Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό φυλλαράκι. Το φυλλαράκι ήταν πάνω στο δέντρο. Τα χρώματά του ήταν πολύ έντονα. Ήταν πράσινο, λίγο καφέ και λίγο κίτρινο γιατί ήταν φθινόπωρο. "Σε λίγες μέρες θα πέσω στο πάτωμα. Μπορεί να πέσω ανάποδα και να μη σας βλέπω. Σας παρακαλώ να μη με πατάτε", είπε το μικρό φυλλαράκι στα άλλα ζωάκια.

Τα ζώα κοίταξαν το μικρό φυλλαράκι και του υποσχέθηκαν ότι δεν θα το πατήσουν, όταν πέσει.

Οι μέρες περνούσαν και ένα πρωινό φύσηξε ένας δυνατός αέρας και το φυλλαράκι όσο και αν προσπαθούσε να κρατηθεί τελικά κόπηκε από το δέντρο και.......

...πέταξε. Δεν πρόλαβε να χαιρετήσει τους φίλους του και στεναχωρέθηκε...Πέταξε και πήγε στο τρομακτικό δάσος. Δεν είχε τίποτα, γι'αυτό ηταν τρομακτικό. Ούτε ζωάκια σαν τους φίλους του! Μόνο δέντρα...

Δέντρα τρομακτικά, σαν φαντασματα γιατί δεν είχαν φύλλα και οι ρίζες τους ήταν έξω. Φαίνονταν σαν να είχανε μάτια που το παρακολουΘούσαν...

Ο αέρας ήταν πολύ δυνατός και έκανε τρομακτικούς θορύβους καθώς περνούσε ανάμεσα από τα δέντρα...το φυλλαράκι τρόμαζε όλο και περισσότερο και ήθελε να φύγει από αυτό το μέρος...

Έβαλε λοιπόν τα δυνατά του και πέταξε με την βοήθεια του αέρα σαν να είχε φτερά για να βγει από αυτό το δάσος....

...και έφτασε σε ένα χωριό με πολλά σπίτια. Εκεί, σταμάτησε ο αέρας, βγήκε ένας λαμπερός ήλιο και το φυλλαράκι έπεσε στο δρόμο. Δυο παιδάκια που περνούσαν, το βρήκαν και το πήραν στο σπίτι τους.

Το πήραν μέσα στο σπίτι τους για να το φροντίσουν και να παίξουν μαζί του. Μόλις το είδαν η γατούλα και ο σκύλος του σπιτιού, ήρθαν κι αυτά να παίξουν.

Αφού παίξανε όλοι μαζί, αποφάσισαν να το πάνε και στο Νηπιαγωγείο τους. Εκεί  τα παιδιά ενθουσιάστηκαν και συμφώνησαν, με αυτό το φύλλο, να φτιάξουν έναν πίνακα ζωγραφικής. Ο πίνακας ήταν τόσο όμορφος που βραβεύτηκε.

Γι' αυτό και ταξίδεψε σε όλα τα σχολεία της χώρας, με τρένο, αεροπλάνο αλλά και με καράβι.  Το φύλλο ήταν και και πάλι ευτυχισμένο γιατί στο ταξίδι του έγινε φίλος με διαφορετικά φύλλα αλλά και με πολλά παιδιά. 

Κι έζησε αυτό καλά κι εμείς καλύτερα!