Friendship of schools - სკოლების დამეგობრება - Содружество

Key Consulting

რიმა კუპრეიშვილი

სკოლა:   სსიპ სენაკის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ფოცხოს საჯარო სკოლა

კლასი: V

მოსწავლეები: ნინო მამულია, მარიამ როგავა, გიორგი ჯოჯუა, ქეთი ჭაავა, ნინი ბერიძე, 

ემა ხარებავა

                                                    ცელქი ბიჭუნა

იყო ერთი ბიჭი რეზი,  რომელიც სულ ცელქობდა და მეგობარ ნიკას აბრაზებდა. ერთხელ მას კარს ზევით ბუშტი დაუდო წყლით სავსე.  ნიკამ როგორც კი  კარი გააღო და შემოვიდა, ბუშტი გასკდა და წყალი გადმოესხა. ნიკა გაბრაზდა და გამოეკიდა რეზის. რეზი სახლის სხვენში ავიდა და დაიმალა. ამის შემდეგ რეზის ეშინოდა ნიკასი და თავს არ აჩვენებდა. 

გავიდა 2 თვე. ახალი წლის საღამო იყო. ნიკამ იფიქრა რეზის სანტა ვიქნებიო.  საჩუქარი უყიდა. რეზიმ გაიფიქრა ამაღამ ახალი წელი მოდის, სანტა მოვა ჩემთან და საჩუქარს მომიტანს. მოდი, მას რამე ოინს მოვუწყობ და ყველა საჩუქარს წავართმევო.

ნაძვის ხესთან დააგო მახე. იატაკზე ზეთი დაასხა.  სანტა როცა მოვიდა იატაკზე ფეხი აუსრიალდა და დაეცა, ხელი იტკინა.

წუხდა სანტა:- ახლა რა ვქნა, როგორ მივიდე სხვა ბავშვებთან, საჩუქრები როგორ მივუტანოო.

რეზის შერცხვა, მოუბოდიშა სანტას და დახმარება შესთავაზა.

    სანტამ აპატია ეს ბავშვური საქციელი და გაუდგნენ გზას. გზაზე სანტა რჩევებს აძლევდა ბიჭს, უხსნიდა რა არის კარგი და ცუდი საქციელი. ბიჭი უსმენდა ყურადღებით. სანტას ყველა საჩუქრის დარიგებაში მიეხმარა. შემდეგ კი დაემშვიდობნენ ერთმანეთს. ბიჭი ცდილობდა კარგად მოქცეულიყო. სულ ახსენდებოდა და ფიქრობდა სანტას სიტყვებზე. 

Rima Kupreishvili

 School:   LEPL Senaki Municipality Village Zemo Potskho Public chool

Grade: V

Students: Nino Mamulia, Giorgi Jojua, Mariam Rogava, Nini Beridze, Keti Chaava, Ema Kharebava

                            Naughty boy

There was one boy, Rezი, who was always teasing and annoying his friend Nika. Once he put a balloon filled with water above the door. As soon as Nika opened the door and entered, the bubble burst and water poured out. Nika got angry and kicked out Rezi. Rezi climbed into the attic of the house and hid. After that, Rezi was afraid of Nika and did not show himself.

Two months have passed. It was New Year's Eve. Nika thought I would be Rezi's Santa. He bought a gift. Rezi thought: "Tonight the New Year is coming, Santa will come to me with a present. Come, I'll arrange something for him and take away all the gifts".

He set a trap near the Christmas tree. He spilled oil on the floor. When Santa came, his foot slipped on the floor and he fell, hurting his hand.

Santa was worried: - what should I do now, how can I get to other children, how can I bring gifts.

Embarrassed, Rezi apologized to Santa and offered to help.

- I am very sorry, please forgive me, I am very ashamed of my behavior.

Santa forgave this childish behavior and they went on their way. On the way, Santa gave advice to the boy, explaining what is good and bad behavior. The boy listened attentively. Helped Santa distribute all the gifts. And then they said goodbye to each other. The boy was trying to be nice. He kept remembering and thinking about Santa's words.-

Rima Kupreishvili

School: LEPL Senaki Municipality Village Kvemo Potskho Public School

Class: X

Students: Giga Chichua,  Irakli Mirtskhulava            

Lizi Chaava, Luka Arachemia, Mate Gvasalia                Mikheil Shamatava, Zuka Dadunashvili

Rima Kupreishvili 

                                     Little boy’s dream

Winter has set up in one small village... December cold has begun to  attack. The New Year is coming... the village is decorated with colorful lamps and figurines. All this creates a cheerful mood. A thousand glittering lamps are flashing from the windows of the houses... There was one boy who had no pre-New Year's mood at all, as if he could not even feel the pre-New Year's preparations going on around him. The boy's parents went to work abroad, and he grew up with his grandmother. 

He silently wiped his tears and said to the boy:

- It seems he couldn't find them, they are in a big city, ask him again this year.

- Okay, please. It seems that he really couldn't find it, otherwise he would have brought it to me, the boy spoke to himself.

 - It's okay, he will bring you, ask him, Santa Claus will definitely bring you, the main thing is to believe and believe that he will find you.

"Believe and believe" these words kept repeating in his mind. God, please finish my trash for New Years, where is Santa Claus...

New Year's Eve has arrived. Santa came to the boy laden with gifts and sweets.

- Last year, when I asked you to bring my mother and father, why didn't you bring me?

- It was very difficult for me to find them, - replied Santa Claus, but I found them anyway and brought them to you.

- The boy was surprised.

He ran outside and his parents were standing in the yard,

 the boy's tears of happiness and joy were falling.

 Happy New Year dawned. He thanked the Lord

 for hearing his prayer.

რიმა კუპრეიშვილი

სკოლა: სსიპ სენაკის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ფოცხოს საჯარო სკოლა

კლასი: X

მოსწავლეები: ლუკა არაჩემია, გიგა ჩიჩუა, ირაკლი მირცხულავა, ლიზი ჭაავა, მათე გვასალია, მიხეილ შამათავა, ზუკა დადუნაშვილი

რიმა კუპრეიშვილი 

                                    პატარა   ბიჭუნას  ნატვრა

ერთ პატარა სოფელში ზამთარი დადგა... დეკემბრის სიცივემ შემოტევა დაიწყო. ახალი წელი დგება... სოფელი ფერადი ნათურებითა და ფიგურებით მოურთავთ. ეს ყველაფერი მხიარულ განწყობას  ქმნის. სახლების ფანჯრებიდან ათასი ბრწყვიალა ნათურა ციმციმებს... იყო ერთი

ბიჭუნა, რომელსაც წინასაახალწლო   განწყობა საერთოდ არ ჰქონდა, თითქოს ვერც კი გრძნობდა გარშემო ატეხილ წინა საახალწლო მზადებას.

ბიჭუნას დედ-მამა სამუშაოდ წასული იყო საზღვარგარეთ, თავად კი ბებიასთან იზრდებოდა. ძალიან ენატრებოდა დედ-მამა.  ერთ დღეს ბებია ნაძვის ხით ხელში მოდიოდა, ბიჭუნამ ჰკითხა:

- ბებია, თოვლის ბაბუა მართლა არსებობს?

-  კი, შვილო, შარშან საჩუქარი ხომ მოგიტანა?

- კი, მომიტანა, მაგრამ რომ ვუთხარი დედიკო და მამიკო მომიყვანემეთქი, რატომ არ მომიყვანა?

ბებია შეჩერდა უცებ. შეკრთა. ხმა ვერ ამოიღო. შეეცოდა  ბიჭუნა. 

ცრემლები ჩუმად მოიწმინდა და ბიჭს უთხრა:

- ეტყობა ვერ მოძებნა, ისინი ხომ დიდ ქალაქში არიან, წელსაც სთხოვე.

-  კარგი ვთხოვ. ეტყობა მართლა ვერ იპოვა, თორემ მომიყვანდა. - თავისთვიის ჩაილაპარაკა ბიჭმა.

-   არა უშავს, მოგიყვანს, სთხოვე, აუცილებლად ჩამოგიყვანს თოვლის ბაბუა, მთავარია გჯეროდეს და გწამდეს,რომ იპოვის. „გჯეროდეს

და გწამდეს“ ეს სიტყვები  მის გონებაში მეორდებოდა.

