*Μια σταγόνα αλήθειας, με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα των ατόμων με αναπηρία

Καλημέρα σας!

Ονομάζομαι Βασιλική, είμαι 11 χρονών και πηγαίνω στην Ε΄ δημοτικού.

Θέλω να ακούσετε τις σκέψεις μου, γιατί εγώ ποτέ δε θα μπορέσω να ακούσω τα λόγια τα δικά σας… 

Γεννήθηκα κωφή κι από νωρίς έμαθα τη νοηματική γλώσσα, ώστε να επικοινωνώ με τους άλλους, να εκφράζομαι και να πηγαίνω στο πιο «ήσυχο» σχολείο του κόσμου, ένα σχολείο μόνο για κωφούς και βαρήκοους μαθητές. 

Κι αν έχετε περίεργα σχόλια, καλύτερα να τα κρατήσετε για τον εαυτό σας, μιας και μπορώ να διαβάσω τα χείλη σας, κι ας μη σας ακούω!

Από το σχολείο μου παράπονα δεν έχω, ίσως μόνο από τους γύρω μου: τα παράξενα βλέμματα, η αμηχανία, η ανατριχίλα τους λες και είμαι εξωγήινη!

Σας πληροφορώ, βέβαια, ότι μέχρι και ξένες γλώσσες έχω αποφασίσει να μάθω από του χρόνου και μπορεί και μουσική. Ναι, μουσική! Άλλωστε, τη μελωδία του πρωινού ήλιου που γλιστρά μέσ’ από τις κουρτίνες για να τρυπώσει δειλά στο υπνοδωμάτιό μας ή την αύρα του χειμωνιάτικου αέρα που κοκκινίζει τα μάγουλά μας λίγο πολύ όλοι τις έχουμε αφουγκραστεί — έτσι δεν είναι;

Γεια και χαρά!

Το όνομά μου είναι Φοίβος, είμαι 9 χρονών και πηγαίνω στη Δ΄ δημοτικού.

Πριν από δύο χρόνια, είχα ένα τροχαίο δυστύχημα, κι από τότε κινούμαι με ένα αναπηρικό αμαξίδιο.

Ακόμη θυμάμαι πόσο πιο απλή ήταν η ζωή μου πριν από το ατύχημα· τα βράδια, πολλές φορές ονειρεύομαι ότι βαδίζω και τρέχω όπως τα άλλα παιδιά χωρίς δυσκολίες, πως κάνω μπάνιο μόνος μου κι ότι κάθομαι στην καρέκλα σταυροπόδι σαν αληθινό μαγκάκι!

Η πραγματικότητα, όμως, είναι αρκετά διαφορετική: Στο σχολείο μου υπάρχει μόνο μία ράμπα αναπήρων, πολλά σκαλιά παντού και μάλλον δε θα μπορέσω να ανέβω στον πρώτο όροφο, μέχρι να φτιάξουν κάποια στιγμή το ασανσέρ…

Από την άλλη, η παιδική χαρά στη γειτονιά μου δεν έχει τον κατάλληλο εξοπλισμό για εμένα και το καλοκαίρι η μαμά κι ο μπαμπάς ταξιδεύουν πολλή ώρα ώσπου να βρουν μια παραλία με ειδικό διάδρομο, για να μπορέσω να κατέβω κι εγώ μέχρι τη θάλασσα, να κολυμπήσω με τους φίλους μου και να νιώσω την άμμο να μου γαργαλάει τις πατούσες…