Bir varmış bir yokmuş. Gökyüzünü izlemeyi seven bir kız varmış, Dahlia. Dahlia gece olduğu gibi kendini çimenlere atarmış ve bütün gününü gökyüzüne karşı anlatırmış. 

Bir gün Dahlia yine anlatmaya başlamış ama bu sefer ağlıyormuş. “Canım gökyüzüm, bugün sana ağlayarak geldim. Senden özür dilerim. Bugün herkes benimle dalga geçti. Aptal, gökyüzünün seni duyduğunu mu sanıyorsun? O seni duyamaz dediler." 

Bir anda ağlamaya başlayan Dahlia yere uzanmış, saçları gözyaşları yüzünden gözlerinin etrafında dolanmış. O gözlerini silerken yukarıdan bi ses gelmiş “Güzel Dahlia’m, bak ben burdayım ve seni duyuyorum. Akıtma inci tanelerini.” 

Dahlia şaşkın bakışlarla karşısında duran adama bakmış. “Sen de kimsin? Gökyüzü... Sen misin?”