Ήτανε κάποτε ένας ποιητής που μπορούσε να φτιάχνει τραγούδια και μ' αυτά να σαγηνεύει ακόμα και τα ψάρια στη θάλασσα, τα πουλιά στον ουρανό και τα σκουλήκια στο χώμα. Τα λόγια των τραγουδιών έμοιαζαν με λόγια μαγικά. Μια μέρα, η κόρη της βασίλισσας έπεσε σε βαθιά μελαγχολία. Η βασίλισσα έστειλε να φωνάξουν τον ποιητή. «Μεγαλειοτάτη», είπε αυτός κάνοντας βαθιά υπόκλιση. «Σε τι μπορώ να σας φανώ χρήσιμος»;

Μεγαλειοτάτη, σε τι μπορώ να σας φανώ χρήσιμος;

«Η βασιλοπούλα ξύπνησε σήμερα το πρωί μ' ένα σπυρί στην άκρη της μύτης της», είπε η βασίλισσα. «Το μόνο πράγμα που ξέρω ότι θα την κάνει καλά, είναι η μαγεία...».

«Ω, είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σας», την διέκοψε ο ποιητής. «Πολύ ευγενικό να λέτε πως η μαγεία των τραγουδιών μου θα ξορκίσει ένα σπυρί και θα κάνει πάλι όμορφη τη βασιλοπούλα μας...».

«Μη διακόπτεις...»! είπε η βασίλισσα. «Δεν ήθελα να πω αυτό! Καθόλου μάλιστα! Το μόνο πράγμα που θα την κάνει αμέσως καλά για το βραδινό χορό, είναι η μαγική αλοιφή που έχει στα χέρια του το ξωτικό του βράχου. Σε διατάζω να πας και να τη φέρεις».

«Μα το ξωτικό δεν το χει δει κανείς τα τελευταία εκατό χρόνια», είπε ο ποιητής. «Ποτέ δε φεύγει από το βράχο». 

«Τότε να δοκιμάσεις επάνω του τα μαγικά τραγούδια σου...», είπε η βασίλισσα. 

Ήταν βασιλική διαταγή κι ο ποιητής έπρεπε να πάει. 

Το ξωτικό ήταν κουλουριασμένο, σαν κουβάρι, μες στην καρδιά του βράχου. Δε νοιαζόταν καθόλου για τον κόσμο. 

Ο ποιητής ήξερε πως ήταν δύσκολο να τα καταφέρει. Θα έπρεπε να τραγουδήσει όπως δεν είχε τραγουδήσει ποτέ πριν. Άρχισε να τραγουδάει απαλά με υπέροχα μυστηριώδη λόγια, ώσπου στο τέλος κάτι σα να κουνήθηκε από τον βράχο.