ღმერთო, გთხოვ, ამისრულე ჩემი ნატვრა საახალწლოდ, სადაა თოვლის ბაბუა... 

ახალი წლის ღამე დადგა. თოვლის ბაბუა მოვიდა ბიჭუნასთანსაჩუქრებითა და ტკბილეულით დატვირთული.

-  შარშან  რომ გთხოვე ჩემი დედიკო და მამიკო ჩამომიყვანემეთქი,

რატომ არ ჩამომიყვანე?

- ძალიან გამიჭირდა მათი

პოვნა, - უპასუხა თოვლის ბაბუამ, მაგრამ მაინც მოვძებნე და ჩამოგიყვანეო.

-  ბიჭი გაოცდა. გარეთ გავარდა და დედ-მამა ეზოში იდგა, ბიჭუნას ბედნიერებისა და სიხარულის ცრემლები ცვიოდა. ბედნიერი

ახალი წელი გაუთენდა. უფალს მადლობას სწირავდა მისი ლოცვა რომ შეისმინა.

Анжелика Касакян

                                                                 Мышья Доброта.

Усыпанные снегом дороги виднелись за окном, а в домах горел уютный свет, который создавал внутри приятный домашний уют.

Где-то там, посреди падающих снежинок бродил крошечный мышонок- Тот. Он был худ, печален и одинок. Шел он куда глаза глядели, не зная, где ему найти тепло. По пути ему попалась изба в окружении сельских домов. Глаза его вспыхнули и вот, Тот постучал в дверь. Открыла ему хозяйка лиса.

—Здравствуй, хозяюшка! —  сказал он .

— Впусти меня в избу погреться. 

Лиса внимательно слушала его, а после, махнув хвостом, сказала:

—Уж зубы у меня острее, да хвост красивее, не впущу тебя к себе!

И дверь с грохотом закрылась.

Шел мышонок по дорожке и наткнулся он на крошечный домик. С опаской постучал в дверь. Щелкнул замок , не поднимая глаз Тот произнес: 

—Здравствуйте! Можно у вас погреться? 

Хозяева осмотрели его, а после с нежностью сказали приятное, краткое слово:

— Заходи.

Только сейчас Тот поднял глаза и был бесконечно рад. Одно доброе слово может спасти любого из нас.

Автор: Марина Коти

Школа #12 г.Рустави

8класс

  ,,თაგვის სიკეთე’’                            ანჟელიკა კასაკიან

ფანჯრის მიღმა მოჩანდა დათოვლილი გზები, სახლებში კი მყუდრო შუქები ანთებდა, რაც შიგნით სასიამოვნო, თბილ და შინაურ გრძნობას ქმნიდა. სადღაც იქით, ჩამოცვენილ ფიფქებს შორის, პაწაწინა, უსუსური თაგვი ტოტი დადიოდა. ის იყო გამხდარი, სევდიანი და მარტოსული. მიდიოდა იქ, სადაც გაიხედავდა, არ იცოდა სად ეპოვა სითბო. გზად სოფლის სახლებით გარშემორტყმულ ქოხს წააწყდა. თვალები გაუბრწყინდა და აჰა, კარზე დააკაკუნა. მელას პატრონმა კარი გაუღო.

- გამარჯობა დიასახლისო! - თქვა ტოტმა. -  შემომიშვი ქოხში, რომ გავთბე“. 

   მელა ყურადღებით უსმენდა მას, შემდეგ კი, კუდი გააქნია და თქვა:

-ჩემი კბილები ბასრია და კუდი კიდევ უფრო ლამაზი,

არ შემოგიშვებ შინ!- და კარი ხმაურით მიიხურა. 

 როდესაც თაგვი ბილიკს გაჰყვა, პატარა სახლს წააწყდა. კარზე ფრთხილად, მორიდებით დააკაკუნა. ზემოთ არც აუხედავს, რომ საკეტის ხმა გაიგო

და წარმოთქვა:

 -გამარჯობა! შეიძლება თქვენთან გავთბე? 

   სახლის მეპატრონეებმა უსუსურ თაგვს გადახედეს და შემდეგ ნაზად, სასიამოვნო, მოკლე სიტყვა უთხრეს:

- შემოდი. 

   თაგვმა მხოლოდ ახლა აწია თავი, აიხედა და უსაზღვროდ ბედნიერი იყო.

ერთ კეთილ სიტყვას შეუძლია ნებისმიერი ჩვენგანის გადარჩენა.

ავტორი: მარინა კოტი

მე-8 კლასი, რუსთავის  #12 სკოლა

თარგმანი: მარიამი ლურსმანაშვილი

        Meri Mamistvalovi                                    Chocolate men 

Have you ever thought about a village where magic stories happen? There is a village “Dimpherlein” and magic stories happen there. In the village there lived little girl named Marita, she had wonderful, lovely parents. She wished that Christmas would come soon, because her parents would celebrate it excellently! Few days before Christmas, the family was very happy! Marita and her father were decorating the Christmas

tree, mother was preparing the Christmas decorations.They decorated the whole house, everything turned out very pretty. A day was left before Christmas and Maritas happiness had no limit. 

A day was left before Christmas and Maritas happiness had no limit. Marita and her mother were cheerfully cooking chocolate men.  At night when all slept and saw good dreams, suddenly evil fairy appeared.She saw tasty chocolate men. Suddenly fairy snooze, she waved her magic wand revived chocolate men and disappeared. The chocolate men looked at every corner of the room, and finally they jumped off the table.  They thought it was all nonsense and decided to steal all the Christmas decorations from the village.Christmas day came, and little Marita was standing at the door, her eyes were full of tears. She said:

-where is our Christmas tree? Where are Christmas decorations? And where are chocolate men? Mom came out of her room and asked Marita what was going on.

Marita answered: 

-our Christmas tree, decorations and presents are gone.

 She started crying: - how, how are we going to celebrate Christmas? 

Mom smiled and said: -the main thing is that this day has come, we don’t need these decorations to celebrate Christmas. 

Both smiled and went outside, they saw that the whole village people were outside of their houses, worried, wondering where did their thing's go? 

One said: -there was a robbery! 

Everyone smiled and said:

-It’s okay the important thing is that this day has come and we're happy. They held their hands and started singing the Christmas song. Chocolate men saw their happiness, their heart sank, and they became kind. They came out of their hiding spots and apologized to everyone. The chocolate men gave people back their stuff and swore that they would never steal anything. Everyone was happy!

People almost forgot everything that happened that day and they celebrated this wonderful holiday!

Anano    Tsertsvadze

Gvantsa   Papiashvili

Nino   Baduashvili

მერი მამისთვალოვი

                                შოკოლადის კაცუნები

ოდესღაც გქონია ისეთი შემთხვევა,რომ გიფიქრია ერთ პატარა სოფელზე,სადაც ჯადოსნური ამბები ხდება? იცოდი რომ არსებობს ისეთი სოფელი, სადაც ასეთი ამბები ხდება. ამ სოფელს ჰქვია „დიმფერლეინი“. სოფელში ცხოვრობდა პატარა გოგონა,რომელსაც ერქვა მარიტა. მარიტას ჰყვადა ძალიან მოსიყვარულე და კეთილი ოჯახი. მარიტა ოცნებობდა

რომ შობა მალე მოსულიყო, რადგან მისი ოჯახი საუკეთესოდ აღნიშნავდა ამ დღესასწაულს. შობამდე რამოდენიმე დღით ადრე ოჯახში ძალიან დიდი მხიარულობა იყო,მარიტა და მისი მამა რთავდენენ ნაძვის ხეს, დედა კი საახალწლო დეკორაციებს ამზადებდა. მორთეს სახლი და ყველაფერი

ულამაზესი იყო. შობამდე ერთი დღეღა იყო დარჩენილი და მარიტას სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა. 

