Κάποτε σε μια χώρα μακρινή, ζούσε ένας βασιλιάς πολύ πλούσιος...

Τόσο πλούσιος που είχε ότι επιθυμούσε! Όλα τα είχε και τον αποκαλούσαν ευτυχισμένο...

Ώσπου μία μέρα έπαθε μια ξαφνική ανορεξία και δεν είχε όρεξη να φάει τίποτα.

Και κανένα φάρμακο κανενός γιατρού δεν τον βοηθούσε...

Μια μέρα ήρθε ένας γέροντας στο παλάτι και του είπε... 

Για να γιατρευτείς πρέπει να φας το πιο γλυκό ψωμί του κόσμου! 

Έτσι ο βασιλιάς διέταξε να του ψήσουν το πιο γλυκό ψωμί του κόσμου. Οι μάγειρες του έβαζαν ζάχαρη και ανθόγαλα παρόλα αυτά...

...όσο γλυκό να ήταν το ψωμί δεν έκανε τίποτα στον βασιλιά.

Έτσι διέταξε να του φέρουν τον γέροντα...

Με ξεγέλασες!  Το πιο γλυκό ψωμί τους έβαλα να φτιάξουν και δεν μου έκανε τίποτα!!

Αν θες να γιατρευτείς, θα έρθεις μαζί μου για τρεις μέρες αλλά θα κάνεις ό,τι σου λέω!

Τι να κάνει ο βασιλιάς, ακολούθησε τον γέροντα. Μασκαρεύτηκε, βγήκε από το παλάτι και ακολούθησε τον γέροντα στον κάμπο... Εκεί στο χωράφι είχε μία καλύβα που καθόταν ο γέροντας. Το πρωί παίρνει ένα δρεπάνι και λέει στον βασιλιά:

Έλα να θερίσουμε!

Τι να κάνει ο βασιλιάς άρχιζε να θερίζει. Το βράδυ κοιμηθήκανε ξεροί. Ούτε φαΐ, ούτε τίποτα όλη μέρα. Την επόμενη μέρα από το πρωί λέει ο γέροντας στον βασιλιά: Πάμε στο αλώνι να αλωνίσουμε!

Τι να κάνει ο βασιλιάς αρχίζει να να κοπανά με τον δάρτη μέχρι να γίνουν στάρι, τα στάχυα. Πάλι το βράδυ κοιμηθήκανε νηστικοί, λίγο νερό ήπιανε μόνο. Την τρίτη μέρα λέει ο γέροντας στον βασιλιά: