ: Είναι εκείνος που βάφει το πρόσωπο όλων των καλλιτεχνών πριν βγουν στην σκηνή, προκειµένου να τους κάνει να µοιάζουν µε τον ρόλο που υποδύονται.  Έτσι, αν το απαιτεί ο ρόλος, µπορεί να µετατρέψει µία νέα και όµορφη τραγουδίστρια σε γριά µάγισσα, ή έναν όχι και τόσο νέο τραγουδιστή σε γοητευτικό νέο. 

 Σχεδιαστής-ράπτης καπέλων: Σχεδιάζει και κατασκευάζει τα καπέλα που φορούν οι ήρωες του έργου. 

Σχεδιαστής φωτισµών: Είναι εκείνος που αποφασίζει πώς ανάβουν τα φώτα στη σκηνή. Διαβάζει το έργο και συνεργάζεται µε τον σκηνοθέτη, το σκηνογράφο και τον ενδυµατολόγο.