მარიტა და მისი დედა მხირულად აცხობდნენ შოკოლადის კაცუნებს. შუაღამისას, როცა ყველას ეძინა და ტკბილ სიზმრებს ნახულობდნენ, სრულიად მოულოდნელად გაჩნდა ბოროტი ფერია. მან მაგიდაზე დადებული გემრიელი შოკოლადის კაცუნები დაინახა,მოულოდნელად ფერიამ დააცემინა,დააქნია ჯადოსნური ჯოხი და კაცუნები გააცოცხლა და თვითონ გაქრა.შოკოლადის კაცუნები გაკვირვებით

უყურებდნენ ოთახის ყველა კუთხე-კუნჭულს,  ბოლოს  გადმოხტნენ მაგიდიდან. მათ ეს ყველაფერი სისულელედ მოეჩვენათ და გადაწყვიტეს მთლიანი  სოფლისთვის მოეპარათ საახალწლო ნაძვის  ხეები და გაფორმებები. გეგმის შემუშავებას როცა მორჩენენ, დრო არ დაკარგეს და საქმეს შეუდგნენ. 

გათენდა შობის ბრწყინვალე დღე და პატარა მარიტა,რომელიც

ასე სულმოუთმენლად ელოდა ამ დღეს სასოწარკვეთილი ოთახის კარებთან გაჩერდა და თვალები ცრემლებით აევსო. 

-სადაა ნაძვის ხე, სადაა დეკორაციები ან ჩვენი გამომცხვარი შოკოლადის კაცუნები? 

დედა გამოვიდა თავისი ოთახიდან და ჰკითხა მარიტას თუ რა ხდებოდა.

მარიტამ ასეთი პასუხი გასცა: -ჩვენი ნაძვის ხე, დეკორაციები და შოკოლადის კაცუნები გაქრა,და ტირილი დაიწყო.

 -ახლა როგორ ავღნიშნავთ ახალ წელს? 

 დედამ გაუღიმა და უთხრა: -მთავარია ეს დღე დადგა და ჩვენ გვიხარია და ბედნიერები ვართ, ეს გაფორმებები და ნაძვისხე ჩვენ არაფერში გვჭირდებაო  და  ორივემ გაუღიმა ერთმანეთს. დედა-შვილი გარეთ გავიდა და დაინახა, რომ მთელი სოფლის მაცხოვრებლები გარეთ იყვნენ გასულები, შეშფოთებულები აქეთ-იქით იყურებოდნენ და კითხულობდნენ თუ სად გამქრალიყო მათი სადღესასწაულო ნივთები.

 ერთმა დაყვირა :-იქურდეს!

ხალხმა ერთიანად დაიძახა:-არაუშავს! მთავარია რომ ჩვენგვიხარია ეს დღე!

ჩასჭიდეს ხელები ერთმანეთს და საშობაო სიმღერის სიმღერა დაიწყეს. როცა შოკოლადის კაცუნებმა დაინახეს ეს ყველაფერი, გული მოულბათ და კეთილები გახდნენ.გამოვიდნენ თავიანთი სამალავიდან თავჩაღუნულები და აღიარეს მათი დანაშაული და დააბრუნეს ყველა მოპარული ნივთი და დაიფიცეს რომ ასეთი რამ აღარასოდეს მოხდებოდა. ყველა ისეთი ბედნიერი იყო რომ სულაც დაავიწყდათ რაც მოხდა მათ სოფელში და ასე ბედნიერეად აღნიშნეს ეს ბრწყინვალე დღესასწაული.

ანანო ცერცვაძე

ნინი ბადუაშვილი

გვანცა პაპიაშვილი

Khatuna  Macharadze

                    The   Power of   kindness

In the thick wood, far from the city, among trees which were covered with snow, it was hard to notice a small brown hut.

In front of the hut, an old grandpa whose beard and hair were white like snow was collecting wood for a fireplace. There was snow everywhere. The silence of winter was interrupted by squirrels' voices and by an old grandpa who was singing a Christmas song. Far from the hut in the  wood from time to time we could hear the wolves  howl.

In the hut an old grandma was fussing. There was a brown oak table in the middle of the room with sweets, candies and cakes on it. Near the fireplace, there was a big green new year tree decorated with plenty of colorful and pretty toys.

It was getting dark. Far from the wood the lights were lighting in the houses. However, in the wood this was the only hut. The old couple did not have even a single neighbor.

It was eight O’clock. An old grandpa was sitting near the fireplace, he was reading a newspaper. grandma was knitting warm gloves  for  orphans.

Suddenly, there was a knock on the door. An old grandpa opened the door.

Two little girls came in the room with their brown dog.

An old grandpa looked the girls carefully, and of course he recognized them. The girls lost their puppy which could not find its way and was wet in the rain.  The old couple looked after the puppy and returned it back to the girls.

It was getting dark. Far from the wood the lights were lighting in the houses. However, in the wood this was the only hut. The old couple did not have even a single neighbor.

It was eight O’clock. An old grandpa was sitting near the fireplace, he was reading a newspaper. grandma was knitting warm gloves  for  orphans.

Suddenly, there was a knock on the door. An old grandpa opened the door.

Two little girls came in the room with their brown dog.

An old grandpa looked the girls carefully, and of course he recognized them. The girls lost their puppy which could not find its way and was wet in the rain.  The old couple looked after the puppy and returned it back to the girls.

The girls came to thank an old couple and brought them a basket full of sweets.

 Then there was a knock on the door again. This time it was a hunter, who had killed a wild  pig  and brought as a gift to old couples. I came to wish you happy new year . I can not forget your kindness.  Last year when I was hunting  , a wolf  attacked me and my arm was injured. You helped and saved me. 

Suddenly they heard cats  mewing. There was a brown cat with its kittens.

Grandma: Is not this the cat whose kittens fell in the hole and we saved them?

Grandpa: Yes, it is and she came with her kittens to say us Happy NEW YEAR.                                                     

The old couple was really happy that they would not be alone.

 What a beautiful new year tree shouted someone. Let’s make a wish around it.

Let’s!  Shouted everyone. They held each –others hands and made a big circle to make  a New Year wish.

We should all remember how important kindness is. Do kind things and it will definitely bring us happiness. As NEW YEAR is the celebration of happiness.

 SChool:  LEPL  Samtredia  Municipality  Village  Ghaniri's  Public  School

Elene  Kekelia                  Mariam BasilaShvili                                   Nikoloz  Silagadze

Saba Prangishvili            Rezi  Manjgaladze                                       Mariam  Gadelia

Barbare   Nikuradze

 ხათუნა  მაჭარაძე

                                     სიკეთის  ძალა

უღრან ტყეში, შორს ქალაქიდან, თოვლით დაფარულ ხეებს შორის რთული შესამჩნევი იყო პატარა ყავისფერი ქოხი .

ქოხის წინ იყო მოხუცი ბაბუა თეთრი  წვერით და თოვლივით თეთრი თმით. შეშას იმარაგებდა ბუხრვისთვის. ირგვლივ არე-მარე თოვლს დაეფარა. ზამთრის სიჩუმეს მხოლოდ ციყვების ხმა და მოხუცი ბაბუას საშობაო სიმღერა არღვევდა. ქოხიდან  შორს კი უღრან ტყეში მგლების ყმუილიც ისმოდა დრო და დრო.

ქოხში ბუხართან მოხუცი ბებო ფუსფუსებდა .ოთახის შუაში დიდ ყავისფერ მუხის 

მაგიდაზე ტკბილეულობა,ხილი და ნამცხვრები  იყო. ბუხართან ახლოს კი დიდი ლამაზი მწვანე ნაძვის ხე .უამრავი ფერადი და ლამაზი სათამაშოთი მორთული.

ღამდებოდა, ტყიდან მოშორებით გზისპირა სახლებში შუქები აანთეს. თუმცა, ტყეში მხოლოდ ეს პატარა ქოხი იყო. მოხუც ცოლ-ქმარს  მეზობლებიც კი არ ჰყავდათ.

საღამოს რვასაათი იყო. მოხუცი ბაბუა ბუხართან იჯდა და გაზეთს კითხულობდა. ბებოკი ხელთათმანებს ქსოვდა ობოლი ბავშვებისთვის.

უეცრად , კარზე კაკუნის ხმა იყო. მოხუცმა კარი გააღო.

ოთახში ორი პატარა გოგონა შემოვიდა ყავისფერ ლეკვთან ერთად.

ბაბუა კარგად დააკვირდა გოგონებს და რა თქმა უნდაიცნო. ამ გოგონებმა ლეკვი დაკარგეს, რომელსაც გზა აებნა და სულ სველი   წვიმაში იყო . მოხუცმა ცოლ-ქმარმა შეიფარა პატარა ლეკვი, უპატრონეს და გოგონებს დაუბრუნეს. გოგონები მოხუც ბებია -ბაბუასთან  მადლობის   სათქმელად და ახალი წლის მოსალოცად მოვიდნენ და მათ  ტკბილეულით   სავსე კალათა მოართვეს.

ისევ კაკუნია. ოთახში მონადირე შემოვიდა რომელსაც გარეული  ღორი მოეკლა და მოხუცებს მოართვა.

მონადირე : მოვედი რომ ახალი წელი მოგილოცოთ  , თქვენი სიკეთის დავიწყება არ შეიძლება. გასულ წელს სანადიროდ წასულს, როცა მგელი  თავს დამესხა და მკლავი დამიზიანა, თქვენ მიპოვეთ. შემდეგ მომხედეთ, ჭრილობა დამიმუშავეთ და გადამარჩინეთ. ეს გარული ღორი  ჩემი საახალწლო  საჩუქარია.

უეცრად  მათ გაიგონეს კატების კნავილი. კართან  ყავისფერი  კატა იყო თავის კნუტებთან ერთად .

ბებო :  ეს ის კატა არ არის კნუტები, რომ დიდ ორმოში ჩაუვარდა და ჩვენ ამოვიყვანეთ?

ბაბუა:  კი ის არის, თავის კნუთებთან ერთად ახალი წლის   მოსალოცად მოვიდა.

მოხუცი ცოლ-ქმარი უზომოდ ბედნიერები იყვნენ, რომ ახალ წელს  მარტო არ შეხვდებოდნენ.

რა ლამაზი ნაძვის ხეა დაიყვირა ვიღაცამ. მოდი სურვილი ჩავიფიქროთ  მის ირგვლივ.

მოდით! გაისმა ხმები. ნაძვის ხის ირგვლი დიდი წრე გააკეთეს, ხელები ჩასჭიდეს ერთმანეთს და ყველამ ჩაიფიქრა საახალწლო სურვილი.

სიკეთე არასდროს იკარგება.  უნდა  დავეხმაროთ სხვებს და ეს აუცილებლად მოგვანიჭებს ბედნიერებას. ახალი წელი ხომ სიხარულის და ბედნიერების დღესასწაულია.

სკოლა:  სსიპ სამტრედიის მუნიციპალიტეტის სოფელ ღანირის  საჯარო სკოლა 

ელენე კეკელია                    მარიამ ბასილაშვილი    ნიკოლოზ  სილაგაძე

საბა ფრანგიშვილი               რეზი  მანჯგალაძე              მარიამ    გადელია

ბარბარე  ნიკურაძე                    

Марине Цхведиани

          Рождественская сказка

      В одном  маленьком селе жил бедный Луи, у которого умерла жена, и он один воспитывал маленькую дочку Ели. Ели была умная, весёлая и  красивая. Девочка не помнила маму, так как она умерла при родах. Для Ели Луи был и отцом и матерью. Она любила папу, и так сильно его обнимала, что бедный Луи забывал все свои горести.

      У Луи было больное сердце, и он не мог работать. Основным доходом семьи была пенсия, которой не хватало, и семья еле сводила концы с концами. Главной заботой Луи было, чтобы накормить и тепло одеть маленькую  дочку. Ели же мечтала о красивой одежде, сладости и игрушках .Но девочка видела, как отец переживает и лишними просьбами не тревожила его.

      Приближалось Рождество. Шёл снег. Большие, пушистые снежинки, танцуя, падали с неба. Вокруг всё было белым-бело. В один прекрасный вечер Ели села на коленки отца, обняла его и сказала:

«Папочка, вчера тётя Ольга сказала, что в 

рождественскую ночь происходят чудеса. Может, и у нас случится чудо, и у двери я найду куклу со своим красивым домом»?

       У Луи прищемило сердце, он тихо вытер навёрнутые на глазах слёзы. На другой вечер Луи, опустив голову, шёл по заснеженной дороге и думал, как осуществить мечты Ели. Вдруг он увидел на снегу красный конверт. Мужчина оглянулся, вокруг никого не было. Луи взял конверт, осторожно открыл. В конверте лежали деньги и письмо. Он стал читать письмо: 

     « Здравствуй, Луи!  Я хорошо знаю, о чём мечтает твоя дочка. Этой суммой осуществи мечту Ели, купи ей куклу со своим домом. Спеши, обрадуй свою малышку! С Рождеством«!

Луи ещё раз оглянулся, но никого не увидел. Он не знал, кто автор этого письма, но понимал, что остались на этом свете добрые люди. Незнакомый добрый человек захотел обрадовать его маленькую Ели.

       В тот рождественский вечер Ели получила долгожданный подарок, её радости не было конца. Она обнимала то папу, то куклу. Её звонкий смех наполнял весь дом.

         С того дня Рождество стало для Ели особым праздником, она поверила, что в рождественскую ночь могут происходить чудеса. А бедный Луи поверил, что мир не без добрых людей.

მარინე ცხვედიანი 

                         საშობაო ზღაპარი

ერთ სოფელში ცხოვრობდა ღარიბი ლუი,რომელსაც მეუღლე გარდაცვლილი ყავდა და  პატარა ელის მარტო ზრდიდა.ელი ჭკვიანი და მხიარული გოგონა იყო.ელის დედა არ ახსოვდა, რადგან ის გოგონას მშობიარობას გადაჰყვა, ამიტომ  მისთვის დედაც და მამაც ლუი იყო. ისეთი ჩახუტება იცოდა ელიმ, რომ მამამისს ყველა პრობლემა ავიწყდებოდა და გული სითოთი ევსებოდა .

        ლუის გული აწუხებდა და მუშაობა არ შეეძლო . მისი შემოსავალი პენსია იყო, რომელსაც სიმწრით ანაწილებდა თვიდან თვემდე.მისი მთავარი საფიქრალი იყო, რომ ელი მშიერი არ ყოლოდა და გოგონას არ შეცივნოდა . გოგონას ლამაზი ტანსაცმელიც ენატრებოდა , ტკბილეულიც, სათამაშოებიც, მაგრამ ხედავდა მამა როგორ წუხდა უსახსრობის   გამო და ზედმეტი მოთხოვნებით არ აწუხებდა .

      შობა ახლოვდებოდა, გარეთ ხვავიანად თოვდა,ფუმფულა ფიფქები ცეკვა-ცეკვით ეშვებოდნენ ციდან , ირგვლივ ყველაფერი თეთრად ქათქათებდა . ერთ საღამოს ელი მამის მუხლებზე მოკალათდა , გულში ჩაეკრა და უთხრა :

 „ მამიკო, გუშინ დეიდა ოლგა ამბობდა  შობის ღამეს სასწაულები ხდებაო. ხომ შეიძლება ჩვენთანაც მოხდეს სასწაული და თოჯინა თავისი ლამაზი სახლით დამხვდეს კარებთან „?

       ლუის გული მოეწურა, ჩუმად მოიწმინდა თვალს მომდგარი ცრემლი.კაცი ფიქრობდა, როგორ აესრულებინა პატარა ელის ნატვრა.გავიდა რამდენიმე დღე. შობის ღამეც დადგა. ლუიმ არ იცოდა რა ექნა, როგორ გაეხარებინა თავისი გოგონა.დაღონებული კაცი თავდახრილი მიუყვებოდა თოვლიან გზას და მწარედ ოხრავდა. უცებ თოვლზე წითელი კონვერტი დაინახა, მიმოიხედა- არავინ ჩანდა ,კონვერტი ხელში აიღო და ფრთხილად გახსნა. კონვერტში ფული და წერილი იდო. კაცმა ფრთხილად გახსნა წერილი და კითხვა დაიწყო: 

    " გამარჯობა ლუი, ამ თანხით ელის ნატვრა აუხდინე, თოჯინა და მისი სახლი იყიდე და კარებთან დაახვედრე.დღეს შობის ღამეა და სასწაულები ხდება. წადი, გაახარე შენი პატარა გოგონა.   შობას გილოცავთ! "

ლუიმ კიდევ ერთხელ მიმოიხრდა ირგვლივ, მაგრამ ვერავინ დაინახა.წერილის ავტორი უცნობი იყო, მაგრამ მთავარია,რომ კეთილი ადამიანები კიდევ არსებობენ ამ ქვეყნად . უცნობმა კეთილმა ადამიანმა მოინდომა მისი გოგონა ელის გახარება .

   იმ საღამოს ელიმ ნანატრი სათამაშო მიიღო და მის სიხარულს საზღვარი არ ქონდა. ელი ხან მამას ეხუტებოდა, ხან თოჯინას იკრავდა გულში და წკრიალა სიცილი ავსებდა მთელ სახლს.ამის შემდეგ შობა ელისთვის განსაკუთრებული დღესასწაული გახდა, მან ირწმუნა, რომ თუ რამე ძალიან , ძალიან გინდა  სასწაული მართლაც შეიძლება მოხდეს და შობის ღამეს ნატვრა აგიხდეს.ლუიმ კი დაიჯერა, რომ ამ ქვეყნად კიდევ არსებობენ კეთილი ადამიანები.

ზღაპრის ავტორი : გიგი სანაძე

თარგმანის ავტორები: ნინი ჭანტურია ,ვერიკო მხეიძე

სურათების ავტორი : რუსო ლომიძე

იამზე თარაშვილი

                                                  Старик и  ёлка

В одной деревне, у опушки леса, в старом заброшенном доме жил старик. У него никого не было и соседи тоже не часто приходили его проведать. С наступлением зимы всё вокруг покрыло  снегом.Старика никто не навещал. Соседи даже не догадывались , что именно в такое время больше всего он нуждался в их внимании. Приближалось Рождество—один из самых главных праздников . Все готовились к празднику, украшали  дом и двор, только в старом доме  у опушки леса стояла тишина. Там никто не готовился к семейному празднику.

Рано утром перед Рождеством, старик решил пойти в лес за дровами.  Он шёл по узенькой тропинке и в глубине  леса , далеко меж деревьев

 сверкнул огонёк. Старик увидел серебристую нарядную ёлку , которая излучала блестящий серебряный свет в темноте. Он увидел эту ёлку и подумал и помечтал о такой же ёлке в его деревне, в центре  деревни ,чтобы все радовались. Думая об этом,  он поднял маленькую упавшую на землю  ветку этой ёлки и вернувшись в деревню, посадил в центре деревни.

Под утро, когда луна собиралась спрятаться , пока все спали, деревня осветилась белым серебряным светом . Ветка превратилась в огромную красивую ёлку.  До дома старика доносились голоса, шум детей, которые спешили с игрушками к ёлке и старались украсить её. Собралась вся деревня вокруг ёлки. 

Веселились, смеялись, пели песни и не подозревали , что эту радость им подарил тот одинокий старик, который жил у опушки. Их смех и веселье доносилось до небес.

После этого сложилась традиция:  каждый год дети и взрослые вместе наряжают ёлку и всегда вместе празднуют наступление Нового года и Рождества.

პედაგოგი: იამზე თარაშვილი

მოსწავლე: სალომე ბოჭორიშვილი,

სალომე ქვილორია

                                      მოხუცი და ნაძვის ხე

ტყის პირას , ერთ პატარა ქოხში, მოხუცი კაცი ცხოვრობდა. მას არავინ ჰყავდა.  ვერც მეზობლები იცლიდნენ მოსანახულებლად. ზამთარში იქაურობა თოვლით იფარებოდა. რა იცოდნენ მეზობლებმა, რომ მოხუცს ყველაზე მეტად სწორედ მაშინ ენატრებოდა ისინი. თან შობაც მოახლოვდა. დღესასწაულის მოლოდინში ყველა თავის სახლს და ეზოს რთავდა. მხოლოდ ტყისპირა სახლში იდგა სიჩუმე. იქ არავინ ფუსფუსებდა და არც საშობაო სამზადისი ჩანდა.     დილით მოხუცი ტყეში წავიდა შეშის მოსაჭრელად. ერთ ადგილას ტოტებგაშლილი ვერცხლისფერი ნაძვი დაინახა, რომელის საოცარ ნათელს აფრქვევდა. მოხუცმა კაცმა ინატრა ესეთი ხე მის სოფელშიც ყოფილიყო და ნაძვის ძირსჩამოვარდნილი პატარა ტოტი უბეში ჩაიდო და სოფლის შუაში დარგო. გამთენიისას , ჯერ რომ ისევ ბნელოდა, მოხუცი ხმაურმა გამოაღვიძა. 

ჰოი საოცრებავ. სოფელი ვერცხლისფრად განათებულიყო. ნაძვის ტოტი უზარმაზარ და უმშვენიერეს ხედ ქცეულიყო. ბავშვებს მოჰქონდათ სათამაშოები და კიდევ უფრო ალამაზებდნენ. მთელ სოფელს აქ მოეყარა თავი: მხიარულობდნენ და რა იცოდნენ, რომ ეს ბედნიერება იმ მოხუცმა აჩუქა, სოფლის ბოლოში მარტო რომ ცხოვრობდა. მათი სიხარული ცას სწვდებოდა.

ამის შემდეგ, ყოველ წელიწადს, ერთად რთავდნენ ნაძვის ხეს და ყოველთვის ერთად ზეიმობდნენ ახალი წლის შემობრძანებას.

                                                 პედაგოგი: იამზე თარაშვილი

                                                 მოსწავლე: სალომე ბოჭორიშვილი, სალომე ქვილორია

Realized Dream

(in a dream)

Teacher: Ketevan Darsalia

School: LEPL Samtredia Municipality Village Ghaniri Public School

Class: IX

Author of the text and illustration: Ana Gadelia

Translator students: Galdava Rusiko,   Manjgaladze Mate, Nikuradze Luka, Jgenti Saba, Ghaghanidze Mate, Shengelia Kristina, Tsitskhvaia Anna.

    It is 10 o’clock at night on December 31. It is quiet in my room, I am alone but what ‘s going on in the living room? There is a noise, children are running , mother is making Gozinaki, father is pouring wine into the jugs. There are only 2 hours left until the New Year.   I want to come the New Year  soon but time doesn’t  pass quickly.

    It’s half past ten. I am still in my room. Suddenly I remembered yesterday day when my siblings were writing a letter to Santa Clause as confidently as if is really exists. I want to have fun. I took a pen and paper, started writing a letter.

    Only 10 minutes were left before 12 o’clock. I entered the living room, I quietly put the letter in a small envelope and put it under the Christmas Tree, 

    I looked at the clock…

At last the New Year has arrived. We started shooting firework, congratulating each other, calling acquaintances…Happy New Year ha arrived but I was exhausted and fell asleep. Soon I found myself in the dream world: I was standing outside in the snow. Suddenly I heard a noise. I looked up. There was something bright in the sky, it was slowly approaching. I didn’t move. In exactly 5 minutes a sleigh stopped in front of me, Santa Claus came from it , he held out his hand and took me to the sleigh. We sat down in the sleigh, I looked to the side and saw my great Abkhazian grandma who I had not seen for a long time. We greeted each other and the sleigh started, we flew up. In just 10 minutes the sleigh landed on a beautiful place. 

    I got a strange feeling- I was there for the first time but everything was familiar…We were following the streets, going for sightseeing and we were enjoying our staying there. I was so happy  I thought I was in a dream. 

    And do you know what? This dream was a letter written by me. I wished to see my home land -Abkhazia.  Abkhazia is  a lost territory during Russian-Georgian war. It is a pain in Georgian hearts and it is an unhealed wound for my family- We are refugees from Abkhazia. 

    True it was a dream but I woke up so happy that I believe my dream will come true soon, I will really experience that pleasure I experienced in my dream.

  სიხმარში

ახდენილი

   ოცნება

მასწავლებელი: ქეთევან დარსალია

სკოლა: სსიპ სამტრედიის მუნიციპალიტეტის სოფელ ღანირის საჯარო სკოლა

კლასი: IX

ტექსტისა და ილუსტრაციის  ავტორი: ანა გადელია

მთარგმნელი მოსწავლეები: გალდავა რუსიკო, მანჯგალაძე მათე, ნიკურაძე ლუკა, ჟღენტი საბა, ღაღანიძე მათე, შენგელია ქრისტინა, ციცხვაია ანნა

                 სიზმარში ახდენილი ოცნება

    31 დეკემბერის  ღამის 10 საათია.  ჩემს ოთახში სიწყნარეა, მარტო ვარ, მაგრამ რა ხდება მისაღებ ოთახში? ხმაურია, ბავშვები დარბიან, დედა გოზინაყს ამზადებს, მამა ღვინოს ასხამს დოქებში. ახალ წლამდე სულ რაღაც 2 საათიღაა დარჩენილი. მინდა რომ მალე დადგეს ახალი წელი, მაგრამ დრო არა და არ გადის სწრაფად.  

თერთმეტის ნახევარია. ისევ ჩემს ოთახში ვარ.  უცებ გამახსენდა გუშინდელი დღე, როცა ჩემი და-ძმა თოვლის ბაბუას წერილებს უწერდა  ისეთი თავდაჯერებით თითქოს მართლაც არსებობდეს… 

იქნებ რამეთი გავერთო. ავიღე კალამი და ფურცელი, დავიწყე მეც წერილის  წერა.

    თორმეტ საათამდე სულ რაღაც 10 წუთი იყო დარჩენილი, მისაღებ ოთახში  ჩავედი, ჩუმად წერილი პატარა კონვერტში ჩავდე და ნაძვის ხის ქვეშ დავდე. საათს გავხედე...როგორც იქნა, დადგა ახალი წელიც, დავიწყეთ ფოიერვერკების სროლა, ერთმანეთზე მილოცვა, ნაცნობებთან გადარეკვა…ბედნიერი ახალი წელი დადგა,თუმცა დაღლილ-დაქანცულობისგან  ჩამეძინა. მალე სიზმრების სამყაროში გადავეშვი.

    გარეთ ვიდექი თოვლში, უეცრად ხმაური გავიგე, 

იხედე. ცაზე რაღაც მანათობელა მოჩანდა, ნელ-ნელა მიახლოვდებოდა, მე ადგილიდან არ ვიძროდი. ზუსტად 5 წუთში ჩემს წინ მარხილი დადგა, იქედან თოვლის ბაბუა ჩამოვიდა, ხელი გამომიწოდა და მარხილისკენ წამიყვანა.  ჩავსხედით მარხილში, გავიხედე გვერდზე და დავინახე  ჩემი დიდი აფხაზი ბებია, რომელიც დიდი ხნის უნახავი მყავდა. მივესალმეთ ერთმანეთს და ამასობაში მარხილიც დაიძრა, ავედით მაღლა. სულ რაღაც 10 წუთში ულამაზეს ადგილას დაეშვა მარხილი. უცნაური გრძნობა დამეუფლა-აქ პირველად ვიყავი, მაგრამ ყველაფერი ნაცნობი იყო... 

დავუყვებოდით ქუჩებს, ვათვალიერებდით იქაურ იხედე. ცაზე რაღაც მანათობელა მოჩანდა, ნელ-ნელა მიახლოვდებოდა, მე ადგილიდან არ ვიძროდი. ზუსტად 5 წუთში ჩემს წინ მარხილი დადგა, იქედან თოვლის ბაბუა ჩამოვიდა, ხელი გამომიწოდა და მარხილისკენ წამიყვანა.  ჩავსხედით მარხილში, გავიხედე გვერდზე და დავინახე  ჩემი დიდი აფხაზი ბებია, რომელიც დიდი ხნის უნახავი მყავდა. მივესალმეთ ერთმანეთს და ამასობაში მარხილიც დაიძრა, ავედით მაღლა. სულ რაღაც 10 წუთში ულამაზეს ადგილას დაეშვა მარხილი. 

უცნაური გრძნობა დამეუფლა-აქ პირველად ვიყავი, მაგრამ ყველაფერი ნაცნობი იყო... დავუყვებოდით ქუჩებს, ვათვალიერებდით იქაურ  ღირშესანიშნაობებს და ვტკბებოდი იქაურობით. მე ბედნიერი ვიყავი,თავი სიზმარში მეგონა...

    და იცით რა? ეს სიზმარი ჩემი დაწერილი წერილი იყო, მე ვინატრე, რომ ჩემი მშობლიური კუთხე- აფხაზეთი მენახა. აფხაზეთი რუსეთ-საქართველოს ომის დროს დაკარგული ტერირირიაა, ქართველების გულის ტკივილია, ჩემი ოჯახისთვის კი მოუშუშებელი იარაა. ჩვენ დევნილები ვართ აფხაზეთიდან.

მართალია ეს სიზმარი იყო, მაგრამ ისე იმედიანად გავიღვიძე, რომ მჯერა , ეს ოცნება აუცილებლად ამიხდება და რეალურად განვიცდი იმ სიამოვნებას, რაც სიზმარში განვიცადე.

Tangled Veins

Tangled Veins

Teacher: Ketevan Darsalia

School: LEPL Samtredia Municipality Village Ghaniri Public School

Class: X

Author of the text : Ana Galdava

Author of illustration: Anna Tsitsxvaia & Mariam Galdava

Translator students: Basilashvili Dali, Tinashvili Mariami, Kizivadze Lali, Megrelishvili Tamari, Fkhakadze Zurabi, Tsaguria Nino, Tsintsadze Ana, Janelidze Luka

Tangled Veins

I remember calling him. I called after a long time. It was the last day of December. Illuminated streets. Abundant snow on every street corner. Snowflakes dancing in the air. It is cold. I thought for a long time whether to call or not. I finally decided to call. I am walking from street to street. A warm scarf does not warm me. I found warm gloves deep in my coat pocket.

    I found a telephone box in the corner of the town wrapped in snow. I leant on the wall of the telephone box. I am trying to remember his phone number. I am dialling his number with trembling hands. My heart starts beating faster. First call. No one answers the call. 

 Second attempt. Disappointment again. I thought I would hand up. Suddenly his sweet voice reached my ears from the other side.

    -It’s Daniel!

    I missed you I wanted to say but I could not. I needed you I wanted to say but I could not. I am looking for you everywhere in all people I wanted  to  say  but I could not. Mostly I wanted to say I want you to come back , I want to see your beautiful eyes now more than life but I could not say, I did not dare. I lost the words. 

            I hear you!- His sudden voice was heard again. 

            -Sorry, I dialled the wrong number,-I am whispering. I don’t know if he heard my stupid words.

            He does not disconnect, I did not hang up. I am listening to the 

I hung up. Something breaks in my heart. It’s like all veins of my body are starting tangling. Everything is tangled.

    My eyes are burning with sadness. Hot tears wet my face. Like last year’s snow I disappear without a trace from his life. I wonder when he will disappear from my life?! Will he disappear ever?

    I opened the door of the house. My family members are preparing for the New Year. I don’t have a desire to sit with them in front of a warm fireplace. I opened the bedroom door…

    I am sleepy. The phone is ringing non-stop. I am not going to answer… 

Finally the sound of the phone ringing annoys me and I pick up the phone angrily. I can hear the sound of rain from the other side. 

    -It’s Ann,-It’s a silence. My heart beats strangely.

    -The sun needs care. I don’t want my sun to shrink and then to disap 

Year and ask you to meet at that telephone box where you were standing two hours ago, your beautiful face was wet  with tears and you were looking for gloves in your coat pocket to warm your frozen hands. I want to warm those hands. I am waiting for you! 

    A jolt of joy runs through the body. I got out of bed in a second. I was running outside on the snowy road dancing with joy. 

I didn’t mind my puffy eyes at all. On a snowy night, he and I are walking through illuminated streets, we are not talking, just his hands are warming my hands and his presence is warming my heart. Tangled veins found their places.

ახლართული

    ძარღვები

მასწავლებელი: ქეთევან დარსალია

სკოლა: სსიპ სამტრედიის მუნიციპალიტეტის სოფელ ღანირის საჯარო სკოლა

კლასი: X

ტექსტის ავტორი: ანა გალდავა

ილუსტრაციის ავტორი: ანნა ციცხვაია და მარიამ გალდავა

მთარგმნელი მოსწავლეები:ბასილაშვილი დალი,თინაშვილი მარიამი, კიზივაძე ლალი, მეგრელიშვილი თამარი, ფხაკაძე ზურაბი, ცაგურია ნინო, ცინცაძე ანა, ჯანელიძე ლუკა

    მახსოვს,რომ დავურეკე. ძალიან დიდი დროის გასვლის შემდეგ დავურეკე. დეკემბრის უკანასკნელი დღე იყო. განათებული ქუჩები. უხვი თოვლი ქუჩის ყოველ კუთხეში. ჰაერში აცეკვებული ფიფქები. სიცივეა. დიდხანს ვფიქრობდი დამერეკა თუ არა . ბოლოს გადავწყვიტე დამერეკა.    ქუჩა-ქუჩა დავიარები,თბილი კაშნი არ მათბობს. ქურთუკის ჯიბის სირღმეში თბილ ხელთათმანს ვპოულობ.   

თოვლში გახვეულ,ქალაქის ერთ-ერთ ქუჩაზე სატელეფონო ჯიხურს ვხედავ. ჯიხურის კედლებს ვეყრდნობი. მის ნომერს ვიხსენებ. ხელებს ვიშიშვლებ. აკანკალებული ხელებით მის ნომერს ვკრეფ. გული მიჩქარდება. პირველი ზარი. ყურმილს არავინ ეხმაურება. მეორე მცდელობა,ისევ იმედგაცრუება! ვიფიქრე ყურმილს დავკიდებდი. 

  უცებ მეორე მხრიდან მისი მონატრებული, ტკბილი ხმა მისწვდა ჩემს ყურთა სმენას.

-დანიელი გისმენთ!

    მომენატრე-მეთქი,მინდოდა მეთქვა, ვერ ვუთხარი! მჭირდები-მეთქი,მინდოდა მეთქვა,ვერ ვუთხარი! ყველგან,ყველა ადამიანში დაგეძებ-მეთქი,მინდოდა მეთქვა,ვერ ვუთხარი! ყველაზე მეტად მსურდა მეთქვა, მინდა დაბრუნდე,სიცოცხლეზე მეტად ახლა შენი ლამაზი თვალების დანახვა მინდა-მეთქი,მაგრამ ეშმაკმა დალახვროს! ვერ ვუთხარი,ვერ გავბედე,სიტყვები დამეკარგა… 

-გისმენთ!-ისევ გაისმა მისი მოულოდნელი ხმა.

 -მაპატიეთ,ნომერი არასწორად ავკრიფე,-ვჩურჩულებ მე. არ ვიცი გაიგონა თუ არა ჩემი სულელური სიტყვები.  ის კავშირს არ წყვეტს,არც მე ვკიდებ ყურმილს. მისი სუნთქვის რიტმს ვუგდებ ყურს. მისი ხვნეშის ხმა ცეცხლად ეკიდება ჩემს გულს. 

-მაშ კარგი,-იმედგაცრუებული,მკაცრად წარმოთქვამს ამ სიტყვებს.

ყურმილს ვკიდებ. გულში რაღაც მწყდება,თითქოს ჩემს სხეულში ყველა ძარღვი ერთმანეთში ჩახლართვას იწყებს. ყველაფერი ერთმანეთში იხლართება. გული მეწურება. თვალები სიმწრისგან მეწვის. 

 ცხელი ცრემლები მისველებს სახეს. შარშანდელი თოვლივით თურმე უკვალოდ ვქრები მისი ცხოვრებიდან. ნეტავ როდის გაქრება ის ჩემი ცხოვრებიდან!? გაქრება კი?

    სახლის კარს ვაღებ. ოჯახის წევრები საახალწლო სამზადისშია. გული მწყდება, მათთან ერთად თბილი ბუხრის წინ მოკალათების სურვილი რომ არ მაქვს. საძინებლის კარებს ვაღებ…

ძილბურანში ვარ. ტელეფონი შეუჩერებლად რეკავს. არამც და არამც არ ვაპირებ ვუპასუხო… საბოლოოდ ტელეფონის ხმა მაღიზიანებს და გაბრაზებული ტელეფონს ვიღებ. მეორე მხრიდან წვიმის ხმა მესმის. 

-გისმენთ,სიჩუმეა. გულის ძგერა უცნაურობისკენ მეცვლება.

-მზეს მოფრთხილება სჭირდება. არ მინდა ჩემი მზე დაპატარავდეს და მერე სულაც გაქრეს.

    ძალიან მომენატრე. მინდა ახალი წლის ღამეს ჩემი ჯადოსნური ოცნება მე თვითონ ავიხდინო და იმ ჯიხურთან შეხვედრა გთხოვო, სადაც ორი საათის წინ იდექი,ლამაზ სახეს ცრემლები გისველდება და ქურთიკის ჯიბეში ხელთათმანებს ეძებდი,გათოშილი ხელები რომ გაგეთბო. ეგ ხელები მე უნდა გაგითბო. გელოდები!

    სხეულში სიხარულის ჟრუანტელი მივლის. საწოლიდან წამშივე ვდგები და გარეთ თოვლიან გზაზე სიხარულისგან აცეკვებული მივრბივარ. სულაც არ მაინტერესებს ტირილისგან დასივებული ჩემი თვალები…თოვლიან ღამეს მე და ის განათებულ ქუჩებს მივუყვებით, არ ვსაუბრობთ, უბრალოდ მისი ხელები ჩემს ხელებს ათბობს,მისი არსებობა ჩემს გულს. ახლართული ძარღვები თავის ადგილს პოულობს.

New Year 

in the Forest

Teacher: Ketevan Darsalia

School: LEPL Samtredia Municipality Village Ghaniri Public School

Class: VIII

Author of the text : Tsulukidze Temuri

Author of illustration: Jibashvili Nino

Translator students: Megrelishvili Giorgi, Mikeladze Lizi, Prangishvili Lizi, Tsintsadze Akaki, Vacheishvili Elene

    Animals and birds are gathered in the forest near a village. The village is preparing for the New Year and they also want to celebrate the New Year like People. They have no experience of it and everyone is sad. Finally, they decided to ask for the advice of the cleverest creature of the forest - Owl Meliton.

    One day all the animals visited Meliton. Meliton put them at the round table and asked:

    -what bothered you?

    -Meliton, as you know, the New Year is coming and we do not know how to prepare for it,- answered the eagle.

    - In my opinion,   everyone should contribute to the New Year preparation. First, I wonder, what you can do. For example, mouse, what can you do for us?

    - I think I will take the biggest cheese from my supply ,- the mouse answered.

    -I promise you honey saved for winter,-the bear said.

    - I will bring butter and Matsoni made by me,- the cow said.

    -I will ask my owner for flour, he will not refuse,- the buffalo said.

    -Then I will bring you eggs and let’s make a cake,- the hen said.

    -It is a good idea,- Meliton said.    

    -Then the hedgehog and I will bring fruit and the rabbit will bring vegetables. What do you say, guys?-the monkey asked.

    -Yes, of course,-everyone exclaimed.

    -Then I will sing in the evening as usual,-the nightingale said.

    -It is good to do this in warm and I will bring branches,- the eagle said.

    -It is a good idea, my friend. Since I turned 95, I am cold all the time.

    -,,Don’t miss me!’’- the woodpecker shouted. ,,Sorry for being late. I had many patients. I will make wooden toys for the Christmas Tree.

    -I it wonderful!- Meliton exclaimed with admiration. I will observe everything. You will not be upset with me. I am already 95 years old. I cannot do anything else.

    -No , Mr. Meloton! You have already done a lot! – the buffalo said.

    The next day everyone brought what they promised. They baked Khachapuri, made Gozinaku, salad ,,Olivie’’. The hedgehog and monkey brought a lot of fruit. The eagle lit a bonfire. The woodpecker decorated the Christmas Tree with wooden toys. The set a table. 

The nightingale began to sing and a glorious New Year’s mood was created in the forest. Everyone understood that everything is possible with unit.

    Funeral there, feats here,

    Bran there, flour here.

ახალი წელი ტყეში

ასწავლებელი: ქეთევან დარსალია

სკოლა: სსიპ სამტრედიის მუნიციპალიტეტის სოფელ ღანირის საჯარო სკოლა

კლასი: VIII

ტექსტის ავტორი: წულუკიძე თემური

ილუსტრაციის ავტორი: ჯიბაშვილი ნინო

მთარგმნელი მოსწავლეები:მეგრელიშვილი გიორგი, მიქელაძე ლიზი, ფრანგიშვილი ლიზი, ცინცაძე აკაკი, ვაჩეიშვილი ელენე

    სოფლის მახლობლად ტყეში ცხოველები და ფრინველები შეკრებილან. სოფელში საახალწლო სამზადისია და მათაც უნდათ, რომ ახალი წელი ადამიანებივით აღნიშნონ. ამის გამოცდილება არ აქვთ და ყველა დაღონებულია. ბოლოს გადაწყვიტეს ტყის ყველაზე ჭკვიანი არსებისათვის- ბუ მელიტონისთვის ეკითხრათ რჩევა.

            ერთ დღეს ყველა ცხოველი მელიტონს ესტუმრა. მელიტონმა ისინი მრგვალი მაგიდის წინ დასვა და ჰკითხა: 

    - რამ შეგაწუხათ? 

    -მელიტონ, როგორც  იცი ახალი წელი მოდის და ჩვენ არ ვიცით როგორ მოვემზადოთ,-უპასუხა არწივმა.

-ჩემი აზრით ყველამ  თავისი წვლილი უნდა შეიტანოს საახალწლო სამზადისში. პირველ რიგში, მაინტერესებს, თქვენ რა შეგიძლიათ გააკეთოთ. აი, მაგალითად, თაგვო,რა  შეგიძლია ჩვენთვის გააკეთო? 

    -ვფიქრობ ჩემი მარაგიდან ყველაზე დიდ ყველს წამოვიღებ,-უპასუხა თაგვმა.

    - მე ჩემს საზამთროდ გადანახულ თაფლს გპირდებით,-ვთქვა დათვმა.

    -მე ჩემს მიერ დამზადებულ კარაქს და მაწონს მოვიტან,- თქვა ძროხამ .

    -მე ჩემს პატრონს ფქვილს ვთხოვ, უარს არ მეტყვის,- თქვა კამეჩმა. 

    -მაშინ მე კვერცხს მოვიტან და კარგი ნამცხვარი გამოაცხოთ,- თქვა ქათამმა.

    -კარგი აზრია,- თქვა მელიტონმა.

            -მაშინ მე და ზღარბი ხილს მოვიტანთ, კურდღელი კი- ბოსტნეულს. რას იტყვით,  ბიჭებო?- იკითხა მაიმუნმა. 

    -კი, რა თქმა უნდა,- წამოიძახა ყველამ .

    -მაშინ მე საღამოს მუსიკალურად გავაფორმებ როგორც მჩვევია,- თქვა ბულბულმა.

            -ჯობია, ეს ყველაფერი სითბოში გავაკეთოთ და მე ტოტებს მოვიტან,-თქვა არწივმა. 

    -კარგი აზრია ჩემო მეგობარო . რაც 95 წლის გავხდი სულ მცივა.

    -მე არ  გამოგრჩეთ!- წამოძახა კოდალამ. ,,ბოდიში დაგვიანებისთვის. ბევრი პაციენტი მყავდა სამკურნალო. მე ხის აქსესუარებს გავაკეთებ ნაძვის ხისთვის’’.

    -მშვენიერია! აღტაცებით წამოიძახა მელიტონმა. მე ყველაფერს დავაკვირდები.  იმედია, არ მიწყენთ. უკვე 95 წლის ვარ. სხვას ვერაფერს ვიზამ.

    -არა, ბატონო მელიტონ! თქვენ უკვე ისედაც ბევრი გააკეთეთ!- თქვა კამეჩმა. 

            მეორე დღეს ყველამ მოიტანა დანაპირები. გამოაცხვეს ხაჭაპურები, ნამცხვრები, გააკეთეს გოზინაყი, სალათი ,,ოლივიე’’, ხილიც ბლომად მოიტანა ზღარბმა და მაიმუნმა. არწივმა კოცონი დაანთო. კოდალამ ნაძვი მორთო ხის სათამაშოებით. გაშალეს სუფრა. ბულბულმა გალობა დაიწყო და შეიქმნა დიდებული საახალწლო განწყობა. ყველა მიხვდა, რომ ერთობით ყველაფერი შესაძლებელია.

ჭირი იქა, ლხინი აქა,

ქატო იქა, ფქვილი აქა.

NATO JAVAKHIA

MAGIC FOREST LANTERNS

Once upon a time, in a beautiful village nestled between hills and sparkling lakes, there lived a wise old storyteller. As the end of the year approached, the old storyteller decided to gather the villagers around a bonfire in the town square to share a special New Year's tale.

The old storyteller began, "In a land far away there was a magical forest where each tree held enchanted lanterns. These lanterns said to hold the wishes of the creatures living in the forest, lit up the sky on New Year's Eve, creating a spectacular display of twinkling lights.“ 

Legend said that anyone who entered the heart of the magical forest on the last night of the year would be granted one wish. The wish would come true only if they reflected the wishes that they wanted from their hearts.

Intrigued by this story, the villagers decided to travel to the magical forest as the last hours of the year approached. Along the way, they encountered challenges and difficulties that tested their courage and kindness. They learned the meaning of friendship, compassion, and the magic that lies in true bonds with each other.

As soon as the villagers reached the middle of the magical forest, they found themselves surrounded by an enchanting light. Each person held a lantern and released it into the night sky with sincere desire. The forest responded with a symphony of colors and their wishes twinkled among the stars.

The next morning, as the sun painted the horizon pink and gold, the villagers awoke, hoping that their wishes had come true. However, the true magic was not just in the fulfillment of one person's dreams, but in the shared joy and unity that was expressed between them and felt the essence of it all.

    Since that day, the villagers welcome the New Year every New Year by lighting lanterns and entering the magical forest. Thus, the fairy tale of enchanted lanterns became a cherished tradition and reminded everyone that the magic of the New Year is not only in the fulfillment of wishes, but also in the fulfillment of unity and shared dreams.

ნატო ჯავახია 

ტყის ჯადოსნური ფანრები

ერთხელ, გორაკებსა და გაბრწყინებულ ტბებს შორის მოქცეულ ულამაზეს სოფელში ცხოვრობდა ბრძენი მოხუცი მთხრობელი,წლის დასასრულის მოახლოებასთან ერთად, მოხუცმა მთხრობელმა გადაწყვიტა შეეკრიბა სოფლის მოსახლეობა ქალაქის მოედანზე ანთებული ცეცხლის გარშემო, რათა გაეზიარებინა განსაკუთრებული საახალწლო ზღაპარი.

მოხუცმა მთხრობელმა დაიწყო: "შორეულ ქვეყანაში არსებობდა ჯადოსნური ტყე, სადაც თითოეულ ხეს მოჯადოებული ფარნები ჰქონდა. ეს ფარნები, როგორც ამბობენ, რომ ტყეში მცხოვრები არსებების სურვილებს ინახავდნენ, ახალი წლის ღამეს ანათებდნენ ცას და ქმნიდნენ თვალწარმტაცი ჩვენებას. მოციმციმე შუქებისგან."

ლეგენდა ამბობდა, რომ ყველას, ვინც წლის ბოლო ღამეს ჯადოსნური ტყის გულში მოხვდებოდა, ერთ სურვილს აუსრულებდა. სურვილი ახდებოდა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ასახავდნენ იმ სურვილებს რაც ნამდვილად გულით სურდათ.